Iemand ervaring met drugsgebruik - vooral heroine?
Ik ben benieuwd naar ervaringen/meningen van anderen rondom verslaving en grenzen stellen.
Een kennis van mijn partner (midden 30) gebruikt al jaren middelen, op en af. Momenteel weer opioïden/heroïne. Hij slaapt deels buiten/instabiel, maar is nu ongeveer een maand bezig met methadon en heeft wel enig contact met hulpverlening. Hij gebruikt daarnaast nog steeds bij. Heeft ook in de gevangenis gezeten maar dat is al jaren geleden
Mijn partner heeft een praktische hobby/werkplaats waar deze man soms echt goed werk doet. Hij is technisch handig en kan bepaalde klussen professioneel uitvoeren, maar hij is ook chaotisch, komt niet als we hem niet ophalen, komt soms suf/high aanzetten en alles kost veel geregel.
Wij proberen een beetje steun te bieden:
- lifts naar methadon/hulpverlening
- eten
- af en toe werk
- normale sociale uitnodigingen
- naloxon in huis/auto etc
Maar ik merk dat ik steeds worstel met:
- wanneer help je echt?
- wanneer word je onderdeel van de chaos?
- wanneer is betaald werk structuur/zingeving?
- wanneer financier je indirect gebruik?
Zijn ouders zitten er ook ingewikkeld in. Ze regelen veel praktische zaken voor hem, maar praten er weinig over. Iedereen lijkt vooral bezig de situatie “werkbaar” te houden. Hebben hem wel zes weken geleden uit huis gezet - de reden waarom wij sinds kort meer praktisch ermee bezig zijn.
Mensen met ervaring hiermee? Wat hielp wel/niet? Hoe bewaak je grenzen zonder iemand volledig te laten vallen?
Dit is geen krantenartikel of zo maar gebruik mijn alternatieve nickname en niet teveel detail - zijn privacy is belangrijk.
Duckie73 schreef op 28-05-2026 om 13:00:
[..]
Ik denk niet dat dat opgaat voor veel verslaafden. Een drugsverslaving kan iemand helemaal ontnemen van zijn menselijkheid. Ik weet niet hoe erg deze man eraan toe is. Maar er zijn sommige dingen die niet met liefde opgelost kunnen worden.
Ik ben nogal bevoorrecht in mijn prettige leven. Fijne reislustige ouders, leuke broer, schuldenvrij studeren. Netjes betaalde baan, geen kinderen, leuke hond, weinig zorgen.
Ik ben helemaal bevoorrecht als ik denk aan de mensen die ik heb mogen bijstaan sinds ik werk. De dochter die haar zorgen met mij kon delen over de pijn die haar moeder had in de laatste week van haar leven. De moeder die schreeuwend in mijn armen viel toen ik moest komen vertellen dat ik haar jongste tevergeefs had gereanimeerd. De vader die schreeuwde toen wij zijn zoon niet wilden opnemen.
De dochter had een heroine junk als moeder die stierf door in de prostitutie opgelopen ziektes en gevolgen daarvan. De moeder was alleenstaand in een ontwikkelingsland met vier andere kinderen van drie verschillende vaders die ze amper gevoed kreeg. De vader had een geweer in handen en vocht voor de niet geliefde kant in een land dat door oorlog geteisterd wordt en maakte zich veel te druk over een simpel virusje bij zijn zoon.
Ieder mens heeft iemand die ooit trots was toen hij voor het eerst lachte of liep en iemand die zich zorgen maakte als hij ziek was. Van ieder mensen is ooit gehouden. Ik houd niet van iedereen, ik oordeel en veroordeel graag maar een mens is een mens, en uiteindelijk is mijn leven toch net iets minder prettig als andere mensen in erbarmelijke omstandigheden leven.
Mooi gezegd. Ik heb in dit topic inhoudelijk niks gezegd, omdat ik er zelf geen ervaring mee heb.
Ik heb wel met verbazing zitten lezen hoe sommigen hier met wat "internetwijsheid" adviseren om iedere verslaafde als een baksteen te laten vallen.
Lompe tips aan iemand die er overduidelijk zelf al veel genuanceerder naar kijkt.
Roos57 schreef op 28-05-2026 om 18:04:
[..]
Verslaving is een ernstige ziekte volgens de dsm 5
Net als kanker .
Ja en? Een mens met kanker of met een verslaving is nog steeds een mens.
Schemerlampje schreef op 28-05-2026 om 20:09:
[..]
Ja en? Een mens met kanker of met een verslaving is nog steeds een mens.
Ja eens
Narcis schreef op 28-05-2026 om 21:17:
Ik vind dit een hele mooie Ted talk:
https://www.youtube.com/watch?v=PY9DcIMGxMs
Ergens zegt hij daarin:
The opposite of addiction isn't sobriety – it's connection'
Ik vind dat jullie mooi bezig zijn!
Ik heb zijn boek gedownload voor in de auto. Mooie talk! (Ik kende hem niet.)
Duckie73 schreef op 28-05-2026 om 13:00:
[..]
Ik denk niet dat dat opgaat voor veel verslaafden. Een drugsverslaving kan iemand helemaal ontnemen van zijn menselijkheid. Ik weet niet hoe erg deze man eraan toe is. Maar er zijn sommige dingen die niet met liefde opgelost kunnen worden.
Ze hoeft toch ook niets op te lossen? Ze geeft iemand gewoon wat steun, hulp en menselijkheid.
Koettie schreef op 29-05-2026 om 08:28:
[..]
Ze hoeft toch ook niets op te lossen? Ze geeft iemand gewoon wat steun, hulp en menselijkheid.
Precies en ik vind de informatie die ik hier krijg prettig om me een beter beeld te vormen wat wel en niet steunend is.
Ies schreef op 25-05-2026 om 20:34:
Ik wil wel even zeggen dat ik het wel super vind dat jullie dit doen.
Wel blijven afgrenzen idd, het kan heel goed zijn dat het ‘nooit genoeg is’ en wat bodemloos. Probeer geen enkele verwachting t.a.v. hem te hebben en probeer het (iig steeds na een tijdje) ook steeds wat ‘recht te trekken’. Ik bedoel daarmee dat je goed in de smiezen blijft houden dat jij/jullie er óók iets aan hebben. (Al is het maar genieten van zijn zinvolle bijdrage in de werkplaats) Dat maakt het veel beter te handelen op langere termijn denk ik voor beide partijen, als het wat meer wederkerig is. Als je teveel in een zorgrol terecht komt/ blijft hangen gaat het je wellicht uitputten.
Het steeds wat recht trekken is idd goed advies. Vandaag wat dingen aangepast en we zullen zien wat volgende week ons daarmee brengtz