Hoe kom ik dit (misselijke) 1e trimester door?
Ik ben 6,5 week zwanger en het is heel erg gewenst. De eerste dagen merkte ik geen symptomen. Inmiddels lig ik in bed met een misselijkheid die dag en nacht duurt. Ik geef niet over maar door de misselijkheid een werkelijke afkeer van eten, geuren en alles wat maar richting eten gaat. Ik kan hierdoor ook niets, niet werken en niet het huishouden doen. Bij mijn vorige zwangerschap had ik dit ook en kreeg ik emesafene. Dat wordt nu niet meer voorgeschreven (werkte ook niet echt) dus na aanmodderen met Suprimal krijg ik nu metoclopramide, voor 5 dagen welgeteld.. Ik wil geen medisch advies maar misschien wel jullie eigen ervaringen rondom deze heftige misselijkheid. Wat hielp jij erdoorheen? De dagen staan in het teken van Kerst maar ik voel me allesbehalve in jubelstemming. De assistente van de dokter zei dat dit er wel bij hoort maar 24 uur per dag?
Nou, tot dusver mijn klaagzang. 😅
thinkso schreef op 24-12-2025 om 19:41:
[..]
Morgen toch ook weer een drukke dag met familie gepland. Man zei dat ik ook best thuis kan blijven als het niet lukt maar ik wil ook zo graag maar eigenlijk gaat het gewoon niet. Blehg.. Wanneer ging het bij jullie wat beter?
Dat verschilt nogal per persoon... Bij mij pas na 16w, sorry. Bij de huidige zwangerschap nog later. Mijn dieptepunt lag rond de 9-12w.
Weet wel dat er nog andere opties qua medicatie zijn, ook combinaties kunnen effectiever zijn dan losse medicijnen. Als ik jou was, zou ik overleggen met mijn arts.
In ieder geval direct kenbaar maken in je omgeving hoe het zit. Kans op een miskraam is minimaal en als dat al zo is kan je ook niet toneel gaan spelen. In dit geval gewoon direct open zijn en geen geheimzinnig gedoe. Je bent behoorlijk ziek. Dan kan je niet werken en ga je anderen niet voorliegen.
Daarnaast kunnen anderen jou helpen. Hou zoveel mogelijk bedrust. En laat je oudste over aan je partner, de opvang en grootouders. Dit heeft ook invloed op de baby en jouw gezondheid. Dus geen reden om niet maximaal in te zetten op jouw gezondheid. Je wilt immers geenschade bij het kindje alleen omdat jij over je grens gaat. De baby heeft rust en voedingsstoffen nodig. Geen moeder die naar buiten doet alsof het nog wel gaat.
Dus bedrust, extra vitamines voor zwangeren en even geen feestdagen.
Bij mij waren week 8 tot en met 10 het ergste. Die heb ik bij beide zwangerschappen echt volledig in bed en donkere kamer gelegen. Qua werk was er toen ook echt niks meer mogelijk. Daaromheen heb ik nog wat gewerkt vanuit bed.
Bij de eerste heb ik langer doorgeploeterd en ging ik pas in week 13 weer werken en heb ik tot week 24 aan de medicatie gezeten. Bij nummer 2 direct aan de medicatie begonnen en alles afgezegd. En stond ik in week 11 weer op kantoor. En vanaf week 16 waren de seabands voldoende.
No way dat ik nog had kunnen doen alsof er niks met mij aan de hand was op een kerstfeest. Ik heb ook echt veel leuke dingen gemist. Heb me ook enorm eenzaam gevoeld. Op het dieptepunt kon ik niet eens een knuffel verdragen. Iedereen leek door te gaan en ik lag daar maar in het donker naar het plafond te staren. Leuk is het niet, maar ik zou niet mee gaan om kerst te vieren.
Bedankt dat jullie je ervaringen delen. Ik heb de kerstdagen achter de rug. Ik ben even meegeweest maar dat was toch teveel. Nog ergere misselijkheid tot gevolg, eigen schuld... Ik vind de volledige afhankelijkheid het ergste. Vandaag heb ik grotendeels in bed gelegen en moet mijn man alles met kind doen. Gisteravond kon ik kind niet naar bed brengen en ik zag de teleurstelling in zijn ogen. Natuurlijk, hij begrijpt het maar ik merk ergens toch ook een soort onbegrip. Zovan: je moet je er even toe zetten, dan voel je je ook beter dan van de hele dag in bed liggen. Maar ik kan niks.. Heel eenzaam, dit gevoel. Ik baal ook dat de metoclopramide niet zo lijkt te werken en dat ik "pas" 7 weken ben, nog even te gaan. Woensdag heb ik de echo, dat geeft wel wat hoop.
afrodite05 schreef op 24-12-2025 om 20:06:
[..]
Dat verschilt nogal per persoon... Bij mij pas na 16w, sorry. Bij de huidige zwangerschap nog later. Mijn dieptepunt lag rond de 9-12w.
Weet wel dat er nog andere opties qua medicatie zijn, ook combinaties kunnen effectiever zijn dan losse medicijnen. Als ik jou was, zou ik overleggen met mijn arts.
Ik ga maandag even overleggen inderdaad. Misschien is er nog iets anders mogelijk.
thinkso schreef op 27-12-2025 om 16:41:
Bedankt dat jullie je ervaringen delen. Ik heb de kerstdagen achter de rug. Ik ben even meegeweest maar dat was toch teveel. Nog ergere misselijkheid tot gevolg, eigen schuld... Ik vind de volledige afhankelijkheid het ergste. Vandaag heb ik grotendeels in bed gelegen en moet mijn man alles met kind doen. Gisteravond kon ik kind niet naar bed brengen en ik zag de teleurstelling in zijn ogen. Natuurlijk, hij begrijpt het maar ik merk ergens toch ook een soort onbegrip. Zovan: je moet je er even toe zetten, dan voel je je ook beter dan van de hele dag in bed liggen. Maar ik kan niks.. Heel eenzaam, dit gevoel. Ik baal ook dat de metoclopramide niet zo lijkt te werken en dat ik "pas" 7 weken ben, nog even te gaan. Woensdag heb ik de echo, dat geeft wel wat hoop.
Het is ook heel eenzaam, mensen om je heen begrijpen het ook niet, dat merkte ik ook.
De metaclopramide zorgt voor een snellere maagleging, achteraf gezien voelde ik me daar niet beter door. Ik had liever iets dan niets in mijn maag en dat middel versnelde telkens het eetmoment terwijl eten eigenlijk ook niet echt lukte. Overleg inderdaad even goed of er nog andere middelen zijn die je kan proberen.
Bij mij werkte ondansetron zowel in zwangerschap 1 als zwangerschap 2 goed. Ik zeg niet dat dat voor iedereen werkt, maar je zou het kunnen navragen bij je arts. Sinds een aantal jaar "mag" dit ook al in het eerste trimester, er zijn veel nieuwe onderzoeken die bevestigen dat de baby er geen schade van ondervindt (wat eerder wel werd gedacht, daarom mocht het pas vanaf het 2e trimester). Ik heb het bij beide zwangerschappen vanaf week 7 gehad, het is bij mij het enige redmiddel.
Miekje6 schreef op 27-12-2025 om 16:47:
[..]
Het is ook heel eenzaam, mensen om je heen begrijpen het ook niet, dat merkte ik ook.
De metaclopramide zorgt voor een snellere maagleging, achteraf gezien voelde ik me daar niet beter door. Ik had liever iets dan niets in mijn maag en dat middel versnelde telkens het eetmoment terwijl eten eigenlijk ook niet echt lukte. Overleg inderdaad even goed of er nog andere middelen zijn die je kan proberen.
Mag ik vragen wat jij kreeg toen metaclopramide niet werkte? Ik krijg er inderdaad een extra hongergevoel van maar kan vervolgens niet eten door de misselijkheid.
thinkso schreef op 28-12-2025 om 16:30:
[..]
Mag ik vragen wat jij kreeg toen metaclopramide niet werkte? Ik krijg er inderdaad een extra hongergevoel van maar kan vervolgens niet eten door de misselijkheid.
Ik was alsnog de hele dag door misselijk, terwijl de behoefte om iets te eten ook groter werd, maar dat lukte niet. Opstaan om iets te halen was op die momenten slecht te doen. Ook kreeg ik er maagzuur van. Heb toen echt met happen appelmoes en wat soep die momenten proberen te stillen.
Ik ben gestopt toen ik uitvalsverschijnselen kreeg (kon mn armen niet meer optillen). Pas toen merkte ik dat die metaclopramide e.e.a. leek te versterken. Enige voordeel was dat er nauwelijks wat in mn maag zat op die enkele momenten dat ik daadwerkelijk moest overgeven.
je hebt van die bandjes tegen zeeziekte die schijnt ook te helpen bij ochtendmisselijkheid. Daarnaast voor je opstaat een banaan eten (die dus op je nachtkastje leggen)
ik heb 8 maanden gespuugd en was ik misselijk van mijn dochter,nu 31 jaar geleden.
Gynaecoloog gaf mij medicatie die niet hielp en slecht was,zo bleek achteraf voor mijn dochter.
Het enige wat ik een beetje kon eten was spaghetti met ketchup
Ik was zelfs mijn geheugen kwijt( weet niets meer van de zwangerschap van de derde tot de achtste maand.
Toen kwam ik bij de huisarts terecht en die deed ook aan homeopathie.
Van hem kreeg ik vitamines en mineralen op homeopathische basis( weet niet of het nog bestaat,maar het heette multi four plus) en het leek net of ik wakker werd.
Bleek door het spugen dat mijn vitamine en mineralen waarde te laag waren.
Lappie schreef op 28-12-2025 om 17:59:
ik heb 8 maanden gespuugd en was ik misselijk van mijn dochter,nu 31 jaar geleden.
Gynaecoloog gaf mij medicatie die niet hielp en slecht was,zo bleek achteraf voor mijn dochter.
Het enige wat ik een beetje kon eten was spaghetti met ketchup
Ik was zelfs mijn geheugen kwijt( weet niets meer van de zwangerschap van de derde tot de achtste maand.
Toen kwam ik bij de huisarts terecht en die deed ook aan homeopathie.
Van hem kreeg ik vitamines en mineralen op homeopathische basis( weet niet of het nog bestaat,maar het heette multi four plus) en het leek net of ik wakker werd.
Bleek door het spugen dat mijn vitamine en mineralen waarde te laag waren.
Gelukkig is de medicatie tegenwoordig wel goed onderzocht en geven ze alleen dingen die veilig zijn. Wil niet zeggen dat iets homeopathisch niet helpend kan zijn.
Decembermamma schreef op 28-12-2025 om 17:34:
je hebt van die bandjes tegen zeeziekte die schijnt ook te helpen bij ochtendmisselijkheid. Daarnaast voor je opstaat een banaan eten (die dus op je nachtkastje leggen)
Dit is vast heel lief bedoeld, maar dit zijn adviezen die gewoon niet afdoende zijn als je de hele dag misselijk bent en niks kunt eten. Het kan inderdaad helpend zijn als ondersteuning, maar HG gaat echt veel verder dan de standaard adviezen tegen ochtendmisselijkheid.
Miekje6 schreef op 28-12-2025 om 18:07:
[..]
Dit is vast heel lief bedoeld, maar dit zijn adviezen die gewoon niet afdoende zijn als je de hele dag misselijk bent en niks kunt eten. Het kan inderdaad helpend zijn als ondersteuning, maar HG gaat echt veel verder dan de standaard adviezen tegen ochtendmisselijkheid.
Net als: "probeer eens gember". Dat helpt totaal niet bij HG. Is ook lief bedoeld, maar vrouwen met HG zijn er niet bij gebaat. Sterker nog, het scherpe van gember uitspugen schijnt zelfs kwalijker te zijn dan andere voedingsmiddelen uitspugen. Dus bij HG juist liever geen gember.
Oh en proefondervindelijk ontdekt: pepernoten zijn ook zeer vervelend om uit te spugen. Gelukkig is dat seizoen voorbij en hoef je niet meer in de verleiding te komen.
Ik denk dat zeeziekte bandjes wel degelijk ook bij HG het proberen waard zijn. Ik heb het bij de tweede zwangerschap gebruikt en het heeft echt een positieve invloed had gehad. Op zichzelf deed het inderdaad te kort, maar ik kon het wel beter volhouden van de ene na de andere dosis. En heb de zwaardere pillen significant minder nodig gehad dan in de eerste zwangerschap. Uiteindelijk heb ik ook zeker zes weken eerder kunnen stoppen met de emesefene. En hoewel de medicatie veilig is bevonden denk ik dat er wel een voordeel is aan minder gebruiken al was het maar omdat het ook flinke bijwerkingen heeft. Ik was zo moe van de emesefene en van de rest ging ik hallucineren.
Gember inderdaad ook geprobeerd dat deed bij mij ook niets.