Dochter en aanstaande schoonzoon: op naar leven in Nieuw-Zeeland
Zonet mijn dochter en aanstaande schoonzoon uitgezwaaid op Schiphol, de vliegreis naar een nieuw leven gaat beginnen voor hen, in Nieuw-Zeeland. En een nieuw hoofdstuk in ons leven, een volwassen kind aan de andere kant van de aardbol. Ik wens hen veel geluk. Maar we waren alle in tranen...
Mijn ouders zijn ook in de jaren 50 naar NZ geëmigreerd, mijn arme oma had ook nog een zoon die naar de VS vertrok rond dezelfde tijd. Mijn moeder heeft wel verschrikkelijke heimwee gehad en was blij begin jaren 70 weer naar NL te gaan. Nu gaat mijn dochter ook misschien naar Australie verhuizen, zit in de genen 
. Overigens mag ze er werken en wonen, omdat ze een NZ paspoort heeft via mij. Hoop toch dat ze hier blijft. Sterkte Auwereel!
Wat fijn dat de hond ook goed is aangekomen, dat lijkt me ook ontzettend spannend. Die heeft ook een overstap moeten maken onderweg...
Beterlaat2021! schreef op 06-08-2026 om 18:50:
Wat fijn dat de hond ook goed is aangekomen, dat lijkt me ook ontzettend spannend. Die heeft ook een overstap moeten maken onderweg...
En ook nog eens een week of twee in quarantaine! Maar hond is inmiddels hele goede vrienden met de hond van schoonvader. Hij kan de hele dag in een grote tuin rondstruinen en regelmatig mooie wandelingen maken. Je kan wel zeggen dat hond al is ingeburgerd!
Rosehip schreef op 06-08-2026 om 17:10:
Of dat je je kind gunt dat hij/zij de vleugels uitslaat, zijn eigen leven leidt en eventuele dromen najaagt.
Zo was het voor mijn ouders tenminste.
Ik gun het hen van harte, maar moet er ook zelf mee dealen dat ze een verrekt ver end bij me vandaan wonen. Het gaat gemakkelijker als het voor hen inderdaad de droomplek blijkt waar ze hun vleugels naar alle tevredenheid uitslaan.
Beterlaat2021! schreef op 06-08-2026 om 18:50:
Wat fijn dat de hond ook goed is aangekomen, dat lijkt me ook ontzettend spannend. Die heeft ook een overstap moeten maken onderweg...
Het idee dat een huisdier zo'n lange reis moet maken, vind ik pas erg. Zo'n beestje hoort niet alleen in een vliegtuig.
FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 19:46:
[..]
Het idee dat een huisdier zo'n lange reis moet maken, vind ik pas erg. Zo'n beestje hoort niet alleen in een vliegtuig.
ga es even wat positief zijn joh.
FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 19:46:
[..]
Het idee dat een huisdier zo'n lange reis moet maken, vind ik pas erg. Zo'n beestje hoort niet alleen in een vliegtuig.
Of dat, of in de steek gelaten worden door je baasjes omdat je niet mee-emigreert.
FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 19:46:
[..]
Het idee dat een huisdier zo'n lange reis moet maken, vind ik pas erg. Zo'n beestje hoort niet alleen in een vliegtuig.
Jij weet ook elk positief bericht naar beneden te halen en negatief te maken. To geeft aan dat het goed gaat met de hond. Ook al is zo'n lange reis geen ideale situatie; wat fijn dat get goed gegaan is en de hond zo goed geaard is!
FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 19:46:
[..]
Het idee dat een huisdier zo'n lange reis moet maken, vind ik pas erg. Zo'n beestje hoort niet alleen in een vliegtuig.
Check even je colafles, ik denk dat er azijn in zit.
MMcGonagall schreef op 06-08-2026 om 19:53:
[..]
Check even je colafles, ik denk dat er azijn in zit.
Het stukje fruit van fruitmoeder was vandaag vast grapefruit of citroen.
Ik vind het juist heel erg goed dat ze de hond niet in de steek gelaten hebben. Daaruit blijkt dat ze echte dierenliefhebbers zijn en veel van hun hond houden.
Auwereel schreef op 06-08-2026 om 19:50:
[..]
Of dat, of in de steek gelaten worden door je baasjes omdat je niet mee-emigreert.
Zo is het. Dat de hond meegaat vind ik alleen maar positief.
Rosehip schreef op 06-08-2026 om 17:10:
Of dat je je kind gunt dat hij/zij de vleugels uitslaat, zijn eigen leven leidt en eventuele dromen najaagt.
Zo was het voor mijn ouders tenminste.
Ik gun mijn kinderen de wereld en zou ze niet tegenhouden, maar ondertussen zou ik stuk gaan van verdriet.
Waarschijnlijk ligt dit aan de manier waarop het contact in het "dagelijkse" leven is. We wonen bij elkaar in de buurt, lopen nooit zonder afspraak bij elkaar binnen, maar zien elkaar 2 x per week en ondertussen wordt er geappt.
Yumi schreef op 07-08-2026 om 10:40:
[..]
Ik gun mijn kinderen de wereld en zou ze niet tegenhouden, maar ondertussen zou ik stuk gaan van verdriet.
Waarschijnlijk ligt dit aan de manier waarop het contact in het "dagelijkse" leven is. We wonen bij elkaar in de buurt, lopen nooit zonder afspraak bij elkaar binnen, maar zien elkaar 2 x per week en ondertussen wordt er geappt.
Begrijp me niet verkeerd, ik zou het ook verschrikkelijk vinden.
Maar ik besef me wel dat ik kinderen kreeg om ze te begeleiden tot ze zelfstandig hun eigen weg gaan. Je hebt ze slechts te leen.
Zussie schreef op 06-08-2026 om 18:48:
Mijn ouders zijn ook in de jaren 50 naar NZ geëmigreerd, mijn arme oma had ook nog een zoon die naar de VS vertrok rond dezelfde tijd. Mijn moeder heeft wel verschrikkelijke heimwee gehad en was blij begin jaren 70 weer naar NL te gaan. Nu gaat mijn dochter ook misschien naar Australie verhuizen, zit in de genen
Grappig, ik had een oom die naar Nieuw Zeeland emigreerde en een naar Canada. Die uit NZ zijn ook teruggekomen.