Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
lientje69 schreef op 19-02-2026 om 08:57:
[..]
Ja dat maakt uit. Mijn oudste woon meer dan 100 km hiervandaan. Daar heb ik het inderdaad minder mee om de reden die je noemt. Toen oudste nog thuis woonde was ik wel bezorgder. En dat was nog erger toen ze klein waren. Ik had een broertje dat verongelukt is dus zat er bovenop. Gelukkig hebben de kinderen me dat nooit kwalijk genomen.
Vond het altijd een beetje apart van mijzelf maar ben daar dus niet de enige in. Ze wonen nu beide op een half uur rijden en dat vind ik wel prettig. Dicht genoeg bij om vlot bij ze te zijn als er iets is maar ver genoeg weg om niet voor elk wissewasje opgetrommeld te worden.
Interessant topic. Hier zijn de kinderen nog wat jonger, maar ik ben een relatief oude moeder dus ik vrees dat ik volop in de overgang zit als mijn kinderen 15-20 zijn. En hoewel ik zelf met 18 op kamers ging en daarna nooit meer bij mijn ouders heb gewoond, is dat tegenwoordig toch veel lastiger qua huizenmarkt. Tel daarbij op dat man tot bijna 30 bij zijn ouders woonde en dat dus 'normaal' vindt, maar dat ik hier als moeder toch wel het vaakst als een soort 'bediende' gezien word, maakt dat ik mijn hart vasthoud, geloof ik, voor de periode dat mijn zorggen er nog meer mee ophoudt. Want blijkbaar reageer ik nu al vaak wat chagrijnig... Dus als ze wat ouder zijn, moeten er duidelijk hele goede afspraken gemaakt worden als ze nog thuis wonen. Mijn jongste is trouwens wel veel zelfstandiger dan de oudste, dus daar zie ik minder gedoe voor me.
Herkenbaar hoor. En ze zijn hier thuis echt lief en gezellig. Als ik thuis ben, komt er toch wel heel veel op mij neer. Als ik weg ben dan doen ze alles in huis maar als ik een voet binnen zet dan lijkt dat minder te gelden. mijn oudste woont bij haar vader en ik moet eerlijk bekennen dat ik dat prima vind. Als ze er nu wel is, is het ook gewoon gezelliger. Kan dat niet goed uitleggen. Zelf was ik 18 toen ik de deur uitging maar dat is tegenwoordig wel lastig. Ik gun het mijn kinderen ook om het huis uit te gaan. Ze willen dat ook wel graag. Op een gegeven moment is iedereen er gewoon aan toe.
Mijn oudste zie ik over 2 jaar wel op kamers gaan. Mijn jongste (nu 13 jaar) zie ik nog minstens 10 jaar thuis wonen. Dan kan ze mooi de slaapkamer van de oudste als zitkamer inrichten en heeft ze een eigen badkamer. En dan wordt het ook schoonhouden van de hele eerste verdieping (2 slaapkamers, toilet en badkamer) zodra ze 18 is. Oudste krijgt dan een slaapplek op zolder voor als hij een keer thuis is. Man en ik slapen beneden met eigen badkamer.
Happyapple schreef op 19-02-2026 om 09:19:
Interessant topic. Hier zijn de kinderen nog wat jonger, maar ik ben een relatief oude moeder dus ik vrees dat ik volop in de overgang zit als mijn kinderen 15-20 zijn. En hoewel ik zelf met 18 op kamers ging en daarna nooit meer bij mijn ouders heb gewoond, is dat tegenwoordig toch veel lastiger qua huizenmarkt. Tel daarbij op dat man tot bijna 30 bij zijn ouders woonde en dat dus 'normaal' vindt, maar dat ik hier als moeder toch wel het vaakst als een soort 'bediende' gezien word, maakt dat ik mijn hart vasthoud, geloof ik, voor de periode dat mijn zorggen er nog meer mee ophoudt. Want blijkbaar reageer ik nu al vaak wat chagrijnig... Dus als ze wat ouder zijn, moeten er duidelijk hele goede afspraken gemaakt worden als ze nog thuis wonen. Mijn jongste is trouwens wel veel zelfstandiger dan de oudste, dus daar zie ik minder gedoe voor me.
Hier ook, als ik weg ben reden ze het prima zelf maar zodra ik een voet over de drempel zet is het: Maham is er nog hagelslag? Zijn er nog druiven? Kijk in de (koel)kast!
Hoewel ik ze tijdens de coronalockdowns wel weg kon kijken was het begin dit jaar met die sneeuw toch ook wel heel leuk om weer "de bediende" te zijn. De opleidingen en het werk kunnen tegenwoordig heel snel schakelen naar online en dan breng ik met vreugde kopjes koffie en thee boven met wat lekkers erbij. Dan gaat mijn zorg-gen weer even op actief. Dan ben ik blij dat dit kan en dat ze niet op pad hoeven en misschien wel ergens stranden door de sneeuw.