Zoon 14...iemand adviezen?
Hallo allemaal,
Onze zoon van 14 is altijd wel een kind geweest dat moeite had met het aanvoelen van grenzen, tenzij je écht boos werd.
Sinds een half jaar is de puberteit in alle hevigheid toegeslagen en ik zit soms echt met mijn handen in het haar.
Even een korte situatieschets:
* Zit nu op 2 vwo maar gaat komend jaar afstromen naar 3 havo. Hij gaat een interne schorsing krijgen wegens vaak te laat en eruit gestuurd worden. Ook spijbelt hij de laatste weken regelmatig en er wordt he-le-maal niets meer gedaan aan school. Hijzelf denkt dat het volgend schooljaar allemaal wel goed komt maar daar heb ik een hard hoofd in.
*Zoon wordt met de dag meer teruggetrokken en norser. Normale communicatie of gewoon wat vragen kan al bijna niet meer want hij wil alleen met rust gelaten worden.
*Zoon heeft afgelopen maanden vaker aangegeven niet graag meer thuis te willen zijn omdat "de vibe" niet meer goed is. Hij voelt zich niet vrij genoeg en wilt gewoon doen wat hij zelf wilt.
*Zoon vaped en rookt. Ook 2x wiet geprobeerd. Hij is hier redelijk eerlijk in. Wij hebben vapen thuis verboden en daar houdt hij zich met veel moeite redelijk aan.
Maar de laatste paar weken wordt het wel erg gortig vind ik.
Hij is verkikkerd op een meisje dat uit een vrij grenzeloos gezin komt. Alleen een vader in beeld en veel nieuwe vriendinnen. Meisje is 13 en mag gewoon om 23h op de fiets naar huis, of zelfs nog later.
Zoon had vorige week met haar afgesproken en hij moest van mij om 22:30 thuis zijn (zaterdag). Hij begon uiteraard weer te drammen en wilde later waarop hij ineens appte dat hij me zat was, ik me altijd met alles bemoeide en hij er helemaal klaar mee was: hij kwam niet meer naar huis en hij heeft zijn locatie uitgezet. Hij zou bij een vriend slapen en dat was het dan.
We hebben toen de politie gebeld en die gaf advies om de nacht maar gewoon af te wachten.
Volgende ochtend appte zoon uit zichzelf dat hij bij een meisje was blijven slapen en vroeg of ik dat niet erg vond....heb gezegd van niet maar dat ik hem gewoon graag naar huis wilde krijgen.
Ik ben heel rustig gebleven maar zoon weigerde locatie te geven.
Uiteindelijk politie gebeld en die gingen nu zoeken. We hadden voornaam meisje en wisten wijk waar ze ongeveer woonde dus zo hebben ze haar gevonden.
Hij is toen thuis gebracht maar leek niet heel erg van de kaart. Hij wilde nog altijd niet thuis wonen zei hij maar welke keus had hij?
Sindsdien wordt de sfeer soms ronduit om te snijden. Elke minuut van de dag wil dat meisje afspreken en hij laat alles vallen. Als ze niet buiten zijn of hier binnen (sinds deze week) dan zitten ze samen op de telefoon. Het lijkt wel obesessief; hij kijkt nergens meer naar om.
Gisterenavond was ze hier en toen ze van mij naar huis moest kwam hij naar beneden om te vragen of ze mocht logeren. Uiteraard niet; we hebben niet eens haar adres en ik wist zeker dat haar vader hier niet vanaf weet want er mogen daar schijnbaar geen andere kinderen thuis komen...
Zoon natuurlijk kwaad, dreigende blikken etc. Maar meisje is wel naar huis gegaan.
Normale communicatie is bijna niet mogelijk en hij snauwt alleen nog maar. En gesprek aangaan wilt hij ook niet en elke grens moet bevochten worden wat mij echt afmat.
Hoe nu verder? Ik vrees voor afglijden...stoppen van school, verkeerde vrienden (daar heeft hij er al een paar van) en mss wel drugsgebruik etc.
We hebben contact opgenomen met de gemeente voor opvoedadvies/ondersteuning en volgende week een gesprek op school.
Maar hoe kunnen wij nu tot hem doordringen?
FruitMoeder schreef op 13-04-2026 om 12:53:
[..]
Dat lijkt mij erg tegenstrijdig. Ze mag gaan en staan waar ze wil, maar niemand mag bij haar over de vloer komen? Klinkt niet erg logisch. Misschien moet je je zoon niet zo geloven. En het kan ook zijn dat haar ouders jouw zoon niet over de vloer willen hebben. Ik zou als moeder hem ook niet als vriendje van mijn dochter willen.
Ouders die nooit thuis zijn hebben vaak liever niet dat er kinderen langskomen terwijl zij afwezig zijn. Ze zijn verantwoordelijk voor wat er op hun terrein gebeurt.
Vervolgens heeft kind wel veel vrijheid, want pap en mam zijn er niet.
tsjor schreef op 13-04-2026 om 16:24:
'En je dus stopt met zak- of kledinggeld omdat je zijn wiet niet wil sponsoren'. Dat zou ik dus weer niet doen. Ik neem aan dat er afspraken zijn gemaakt over zakgeld, die afspraken zou ik gewoon laten staan. Als hij niks meer krijgt en hij wil wel dingen doen die geld kosten zal hij toch zelf achter geld aan moeten gaan. Mocht hij al in kringen van verkeerde vrienden verkeren dan wijzen die hem wel de weg.
Bij ons thuis vroeger, was het ook de afspraak dat we geen snoep mochten kopen van ons zakgeld. De ene gehoorzaamde daar beter aan dan de andere, dat wel. Het leidde nou niet bepaald tot criminaliteit.