Klacht tegen juf

Helemaal eens met Ysenda. Respect voor jou karenm2. 

Mijn 2 zoons zijn inmiddels volwassen, maar ik herinner me nog goed de drukte rondom eten, bad en bed. Soms onwillige kinderen, rennen, ruzie, fysiek, boos, moe. En dan had ik daarnaast 'alleen' nog maar een baan. En een fijne man en nauwelijks stress. Jij hebt stress, afspraken, therapie en staat er thuis alleen voor. En dan nog schrijf je hier krachtig,  vol goede moed en liefdevol. Je werkt aan jezelf. Respect, echt waar, ik zie en voel jouw kracht.

je bericht klinkt goed. 
Ik lees wel angst. Voor de deeltijdtherapie omdat je dan wisselt van behandelaar en tijdelijk moet ziekmelden op het werk. Ik snap dat dat hele grote drempels zijn. Ik heb ook op dat punt gestaan en ben het wel gaan doen. Omdat ik wist dat ik nooit de moeder kon zijn die mijn kinderen verdienen als ik het niet zou doen. Het was eng,  heel eng,  niet altijd fijn en echt zwaar. Het was deels in een groep en ik riep ook dat ik niet in een groep kon. In het begin had ik sessies waarvan ik echt dacht, wat doe ik hier, wat is het nut hiervan. Uiteindelijk is dit wel de beste stap geweest in mijn herstel. Na een tijd snapte ik wat bijvoorbeeld creatieve therapie en pmt mij bracht. Als ik het niet gedaan had was ik nooit de moeder geworden die ik nu kan zijn voor mijn kinderen. Of het had veel langer geduurd. Ik ben ervan overtuigd dat ik anders toch wel weer uitgevallen zou zijn op het werk. Uiteindelijk ben ik zelfs van werk veranderd en komt deze ervaring heel erg van pas in mijn werk nu. 
Dit is mijn ervaring. Hoeft niet jouw ervaring te zijn maar denk er even over na. Ben je bang je baan te verliezen? 

Ik lees angst over of de huisarts informatie kan delen met jeugdzorg. Ik weet even niet wie je bedoeld met jeugdzorg. Bedoel je de behandelaars van je kind? Dat kan niet zonder jouw toestemming. Bedoel je veilig thuis? Daar kan een huisarts idd melding doen maar dan moet daar een oorzaak voor zijn. Ik ga daar eerlijk over zijn. Vragen om medicatie om niet meer te drinken is dan juist iets positiefs. De huisarts weet van je drank probleem. Dat je er dan nu voor kiest om dit ook met medicatie aan te pakken pleit voor je niet tegen je. De huisarts weet ook dat je hulp hebt voor jezelf en voor je kinderen. Ook dat is positief. De huisarts kan melding doen als er sprake is van bijvoorbeeld mishandeling of verwaarlozing. Niet omdat moeder vraagt om medicatie om juist beter voor de kinderen te kunnen zorgen. Je hebt ook angst of die psychiater melding gaat doen bij veilig thuis. Als het goed is meldt de psychiater dat eerst bij jou als ze dat zou doen. Dat staat zo in de meldcode. Alleen als vooraf vertellen direct gevaar oplevert voor de kinderen of als je denkt dat ze dan bijvoorbeeld het land uitvluchten mag je die stap overslaan. 

Je maakt mooie stappen, zoon maar behandeling, je gaat de gesprekken daarvoor aan,  die inderdaad heel belangrijk zijn, je mag om hulp vragen over hoe je je zoontje voorbereid op de afspraken waarbij hij mee moet. Vraag maar gewoon wat ze gaan doen en wat je je zoontje mag vertellen. 
Je gaat medicatie gebruiken, dat is een hele knappe stap. 
En je andere zoontje gaat goed op school, je hebt contact met de juf. Klinkt allemaal fijn.

linn19 schreef op 11-04-2026 om 10:57:

Zeer zorgelijk Karen hoe jij jouw eigen vooruitgang en dat van je kinderen nog steeds zelf aan het boycotten bent.

Dat valt heel erg mee, kijk maar naar haar laatste bericht.

Ja, ze schiet eerst in de paniek maar herpakt zich en gaat weer vooruit.

Ysenda schreef op 11-04-2026 om 11:08:

[..]

Dat valt heel erg mee, kijk maar naar haar laatste bericht.

Ja, ze schiet eerst in de paniek maar herpakt zich en gaat weer vooruit.

Het zijn de behandelaars van zoontje, therapeut van Karen en huisarts die zich daar over zullen buigen. Die zullen het niet bagetaliseren zoals jij doet.

linn19 schreef op 11-04-2026 om 11:12:

[..]

Het zijn de behandelaars van zoontje, therapeut en huisarts die zich daar over zullen buigen. Die zullen het niet bagetaliseren zoals jij doet maar zullen dit serieus nemen.

Hulpverleners bagatelliseren niet maar proberen contact te houden en aan te sluiten. 

linn19 schreef op 11-04-2026 om 10:57:

Zeer zorgelijk Karen hoe jij jouw eigen vooruitgang en dat van je kinderen nog steeds zelf aan het boycotten bent.

Ik zie bij Karen aanvankelijk vaak veel weerstand en daarna zet ze toch telkens weer een stapje in de goede richting. Als je een zorgenkindje hebt, heb je vaak stress en altijd de vraag 'doe ik het wel goed'. Karen staat er alleen voor in de opvoeding thuis. Dan heb je geen vangnet en ook geen spiegel met wie je dingen kunt bespreken en overleggen. Gelukkig bestaan er fora. Soms kosten dingen tijd. Ik denk dat geen enkele ouder zonder enig bezwaar kiest voor een speciale school, observatiegroep, psychiatrische behandeling etc. voor een kind. Daarvoor moet je in je hoofd ook schakelen.

Ik vind het heel goed dat Karen haar eigen wantrouwen durft toe te geven bij de psychiater en therapeut. Eigen trauma's spelen ongetwijfeld ook een rol. Gedrag kunnen plaatsen als traumareactie in plaats van onwil maakt de houding van professionals waarschijnlijk wel anders. Dat betekent niet dat behandeling minder nodig is, maar is de aanpak van de ouder wel anders.

Voor je kind kun je benoemen dat de mensen daar hem gaan helpen om te gaan met bijvoorbeeld boosheid, omgaan met emoties, omgaan met andere kinderen. En dat die gesprekken nodig zijn om te kijken hoe dat het beste kan.