Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Wij hebben net een fijn Paasweekend achter de rug. Alleen, toen ik vanavond bij het eten benoemde dat er morgen weer school is, daalde het energieniveau bij oudste zoon direct…mijn opmerking dat het dan wel gelukkig de allerlaatste normale schoolweek van de middelbare school ooit zal zijn had niet per se het beoogde effect, maar het escaleerde gelukkig ook niet. Na deze schoolweek ‘alleen nog’ examentrainingen en de eindexamens….
Ik draai vaak in cirkeltjes rond met mijn gedachten over hun kinder- en schooltijd. Had ik dit geweten, had ik dat gekozen…en kom dan toch tot de conclusie dat ik er goed aan heb gedaan met de kennis die ik op dat moment had. En toch ook weer, als ik zie hoe veel energie het ze kost en heeft gekost om zo ver te komen….ik hoop dat het ze niet tè veel heeft geforceerd. Heel knap van beide jongens, maar ik begrijp ook heel goed dat zulke kinderen uitvallen en vroegtijdig schoolverlaten. Er is zo weinig energie over naast school, ik vrees nog steeds een beetje een soort burn-out voor ze. Vandaar ook het tussenjaar, dat geeft beide uitzicht op bevrijding van al het moeten aanpassen. En hopelijk tanken ze dan genoeg energie bij om een jaar later aan hun studie te beginnen.
Voor het ene kind een goed gesprek bij de ARBO gehad, er lijken toch wel mogelijkheden te zijn voor iemand die zoveel last heeft van zijn beperkingen maar niet genoeg om echt afgekeurd te worden (en die best graag wil werken trouwens). En hopelijk komt er ook plek bij de GGZ binnenkort, misschien in de herfst.
Voor het andere kind blijft het zoeken, wel wat stapjes richting werk maar nog lang niet genoeg om echt iets te vinden. Helaas is ons netwerk momenteel niet zo goed dat wij wat kunnen doen en gewoon solliciteren levert werkelijk niks op. Hoezo krapte.
En het blijft lastig duwen aan eigenwijze volwassenen, je kunt het niet zomaar even overnemen. Afgezien van de vraag of wij het dan zoveel beter zouden doen natuurlijk. Dus het blijft bij nudgen, advertenties aandragen, beetje meedenken. En ook maar genieten van de aanwezigheid en onze zegeningen tellen. Zonder hen zou het ook wel weer erg stil zijn thuis.
AnnaPollewop schreef op 08-04-2026 om 17:29:
Voor het ene kind een goed gesprek bij de ARBO gehad, er lijken toch wel mogelijkheden te zijn voor iemand die zoveel last heeft van zijn beperkingen maar niet genoeg om echt afgekeurd te worden (en die best graag wil werken trouwens). En hopelijk komt er ook plek bij de GGZ binnenkort, misschien in de herfst.
Voor het andere kind blijft het zoeken, wel wat stapjes richting werk maar nog lang niet genoeg om echt iets te vinden. Helaas is ons netwerk momenteel niet zo goed dat wij wat kunnen doen en gewoon solliciteren levert werkelijk niks op. Hoezo krapte.
En het blijft lastig duwen aan eigenwijze volwassenen, je kunt het niet zomaar even overnemen. Afgezien van de vraag of wij het dan zoveel beter zouden doen natuurlijk. Dus het blijft bij nudgen, advertenties aandragen, beetje meedenken. En ook maar genieten van de aanwezigheid en onze zegeningen tellen. Zonder hen zou het ook wel weer erg stil zijn thuis.
Een baan hebben is nog niet hetzelfde als op zichzelf gaan wonen hoor.
Ik zou het je kinderen enorm gunnen om een plek te vinden waar ze kunnen groeien en ontwikkelen op een manier die past bij hun kwaliteiten en beperkingen. Ook omdat een baan ook ritme, structuur en zelfvertrouwen kan geven.
Op zich is het niet zo gek dat jullie geen baan kunnen regelen voor hen. Tenzij je een eigen bedrijf hebt of veel vrienden met bedrijven. Maar dan nog moet het ook passend zijn. En je moet het willen, persoonlijk houd ik werk en privé graag gescheiden.
Hier vandaag een ortho afspraak om schroefjes te boren in dochters kaak.
Gisteravond al veel spanning. Ik wil niet, ik vind het stom, boos, verdrietig. Ik heb haar bij me genomen, eerst even rustig worden, diep in- en uitademen. Daarna afpellen waar het probleem zit en keuzes geven. Zij mag kiezen welke kant van haar mond eerst, volgorde van de schroefjes. Wat heeft zij nodig van mij om het minder vervelend te maken.
Dat gaf wel meer rust en wat vertrouwen.
Vanmiddag toch wel weer spanning. Ondanks de verdoving en dat het geen pijn doet, voelt het voor haar elke keer heel even heel vervelend. Ondanks alles heeft ze toch flink gegild en gehuild. En dat mag. Thuis heeft ze eerst even brullend in mijn armen gelegen en daarna wilde ze alleen zijn. Uiteindelijk mocht ik bij haar zitten en wilde ze toch een waterijsje. Ze vond het achteraf ook gênant dat ze vaak boos doet en moet huilen bij de tandarts en de ortho. Enerzijds vind ik dit een positief teken, omdat het ook een stukje zelfbewustzijn is dat ze ontwikkelt dat ook bij haar kalenderleeftijd past. Anderzijds vind ik het heel verdrietig dat ze zo hard oordeelt over zichzelf, want er wordt echt wel heel veel van haar gevraagd op dit gebied.
Ze is vanavond wel gaan trainen, ondanks de uitgewerkte verdovingen. Even afleiding is ook wel goed en als ze moe gesport is, slaapt ze ook beter.
Vrijdag deel twee van de schroefjes. Blij als dat voorbij is. En dan zaterdag haar kinderfeestje. Afleiding, cadeautjes, leuke dingen doen met vriendinnetjes.