Ik weet niet hoe ik tot mijn zoon (16) kan doordringen...
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw in het forum.
Ik ben een man, wonende in Duitsland vanwege mijn werk.
Ik heb 2 zoons, 14 jaar en 16 jaar oud.
Met mijn 16-jarige zoon heb ik heel veel problemen in de opvoeding en ik hoop dat ik hier in het forum een leidraad kan vinden hoe ik er het beste mee omga.
Wat korte achtergrond informatie:
Tot april 2022 woonden mijn zoons, mijn vrouw en ik als familie in ons huis hier in Duisland.
Eind april 2022 ontdekte ik dat mijn vrouw vreemd ging met een buurman.
Kort daarop heb ik haar ervan kunnen overtuigen dat het beter zou zijn als zij ergens anders ging wonen, wat zij ook deed, ze woont nu een dorp verderop met mijn 2 zoons.
In Duitsland wordt helaas automatisch de kinderen in zo';n situatie aan de moeder toegekend.
Maar we hebben gezamelijk voogdij over de kinderen en de afspraak dat de kinderen zelf mogen beslissen waar ze zijn/slapen.
Door mijn beroep, ben ik natuurlijk regelmatig weg, maar toch wel zo'n 12-14 dagen per maand vrij.
Dit betekent meestal dat mijn jongste zoon, zodra ik thuis kom, door mij opgehaald wil worden.
Bij mijn oudste zoon is het intussen afhankelijk van wat hij met vrieden heeft afgesproken, wat ook ok is.
Nu, april 2026, is de scheiding eindelijk voltooid, het heeft 4 jaar geduurd.
Ik heb ons huis kunnen houden en heb haar uitgekocht.
Deze hele situatie heeft natuurlijk ook een grote invloed gehad op de kinderen.
Mijn jongste zoon (14 jaar), gaat gelukkig redelijk goed met de situatie om, hij praat met mij over problemen cq vraagt om raad als hij niet precies weet hoe hij met de situatie om moet gaan.
Mijn oudste zoon, 16 jaar, gaat heel anders met de situatie om, namelijk hij lijkt het te negeren en misbruikt het feit dat bij zijn moeder andere, cq geen regels gelden, dan bij mij thuis.
Zijn moeder heeft naast haar 50% deeltijd job ook nog een job in ons dorp als receptioniste.
Daardoor is zij vaak 's-avonds pas na 21:00 thuis.
Dat is al een van de punten waarover mijn zoon en ik vaak frictie hebben.
Ik vind het belangrijk dat als mijn zoons bij mij zijn, wij 's-avonds samen eten, mijn beide zoons en ik, zo tegen 18:30.
Mijn zoon vind dat veel te vroeg, bovendien is zijn argument altijd, dat geen enkele van zijn vrienden zo vroeg moeten eten en bij zijn moeder moet dat ook niet.
Een tweede probleem is dat zijn moeder mij elke vorm van macht in de opvoeding afneemt.
B.v. Als ik mijn zoon zeg dat hij zijn kamer moet opruimen, omdat ik door alle zooi op de grond er niet eens kan lopen zonder ergens op te staan, dan negeert hij dat gewoon.
Een tweede keer zeg ik het hem ook nog, daarna wordt ik boos en dreig b.v. met het afnemen van zijn drone of huisarrest.
Dan belt hij zijn moeder en die staat 5 minueten later voor de deur om hem op te halen.
Ik heb hier al vaak met haar over gesproken, dat dat zeker geen goede invloed op hem kan hebben, maar dat interesseert haar niet.
Ook toegeven dat hij fout zat, of zich verontschuldigen doet hij nooit, net als zijn moeder trouwens.
Zo zie ik tegenwoordig mijn oudste zoon steeds minder.
Toen ze nog jonger waren, moesten ze wel naar mij toe als hun moeder een paar dagen weg was, maar tegenwoordig vind zij dat mijn oudste zoon oud genoeg is om 2-3 nachten alleen in haar woning te verblijven.
Ik weet dat ik streng ben in de opvoeding, discipline vind ik belangrijk, maar heb het goevoel dat ik mijn oudste zoon zo kwijtraak.
Ik heb geen idee hoe ik hiermee moet omgaan zonder de situatie verder te escaleren, maar ook zie ik niet in dat ik van mijn principes af moet stappen.
Aangepast ivm privacy - op verzoek van TO
Ik vraag me wel af in hoeverre dit een probleem is wat veroorzaakt wordt tussen opvoeding vader-moeder, of dat dit gewoon een kwestie is van een puber die overal tegen aantrapt. Pubertijd is al een dingetje, zeker als je aan het begin van je pubertijd ook nog eens een scheiding van je ouders moet door maken.
Is het handig dat je ex voor de deur staat als hij belt? Nee. Maar het is net zo goed niet handig om tegen je 16-jarige zoon zo, in mijn ogen, overdreven te reageren op het niet opruimen van een kamer. Je hebt niet boos te worden en te dreigen, in mijn ogen, op zo'n moment, maar juist het gesprek met hem aan gaan.
Ik hanteer eigenlijk zelf altijd de regel, toegegeven dat mijn oudste 12 is, dus wel iets jonger, dat ik dan misschien thuis uiteindelijk wel de baas ben, maar dat ik het nooit zo wil laten lijken richting mijn kinderen. Dus, zoek de verbinding op, zoek het gesprek op, leg uit. Tot in den treurnis. Daar zul je veel meer mee bereiken.
Ik heb denk ik we een vergelijkbare situatie, waarin zoon bij ex alles mag, omdat ze hem niet meer handelen kan. Maar, bij mij gelden er bepaalde regels en daar houd die zich gewoon super netjes aan. Juist omdat ik met hem het gesprek aan ga en hem zijn mening vraag. Dan komt er uiteindelijk toch wel uit dat die vrijheid die die daar krijgt, eigenlijk helemaal niet fijn vindt want hij mist de band en warmte van zijn moeder. Doordat ik hem dat wel geef, heb ik 0,0 moeite met hij die zich niet aan onze afspraken houd.
Probeer het wat minder " Ik zeg spring dan vraag jij hoe hoog" te laten klinken. Dat werkt gewoon niet. Het is geen 1966 meer.