BPPD, Positieduizeligheid

Nooit eerder gehad, maar een paar weken geleden op vakantie werd ik daarmee wakker. Wát een enorm naar gevoel! Beetje gegoogeld op de Epley-manoeuvre (ik wist ergens van het bestaan ervan, maar niet de details) en dat deed niet meteen wat, maar na een aantal keer proberen (met ruime tussenpozen) toch wel. Me de rest van de ochtend wat raar en wiebelig gevoeld, ‘s middags ging het wel weer en zijn we wat rustigs gaan doen, rest van de vakantie nergens last meer van gehad. Hoe dat nou zo opeens kan ontstaan? Heel bijzonder! Supernaar voor jou dat je het met regelmaat hebt! Is dat nog te linken aan bepaalde houdingen of hormonen of weet ik wat, of totaal willekeurig wanneer het optreedt? Ik hoop van harte dat het bij mij bij deze ene keer blijft, maar ik lees wel even mee om een eventuele volgende keer misschien nog wat beter te weten wat ik kan doen.

Mijn moeder had dit en deed daarvoor oefeningen. https://www.thuisarts.nl/speciale-oefeningen-tegen-duizelig-zijn/ik-ga-speciale-oefeningen-doen-tegen-duizelig-zijn
Opvallend genoeg ontstond dit altijd als ze vakantie had of een tijdje rust had. Dan had ze kennelijk een ander beweegpatroon. Ze had soortgelijke oefeningen als in de link hierboven van een fysiotherapeut maar het is al lang geleden dus geen idee wat ze precies deed. Ze heeft er nooit meer last van tegenwoordig. 

Ik heb het  2 keer gehad, zo erg dat ik moest overgeven en niet naar werk kon. De eerste keer vond ik het heel eng ook. De tweede keer wist ik dus wat het was en ook die bewegingen gedaan.
Was er toen wel heel ziek van en ben de tweede dag gaan werken wat  ik achteraf gezien niet had moeten doen. Het duurde echt nog een halve dag voor ik me redelijk voelde.
Sinds afgelopen week ook weer regelmatig wat duizelig maar ik ben ook beetje verkouden denk dat het daar aan ligt nu.

een paar mensen die ik ken zijn ervan af gekomen door een speciale fysio. Die deed idd een soort epley beweging om die kristallen op een andere plek te draaien of zo iets dergelijks.

Ik had zelf andere duizeligheid en daar kwam ik vanaf door dry needling in mn nek.

Ik heb het al 22 jaar met enige regelmaat, gemiddeld 1 à 2 keer per jaar. De ene keer is het erger dan de andere keer. Soms zo erg dat ik me ziek moet melden, andere keren is het minder beperkend. Toen de kinderen klein waren was het lastig, want toen moest ik wel gewoon doorgaan. Ik heb wel eens zo wiebelig op het schoolplein gestaan dat andere ouders volgens mij dachten dat ik dronken was (onderweg tegen een lantaarnpaal hangen om even bij te komen).
Ik weet nog steeds niet wat het triggert. Vaak begint het eind van de dag, of als ik 's ochtends wakker word (dan voel ik het al voor ik m'n ogen open doe). Soms 's avonds bij het sporten, als ik naar boven moet kijken, dan is het er opeens.
Ik doe de oefeningen wel, maar het is dan niet opeens over of duidelijk minder. Ik word wel heel misselijk van de oefeningen. 

Naar he!! Ik heb het 1x erg gehad (een paar dagen) en nu heb ik het inderdaad ook 1 a 2 keer per jaar, maar veel milder.

Ik heb het een aantal jaar terug een hele tijd gehad. En toen ineens was het weer verdwenen en niet meer teruggekomen. 

Bij mij leek het gerelateerd aan stress. 

Tijgeroog schreef op 16-08-2026 om 15:40:

Ik heb het al 22 jaar met enige regelmaat, gemiddeld 1 à 2 keer per jaar. De ene keer is het erger dan de andere keer. Soms zo erg dat ik me ziek moet melden, andere keren is het minder beperkend. Toen de kinderen klein waren was het lastig, want toen moest ik wel gewoon doorgaan. Ik heb wel eens zo wiebelig op het schoolplein gestaan dat andere ouders volgens mij dachten dat ik dronken was (onderweg tegen een lantaarnpaal hangen om even bij te komen).
Ik weet nog steeds niet wat het triggert. Vaak begint het eind van de dag, of als ik 's ochtends wakker word (dan voel ik het al voor ik m'n ogen open doe). Soms 's avonds bij het sporten, als ik naar boven moet kijken, dan is het er opeens.
Ik doe de oefeningen wel, maar het is dan niet opeens over of duidelijk minder. Ik word wel heel misselijk van de oefeningen.

Dit!

Het is bij mij begonnen nadat ik kinderen had gekregen. Sindsdien heb ik het gemiddeld eens in de twee jaar. Triggers zijn vaak stress en de laatste keer was het de alcohol. Ik drink zelden, maar de laatste keer was ik na twee sterke drankjes toch lichtelijk aangeschoten. De volgende ochtend een grote aanval. Zoals al eerder beschreven; je merkt het al als je je ogen open wil doen. Ik kan dan met pijn en moeite net op tijd bij de wc komen en spuug dan als een malle. Kan dan alleen nog maar in een bepaalde houding met mijn hoofd op de wc bril liggen.Iedere poging om overeind te kiemen resulteerde in een nieuwe ronde prjectielbraken. Heb daar uren gezeten. Nadat het iets beter leek te gaan begon het ‘S middags opnieuw. De dag daarna was ik er dan wel weer.

De keer daarvoor kreeg ik een aanval toen ik ook al met spit in bed lag. Omdat ik dus zo snel naar de wc moest en dat niet lukte door de pijn in mijn rug ben ik door de pijn van mijn stokje gegaan. Die val heeft echter als een soort Epley manoeuvre gewerkt want de duizeligheid en misselijkheid was ineens een heel stuk minder.

Het is ontzettend naar. Je kunt letterlijk niks. (Ben ook wel eens bang als ik iets belangrijks op mijn agenda heb staan; als ik morgen maar geen aanval krijg) Ik heb me wel wat meer in die Epley methode verdiept. Dat is blijkbaar wel effectief. Maar ik kan tijdens zo’n aanval dus echt geen enkele andere beweging dan die specifieke voorkeurshouding verdragen. Ik moet dan gelijk braken.

Langste aanval duurde 1 dag, kortste ongeveer een uur of drie. Ik denk dat het leeftijd/ hormoon gerelateerd is.