Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
lientje69 schreef op 12-04-2026 om 11:34:
[..]
Komt omdat ik me in het begin meer gefocust heb op bewegen en nu meer schrijf en focus op dagelijks algemeen functioneren. Maar per saldo ben ik dus echt niet meer gaan doen. Eerder minder...
Lientje, ik heb het idee dat je focus niet altijd naar de juiste dingen gaat. Vat dit niet verkeerd/ negatief op ajb. Je bent niet bepaald de enige die dit niet zo makkelijk kan. (Mezelf incluis)
Het lijkt alsof je focus weer aan het verschuiven is van jezelf (de broodnodige zorg voor je gezondheid) naar zorgen voor anderen/ een algemeen plaatje.
Dat is ook logisch want dat ben je zo gewend en levert je blijkbaar een hele hoop op.
Maar ik denk dat je daarin te snel gaat en een aantal essentiële stappen voor jezelf overslaat. Eerst moet je herstellen en dus focussen op wat nodig is voor je gezondheid. Ik heb dat ook met vallen en opstaan moeten leren (en nog) en dan zijn mijn gezondheidsproblemen peanuts in vergelijking met die van jou.
Echt, laat dat huishouden gaan. Je wordt vast niet echt sterker van zuigen of boodschappen doen, wel van zwemmen, écht rusten/ ontspannen, fietsen wandelen oefeningen etc. Je bent niet zinloos bezig dan, je doet iets heel belangrijks.
Láát die friteuse nu toch, je kunt vast een paar maanden zonder. Laat de kruimels of koop een robot. Bestel je boodschappen en laat de strijk, die is echt niet nodig. Heb je energie teveel en wordt je blij van strijken vooral niet laten. Maar jouw energie is heel beperkt nu. Ik hoop voor je dat je er zuinig mee leert omspringen ❤️
Ies, ik breng nagenoeg de gehele dag op de bank door. Dat doet me mentaal absoluut geen goed. Dan ben ik blij als ik een klein dingetje in huis kan doen want dan voel ik me weer even " mezelf "
Zelfde geld voor zwemmen / fietsen/ wandelen of dat ene half uurtje in de 5 weken dat ik even naar mijn moeder kan. Mijn fysieke situatie is ruk. Maar mentaal zit ik nog dieper. Als ik , door iets fysieks te doen , hoe kort of klein iets dan ook , mezelf beter en even blij kan laten voelen , doe ik dit. Qua fysiek hou ik me netjes aan de ergo en fysio restricties. Maar dit is gewoon heel belangrijk voor me . En ik doe dit in overleg met de psycholoog. Het is niet ( alleen ) een idee van mij.
Ik denk dat dit alleen te begrijpen is door mensen die door hetzelfde heen gaan. Want ik blijf uitleggen lijkt het wel maar het is denk ik niet te begrijpen hoe dit voelt voor me.
Ik denk dat heel veel mensen hier hetzelfde (of in elk geval sterk vergelijkbaar) hebben meegemaakt. Maar het iedereen doorloopt het proces anders en ervaart dingen anders. De tips en adviezen en meningen die hier gegeven worden, komen juist van mensen die een soortgelijk proces hebben doorlopen of nog steeds doorlopen. Niemand weet het beter, maar iedereen heeft weer ervaringen die een goede inbreng geven in dit topic.
Je hoeft niets uit te leggen, want we snappen het zonder uitleg ook maar al te goed. Achteraf is makkelijk praten, als je er middenin zit, is het soms lastig om een uitweg te zien. Het is een proces, een lang proces. En dat is frustrerend, dat herken ik, ik heb het ook meegemaakt. Maar ik heb met een hele hoop hulp en jaren therapie (wekelijks) wel geleerd om om te gaan met alle fysieke beperkingen die ik heb. Ik heb geleerd anders naar het leven te kijken en ik kan nu oprecht zeggen dat mijn leven best leuk is. Ondanks dat ik nog maar een fractie kan van wat ik vroeger deed. Maar het heeft heel lang geduurd en heel veel energie (petje af voor mijn hulpverleners) gekost om dat in te zien. En nog heb ik zat momenten van frustratie, boosheid, verdriet, somberte. Maar het zijn nog maar momenten, het beheerst mijn leven niet meer.
Wat ik maar wil zeggen, je bent nog maar net begonnen met het herstel, revalidatie daarna kost tijd. Bijkomen van een hersenbloeding duurt lang, dat is een proces van een jaar of langer. Ik snap dat je het nu somber inziet, maar je bent onderweg en hebt nog een hele weg te gaan. Ies heeft een heel goed bericht geschreven en er zijn veel meer goede tips voorbij gekomen.
En er zijn ook speciale revalidatietrajecten voor mensen met hersenletsel, met hulpverleners die hierin gespecialiseerd zijn. Er zijn nog zoveel mogelijkheden, er is nog zoveel hulp en begeleiding. Bespreek dat ook eens met je huidige hulpverleners. Het is goed om af en toe te evalueren en te kijken wat anders of beter kan.
En wat betreft je kijk op het huishouden, ik dacht er precies hetzelfde over. Maar jeetje, wat is het fijn voor mijn lijf dat ik hulp in de huishouding heb zeg. Het kostte me ongemerkt zoveel energie. Ik moest er in het begin flink aan wennen, maar het scheelt zoveel. Dat merkte ik pas toen ik wekelijks hulp had en het niet meer zelf hoefde te doen.
lientje69 schreef op 12-04-2026 om 17:55:
Ies, ik breng nagenoeg de gehele dag op de bank door. Dat doet me mentaal absoluut geen goed. Dan ben ik blij als ik een klein dingetje in huis kan doen want dan voel ik me weer even " mezelf "
Zelfde geld voor zwemmen / fietsen/ wandelen of dat ene half uurtje in de 5 weken dat ik even naar mijn moeder kan. Mijn fysieke situatie is ruk. Maar mentaal zit ik nog dieper. Als ik , door iets fysieks te doen , hoe kort of klein iets dan ook , mezelf beter en even blij kan laten voelen , doe ik dit. Qua fysiek hou ik me netjes aan de ergo en fysio restricties. Maar dit is gewoon heel belangrijk voor me . En ik doe dit in overleg met de psycholoog. Het is niet ( alleen ) een idee van mij.
Ik denk dat dit alleen te begrijpen is door mensen die door hetzelfde heen gaan. Want ik blijf uitleggen lijkt het wel maar het is denk ik niet te begrijpen hoe dit voelt voor me.
Oh ik snap je heel goed hoor.
En ik snap ook dat een proces is. Maar ik zou je gewoon gunnen dat je nu wat meer op jezelf zou kunnen focussen juist omdat deze fase zo cruciaal is voor je herstel.
Maar deze posten zijn zeker niet bedoeld om je nog rotter te laten voelen dus als je het niet op prijs stelt laat ik het hierbij.
Ik doe niets anders dan focussen op mezelf. Maar heb idd bij reacties als: je moet het zus doen of je kan beter zo, heel erg het gevoel dat ik een of andere dombo ben die niks goed doet. Alsof ik een loser ben. En zo voel ik me sowieso al. Want ik kan weinig tot niks. Dus ik vind het allemaal maar lastig. Heb ook het gevoel dat ik maar beter niks meer kan zeggen / schrijven of doen en beter in stilte kan lijden. Want al die vast wel goedbedoelde reacties maken juist dat ik me nog stommer , en waardelozer ga voelen want zie je wel: ik doe het niet goed.
Wat rot Lientje dat je je zo rot voelt.
Ik zal terughoudender zijn want het is natuurlijk nooit de bedoeling jou een slecht gevoel te geven. Blijkbaar weet ik de juiste toon niet goed te treffen.
Ies schreef op 12-04-2026 om 21:19:
Wat rot Lientje dat je je zo rot voelt.
Ik zal terughoudender zijn want het is natuurlijk nooit de bedoeling jou een slecht gevoel te geven. Blijkbaar weet ik de juiste toon niet goed te treffen.
Geeft niet Ies. Ligt vast aan mij want ik ervaar het momenteel bij iedereen zo. Ik krijg nl heel veel te horen : je moet zus, je kunt beter zo enz. En dat triggert me erg .