Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Casandra schreef op 07-05-2026 om 14:48:
Bedankt nog voor de uitleg hoe het er in Nederland aan toegaat ivm een uitkering krijgen. Maar dat is schrijnend zeg ! De IVA gaat afgeschaft worden? Dus mensen die met de beste wil van de wereld willen werken maar niet kunnen , krijgen niets meer ? Hoe onmenselijk
Krijgen nog wel. Maar voor nieuwe gevallen niet meer 75 maar 70 procent. Er zijn teveel mensen met een uitkering en het is een bezuinigingsmaatregel. Verder weet ik niet precies in hoeverre je dan nog steeds elk jaar of 2 jaar je gekeurd moet worden. Kan zijn dat je dan wel levenslang afgekeurd wordt hoor , maar je krijgt dan sowieso max 70 procent. Ik heb me er nog niet te veel in verdiept. Maak me al zorgen genoeg.
Sowieso ga ik er dus zo'n 600 euro per maand op achteruit. En ik heb ook geen pensioenopbouw meer ben ik sinds van de week achter. Ben nog even aan het uitzoeken wat ik daarmee eventueel kan als oplossing. Verder is man veel thuis geweest maar die gaat weer aan het werk. Als er een goed aanbod voorbij komt wil hij het zzpschap opgeven en in loondienst gaan. Ook om mij te " ontzorgen " Al dat gepieker is nl niet zo best voor mijn hoofd.
Lientje69, ik heb premievrij pensioenopbouw. Waarschijnlijk zit jij ook bij Zorg&Welzijn.
Ik heb WGA, geen IVA. Nu een jaar of 5 of 6. En ik heb nooit een herkeuring gehad.
Dorestad schreef op 07-05-2026 om 21:46:
Lientje69, ik heb premievrij pensioenopbouw. Waarschijnlijk zit jij ook bij Zorg&Welzijn.
Ik heb WGA, geen IVA. Nu een jaar of 5 of 6. En ik heb nooit een herkeuring gehad.
Probleem is dat ik geen verlenging contract krijg en uwv nog niet in zicht is. Omdat mijn werkgever eigen risicodrager is. Dus pensioenopbouw stopt. Normaal ga je na 2 jaar over naar het uwv en dan kan dat. Maar in mijn geval ben ik 7 maanden pas ziek. Dus heb pfwz een mail gestuurd of ze met me willen meedenken. Apart dat jij nooit een herkeuring hebt gehad. Ook geen telefonische? Hoor dat toch wel van anderen. Ik maak me er best zorgen om. Maar momenteel zijn de zorgen óf ik ooit überhaupt iets weer kan groter. Gisteren ook weer de hele dag op de bank doorgebracht. En mijn reikwijdte is klein. 700 meter in het dorp op en neer lopend. Ergo/ fysio en een keer in de maand de bibliotheek.
Zwemmen lukt me een keer in de maand 20 minuten en fietsen 1 keer in de week 5 km. Huishouden? De was en het eten. En dat is het dan wel. En verder bed- bank- bed. Word er op zijn zachts gezegd niet heel happy van.
lientje69 schreef op 08-05-2026 om 11:27:
[..]
Probleem is dat ik geen verlenging contract krijg en uwv nog niet in zicht is. Omdat mijn werkgever eigen risicodrager is. Dus pensioenopbouw stopt. Normaal ga je na 2 jaar over naar het uwv en dan kan dat. Maar in mijn geval ben ik 7 maanden pas ziek. Dus heb pfwz een mail gestuurd of ze met me willen meedenken. Apart dat jij nooit een herkeuring hebt gehad. Ook geen telefonische? Hoor dat toch wel van anderen. Ik maak me er best zorgen om. Maar momenteel zijn de zorgen óf ik ooit überhaupt iets weer kan groter. Gisteren ook weer de hele dag op de bank doorgebracht. En mijn reikwijdte is klein. 700 meter in het dorp op en neer lopend. Ergo/ fysio en een keer in devmaand de bibliotheek.
Zwemmen lukt me een keer in de maand 20 minuten en fietsen 1 keer in de week 5 km. Huishouden? De was en het eten. En dat is het dan wel. En verder bed- bank- bed. Word er op zijn zachts gezegd niet heel happy van.
Ik reageer later via pb even uitgebreider. Mijn situatie was destijds qua contract van 2 banen en eigen risicodrager precies zo. Jaarcontracten. Ik heb me onwijs zorgen gemaakt. Achteraf onterecht.
Vanmorgen gedoucht en een wasje gedraaid. Vuilnisbakken geleegd en stofgezogen. ( niet achter elkaar aan uiteraard maar netjes met rusttijd ertussen )
Nu wilde ik graag nog ff lopen of fietsen maar de energie is weer dik op en begin ook hoofdpijn te krijgen. Dus lig maar weer eens op de bank. Sommige dagen vind ik het echt lastig de dag om te krijgen. Zowel fysiek als mentaal lukt nu niet maar om nu de rest van de dag naar het plafond te staren is ook zo wat...
Ik hoef in elk geval geen eten te koken want ik ben vanwege moederdag uitgenodigd bij dochter voor de maaltijd. Die woont naast me dus dat is te doen nog. 
Hoi allemaal, ik heb een paar jaar geleden ook een tijdje meegeschreven. Ik ben niet bepaald bijgelezen, maar breek dus gewoon even in…
Ik heb fibromyalgie en dat was na veel geploeter eindelijk geruime tijd (jaren) in balans, althans dusdanig dat ik er 4 dagen per week bij kon werken (kantoorbaan). Maar nu heb ik begin dit jaar de diagnose borstkanker gekregen. De behandeling (operatie en bestraling) is afgerond en ik ben schoon. Mijn beide kinderen hebben de diagnose ASS (autisme) en zitten nu in de eindexamens. Hormonen voor de overgang mag ik niet meer ivm de borstkanker. En die hele fibromyalgie is nu weer zo sterk aanwezig…..en maakt de dienst uit. Soms vraag ik me af of ik ooit weer stabiel fit genoeg voor mijn werk word. Binnenkort ga ik naar een gespecialiseerde fysiotherapeut en ik hoop dat dat gaat helpen.
Wat wil ik met deze post? Geen idee, gewoon even van me afschrijven, denk ik. En misschien weer inhaken bij dit topic.
Welkom terug kaassouflee. Heftig hoor maar wel fijn dat je weer schoon bent. Hoelang geleden is dit? Wat ik nu veel te horen krijg van ergo en fysio is dat als je bijvoorbeeld veel mentale dingem hebt , je fysiek minder wordt ( of kunt ) . Nu heb ik NAH , dat is weer ietsje anders natuurlijk. Maar iedereen heeft een emmertje. Daar gaat alles in . Mentaal. Fysiek. Prikkels van buitenaf. Je zorgen en piekerdingen. Enzovoort. Mijn emmertje is een stuk kleiner nu dan dat van anderen. Maar het principe is hetzelfde. Als je emmertje vol zit met stress, zorgen om je ziekte ( overlevingsstand), kinderen enz. Dan is er minder ruimte over voor bijvoorbeeld fysiek in dat emmertje. En spelen de klachten of problemen extra op. Het is dus nu voor jou de kunst een nieuwe balans te vinden. Wellicht met behulp van een ergo of psycholoog ook.
Ik had het idee fysiek achteruit te gaan. Meer pijn. Minder ver kunnen lopen enz. Ik kreeg dus deze uitleg van de fysio en ergo. Als je normaal 50 procent fysiek en 50 procent mentaal hebt is de boel in balans. Maar stel er komt iets anders erbij bijvoorbeeld veel prikkels van buitenaf of financiële zorgen. Dan is er minder ruimte voor het fysieke deel. En kan de emmer overlopen. Doordat je meer klachten krijgt.
Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk uit hebben kunnen leggen. Ben momenteel door mijn hersenschade niet het helderste bolletje in de lamp.
Dankjewel Lientje, ik begrijp het wel maar het accepteren is moeilijk, vooral als ik ineens weer (figuurlijk) “op m’n bek” ga. Ik zie allemaal mensen heel veel kunnen op 1 dag, en ik ben vaak al moe na het aankleden…op discipline doe ik de basisdingen, en dan kan een dag nog zo lekker gaan, alsnog kan het dan ineens om niks inklappen…en dan voel ik de pijn weer extra, krijg ik een somber gevoel, kan ik minder hebben van de kinderen (16 en 18) terwijl die zelf al zo in de examenstress zitten. Geen scenes of ruzie hoor, maar wel dat ik minder of geen geduld heb om een heel verhaal aan te horen en dan voel ik me tekort schieten. Ik zit nu de minuten af te tellen voordat ik weer een nieuwe dosis paracetamol en naar bed mag…
, Heel erg herkenbaar kaassouflee. Ik ben tegenwoordig ook al extreem moe terwijl ik net mijn bed uit kom. Heb ook erg veel moeite met het accepteren momenteel. Krijg daar ook psychische hulp voor nu gelukkig. Ik januari was ik echt heel depressief. Nu zou ik het nog steeds niet erg vinden als ik morgen niet meer wakker word,maar de ergste depressiviteit is er van af . Het is moeilijk niet meer te kunnen wat je wilt doen. Of , in mijn geval en wellicht ook het jouw: weinig tot niets te kunnen. Heel verdrietig.
Ik lees in mijn uitleg een fout. Doordat je meer klachten krijgt moet zijn waardoor. Of : als gevolg dat je meer klachten krijgt. Nagelezen en wel en toch weer niet goed opgeschreven. 
Overkomt me vaak de laatste tijd.
lientje69 schreef op 07-05-2026 om 14:29:
[..]
Dank je Cassandra. Jij bent van België denk ik? Hier gaan dingen anders. Eerst krijg ik nog 1,5 jaar een ziektewetuitkering( 70 % laatstverdiende loon) . In die tijd moet ik proberen te reïntegreren. Dus weer te gaan werken. Als dat niet lukt komt het UWV in de lucht. Die gaan mij goedkeuren ( dan krijg je niks meer) of afkeuren. Dat laatste is tijdelijk. In principe moet je dan elk jaar of elke 2 jaar opnieuw gekeurd worden om te kijken of je toch weer kunt werken. Er is idd ook een definitieve afkeuring , de IVA. Dan krijg je 75 %. Maar deze regeling gaat afgeschaft worden door de regering. Geen idee dus wat me te wachten staat. Je ziet verder niks aan mij dus ik geef de indruk alles te kunnen. Helaas is de praktijk anders. Zo wilde ik vandaag graag een kwartiertje gaan zwemmen. Wat is dat nou, een kwartiertje? Niks toch. Echter lig ik al de hele dag op de bank. Hoofd én lijf willen niet. Eten wordt vandaag iets uit de vriezer. Gelukkig is mijn zus vandaag geweest om mijn huis schoon te maken. Want óók dat kan ik niet meer.
Er zitten wel wat nuances aan, maar inderdaad, na twee jaar ziektewet (waarin ook keuringen en contactmomenten plaatsvinden, volgt er een WIA keuring.
Wat jij zegt over dat je niets aan je ziet en je de indruk geeft alles te kunnen, dat klopt dus niet. Bovendien heb je nu veel documentatie die jouw situatie onderschrijven (fysiotherapeut, psycholoog, ergotherapeut en neuroloog en huisarts zullen verklaringen afgeven ter begeleiding bij de WIA-aanvraag.
En je verdient nu veel meer en je hele situatie is anders. Je bent ook ouder, wat je een grotere kans geeft op afkeuring.
Ik snap dat je je soms wat zorgen maakt over je financiële toekomst, maar het beeld wat jij schetst mist wat nuances. Je wordt echt niet zomaar goedgekeurd en al zeker niet volledig.
Maar voor het zover is heb je nog een heel traject aan herstel en revalidatie te gaan. Herstel van een dubbele hersenbloeding is niet binnen zeven maanden gedaan, dat kan met gemak een paar jaar duren. Er is nu nog niet zoveel te zeggen over prognoses en zo. Hoe frustrerend misschien ook, je bent er nog lang niet, er is nog zoveel mogelijk. Bespreek deze gedachten ook met je psycholoog 
Kaassoufflee schreef op 12-05-2026 om 18:23:
Hoi allemaal, ik heb een paar jaar geleden ook een tijdje meegeschreven. Ik ben niet bepaald bijgelezen, maar breek dus gewoon even in…
Ik heb fibromyalgie en dat was na veel geploeter eindelijk geruime tijd (jaren) in balans, althans dusdanig dat ik er 4 dagen per week bij kon werken (kantoorbaan). Maar nu heb ik begin dit jaar de diagnose borstkanker gekregen. De behandeling (operatie en bestraling) is afgerond en ik ben schoon. Mijn beide kinderen hebben de diagnose ASS (autisme) en zitten nu in de eindexamens. Hormonen voor de overgang mag ik niet meer ivm de borstkanker. En die hele fibromyalgie is nu weer zo sterk aanwezig…..en maakt de dienst uit. Soms vraag ik me af of ik ooit weer stabiel fit genoeg voor mijn werk word. Binnenkort ga ik naar een gespecialiseerde fysiotherapeut en ik hoop dat dat gaat helpen.
Wat wil ik met deze post? Geen idee, gewoon even van me afschrijven, denk ik. En misschien weer inhaken bij dit topic.
heftig zeg! Veel sterkte. En succes bij de fysiotherapeut, hopelijk kan die iets voor je betekenen.
Dank je, Alcedo.
Lientje, ik zag je post in het topic ‘waar werd je vandaag verdrietig van’ maar daar schrijf ik met mijn andere nickname en kan ik niet herkenbaar reageren op je berichten (ik houd mijn andere nick voor onderwerpen die niet met diagnoses van mij of de kinderen te maken hebben) Ik begrijp je verdriet over het ziek uit dienst gaan denk ik heel goed. Het is voor mezelf ook een schrikbeeld, dat ik mijn functie en/of alle uren straks niet meer zou kunnen oppakken. Ik heb er zo hard voor gewerkt om te komen waar ik tot de diagnose borstkanker stond…nu lijkt alles overhoop te liggen.
Ambra, jij verwoordde het perfect!
Kaassouflee, het is inderdaad grotendeels het verdriet dat ik zó hard geknokt heb om te bereiken wat ik wilde. En dat nu niet meer kan. Ik haalde zó veel voldoening uit mijn werk. Het afscheid nemen van dit en waarschijnlijk ook mijn toekomst hierin doet gewoon heel veel pijn.
Alcedo, ik weet dat ik me nu nog niet druk moet maken over afkeuren en financien maar het speelt toch door mijn hoofd. Net als de kabinetsplannen omtrent wia bijvoorbeeld. Nooit aan zien komen dat ik hier mee te maken zou krijgen. Ik dacht na 35 jaar niets in mijn hoofd te hebben gehad , ik wat dat betreft " home free " zou zijn. Het risico op herhaling was inmiddels net zo groot als bij ieder willekeurig persoon. En tóch liep ik het weer op... 😢
Lientje, dat is ook heel verdrietig. Ik heb gehuild toen de bedrijfsarts zei dat hij zou adviseren dat ik volledig afgekeurd zou worden. Ik heb gehuild toen de UWV-arts dat bevestigde. En nog veel harder toen de brief kwam, waarin het zwart op wit stond. Het heeft een hele tijd geduurd, omdat mijn herstel, voor zover mogelijk, moeizaam ging, maar ik heb toch een waardevolle dagbesteding door mijn vrijwilligerswerk. En daardoor kwam de acceptatie.