Hoe nu verder?
Goedenavond,
Ik ben op zoek naar tips, adviezen en ervaringen.
Ik kamp al ruim 20 jaar met angst en depressie, hiervoor heb ik al bijna de hele sggz uitgespeeld. Een jaar geleden is daar ook de diagnose Chronische Vermoeidheid bijgekomen.
En op dit moment weet ik niet hoe ik verder moet.
Officieel werk ik 24 uur in de zorg, maar in de praktijk komt het er op neer dat ik van ziekmelding naar ziekmelding ga. Momenteel werk ik 12 uur en dat is nu nog eigenlijk niet haalbaar. Naast de paar uur per week werk, ben ik tot niks in staat. Ik lig alleen maar op bed en als ik daar al uitkom dan verplaats ik naar de bank. Ik zorg niet goed meer voor mezelf, eten lukt niet en het huis is echt te vuil voor woorden momenteel.
Op dit moment kan ik niet slapen omdat ik last heb van paniek en hartkloppingen. Ik zie geen toekomst voor me op deze manier. Ik zou me zooo graag beter willen voelen. 's ochtends op willen staan en ergens zin in hebben, dat heb ik in die 20 jaar geen een keer meer gehad.
Hopelijk kan iemand me tips of adviezen geven om verder te gaan.
Wat heftig zeg, heb je eigenlijk al eens bloed laten prikken?
bij mij hielp laatst antibiotica, die ik voor iets anders kreeg, ook tegen de vermoeidheid en de prop hele zware watten achterin mijn hoofd. Waar ik al een jaar of 4 last van had. Geen idee of dat in jouw situatie ook werkt.
Emoties worden in de basis door hormonen geregeld, en hormonen zijn bij te sturen met medicatie. Dus misschien een doorverwijzing vragen bij de huisarts, naar iemand die dergelijke medicijnen mag voorschrijven?
Er is gewoon een toekomst voor je, hoewel die er misschien niet precies zo uitziet als je had gedroomd, gewenst en zelfs stiekem verwacht had. Het geheim is vaak om je zegeningen te tellen, je narigheden te accepteren en je vooral op de eerste te focussen. Probeer wat aardige momenten te creëren, dan volgen er vanzelf wat meer. En het leidt je af van je angsten en problemen. Doe als een kat of hond, die het liefst op een fijne plek in de zon of op de verwarming gaan liggen en niet bezig zijn met het feit dat ze er over een bepaald aantal jaren niet meer zijn wat een onvermijdelijk feit is voor iedereen. Hoef je niks aan te doen; komt altijd, maar nu nog even niet.
Maar wat Coffee_Lover zegt is waar: hoewel je al twintig jaar een lusteloosheid ervaart wil dat niet zeggen dat die symptomen nu niet getriggerd worden door iets wat niet goed werkt in je lichaam. Dus dat zou ik laten onderzoeken. Misschien komt het door iets wat je recentelijk hebt veranderd zonder dat je het wist. En zelfs als het lab niets kan vinden kan je altijd nog zorgen dat je geen tekorten hebt door daarop te letten. Jezelf verwaarlozen maakt de kans veel groter dat je een stofje, zoals ijzer, jodium, eiwit, natrium of wat dan ook tekort komt. En die gaan dan je symptomen die je al had veel erger maken. Het kost je haast niks om daarop te letten en dat te blijven doen.
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb een afspraak bij de huisarts kunne maken voor volgende week. Bloedonderzoek is al weer een tijd geleden, dus ga dat zeker vragen. Ik merk ook dat de klachten de dagen voor mijn menstruatie nog erger worden, dus hormonen zouden zeker ook probleem kunnen zijn.
Wat een vervelende situatie Pindakaasfan.
24 uur in de zorg (wat je voorheen deed) kan nog best zwaar zijn, ook voor een gezond lichaam. Ik kan me voorstellen dat dat veel van je gevraagd heeft.
Slik je medicatie voor je psychische klachten? Die kunnen ook als bijwerking hebben dat je altijd moe bent en nergens zin in hebt.
hi Damoontje,
Ik slik al jaren Paroxetine, 20 mg.
Ik ga eens nakijken wat daarover in de bijsluiter staat. Ik wist niet dat dat ook deze klachten kon veroorzaken.
Ben je wel eens bij een natuurarts geweest? Of iemand die regulier combineert met alternatief. Het liefst iemand die niet heel zweverig is, maar juist wat praktischer is ingesteld. Zo iemand is niet officieel arts, maar ik hoor er altijd wel goede verhalen over. Ik zou kijken naar iemand die al heel lang een praktijk heeft en waar je goede reviews over kunt vinden. Dan kun je ook onderzoeken of het hormonaal is.
Pindakaasfan schreef op 15-07-2026 om 12:16:
hi Damoontje,
Ik slik al jaren Paroxetine, 20 mg.
Ik ga eens nakijken wat daarover in de bijsluiter staat. Ik wist niet dat dat ook deze klachten kon veroorzaken.
Van Paroxetine weet ik het ook niet, misschien hebben anderen daar ervaring mee.
Bij sommige AD´s en antipsychotica wordt vermoeidheid wel als bijwerking ervaren, vooral in de ochtenden.
je schrijft dat je in 20 jaar tijd geen een keer bij het opstaan ergens zin in had.
Ik vraag me af of je dan nu wel de juiste medicatie gebruikt. Of dat mogelijk een andere dosis of andere ad voor jou beter kunnen helpen.
Dit zou ik zeker bespreken met psychiater of huisarts.
(Ik realiseer me ook dat je al aardig wat jaren omderweg bent en dat er mogelijk al het e.e.a. geprobeerd is qua medicatie.)
Ik lees over de medicatie dat het een van de meest lastige middelen is om mee te stoppen of te veranderen en dat dat altijd onder begeleiding van een arts moet. Dit vanwege de halveringstijd en bijwerkingen.
Ik lees over de medicatie en vermoeidheid het volgende:
“ Ja, vermoeidheidsklachten en extreme slaperigheid komen zeer vaak voor bij het gebruik van paroxetine. Hoewel deze klachten bij de meeste mensen in de eerste weken het heftigst zijn en daarna afvlakken, kan een aanzienlijke groep gebruikers ook op de lange termijn last blijven houden van een chronisch vermoeid of loom gevoel. [1, 2, 3, 4]Er zijn verschillende redenen waarom paroxetine vermoeidheid veroorzaakt:1. Verstoring van de slaapstructuurParoxetine verandert de balans van serotonine in de hersenen. Serotonine reguleert niet alleen uw stemming, maar stuurt ook uw biologische klok en slaap-waakcyclus aan. Het medicijn kan de diepe slaap (REM-slaap) onderdrukken. Hierdoor slaapt u gevoelsmatig misschien wel lang genoeg, maar is de kwaliteit van de slaap minder goed, waardoor u overdag moe blijft. [1, 2, 4]2. Kalmerend en versuffend effect (sedatie)Paroxetine heeft van alle SSRI-antidepressiva een relatief sterk kalmerend (sederend) effect. Dit kan leiden tot een constante mentale en lichamelijke traagheid, een verminderde concentratie of het gevoel dat u overdag constant zou kunnen slapen. [1, 3]3. Emotionele afvlakking en lusteloosheidOmdat het medicijn de scherpe randjes van emoties haalt, kan er een vorm van apathie of onverschilligheid ontstaan. Dit gebrek aan emotionele prikkels en motivatie wordt door veel gebruikers ervaren als een diepe, niet-fysieke vermoeidheid.4. Tekort aan natrium (Hyponatriëmie)In zeldzamere gevallen (en met name bij ouderen of in combinatie met plaspillen) kan paroxetine leiden tot een te laag natriumgehalte in het bloed. Een belangrijk kenmerk hiervan is een plotselinge, extreme vermoeidheid, spierzwakte of verwardheid. [1, 2]
misschien ook eens de overgang benoemen? Psychische klachten kunnen ook versterken rond de peri-menopauze.
Heel fijn dat jullie zo meedenken.
nee, ik ben nooit bij een natuurarts geweest. Ik ga me daar eens in verdiepen.
Ik heb nooit geweten dat de medicatie hier invloed op kon hebben. Dit is in al die jaren de derde ad die ik inneem. IK heb wel altijd op lage doseringen gestaan.
Wellicht wel verstandig om weer eens een afspraak te maken bij de psychiater om dit goed te bespreken.
Overgang zat ik ook al aan te denken. Vorig jaar zijn mijn hormonen getest omdat ik toen dacht dat ik in de overgang kon zijn en toen kwam alles gelukkig nog goed terug. Maar goed in een jaar kan wel veel veranderen.
Bedankt voor alle input!
Naast alle bovenstaande tips:
100% ziek melden en samen met bijv. een praktijkondersteuner een plan maken om je huis weer langzaam op orde te krijgen en beter voor jezelf te zorgen? Je hebt de energie niet om de jezelf orde te krijgen, dus dan heb je mijns inziens ook de energie niet om te werken.
Of haal je echt iets uit je werk?
Bloemenzee, hier heb je een goed punt. Het is alleen wel zo dat werk zorgt voor wat voldoening en regelmaat in mijn dag. Als ik hele dagen thuis zou zijn, dan zou ik ook echt hele dagen slapen ( ik kan dan niet wakker blijven) en ben bang dat de depressieklachten dan ook erger worden.
Kun je die regelmaat niet op een andere manier krijgen? Iemand die voor jou de stok achter de deur wil zijn door bijv iedere ochtend om 9:00 even te bellen?
En die voldoening snap ik ook. 100% ziekmeldingen hoeft ook geen maanden hè. Eerst de basis op orde, dan de rest. Het wordt, als ik het zo lees, sowieso heel erg zoeken naar waar je de energie écht niet voor hebt en waarvoor eigenlijk vooral de motivatie ontbreekt.