Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
gefeliciteerd Lientje!
Leatje schreef op 23-09-2026 om 10:34:
Gefeliciteerd lientje! Hier schijnt de zon, ik hoop dat hij bij jou ook schijnt vandaag!
Helaas geen zon hier. Maar wel lekker taart gegeten.😁
Tijgeroog schreef op 23-09-2026 om 10:32:
Lientje, gefeliciteerd met je verjaardag! 🥳🎂
Ik hoop dat je er een fijne dag van kunt maken met je man, je zus en straks je schone huis!
Dank je wel! Huis is schoon. Zus is weg. En man ook alweer aan het werk. Ik lig heerlijk met een boek op de bank.
Moyrrie schreef op 23-09-2026 om 11:51:
Dank je Moyrrie!
Verkeerd
Hieperdepiep hoera! Van harte gefeliciteerd Lientje🌹🥳🎶
Fleurette schreef op 23-09-2026 om 21:17:
Hieperdepiep hoera! Van harte gefeliciteerd Lientje🌹🥳🎶
Dank je fleurette!
Ben echt verwend. Volgende week de kittens. Maar vandaag bloemen, rituals, chocolade en een verzwaringsknuffel. En heel veel felicitaties oa op Facebook maar ook hier op een door Roos geopend topic voor me. Echt geweldig!
Vanmorgen met moeder om boodschappen geweest. Was kleindochter haar beurt maar daar ging het niet lekker mee dus van week geruild. Nu dus behoorlijk moe en met pijn om de bank. Te triest voor woorden dat een uurtje boodschappen doen je al sloopt. Ik ben inmiddels gebeld door Heliomare, het Hersenz traject gaat in het nieuwe jaar beginnen voor me. Krijg nog een officiële intake. Het is me wel duidelijk gemaakt dat ik geen hoge verwachtingen moet hebben wat betreft genezing. Ik zit in de chronische fase en de verbetering is dan klein. Maar ik ga er wel leren beter met mijn beperkingen zoals weinig energie om te gaan.
Het klinkt behoorlijk intensief. Één hele dag en nog een halve. Hoe moet ik dat in hemelsnaam volhouden? Als een uurtje boodschappen al veel is. Ik wou er zelf met de auto heen maar overweeg nu toch medisch taxivervoer aan te vragen. Denk zomaar dat ik eind van de dag zó kapot ben dat veilig naar huis rijden een utopie is.
Hé Lientje. Ik begrijp dat het enorm balen is als een activiteit er zo in hakt, zeker als dat in jouw ogen ‘maar een kleine activiteit is’. Maar ik lees daarin altijd wel veel oordelen over jezelf en je mogelijkheden… ben je je daarvan bewust? Ik denk dat er zeker op dat gebied nog veel te winnen is voor je, alsook waarschijnlijk in het ‘hoe’ van zo’n activiteit. Misschien ben ik zelf al zo lang onderweg dat ik niet meer helemaal besef wat een normale hoeveelheid energie is (ook al zie ik die natuurlijk veelvuldig om me heen) - maar ik ben dus inmiddels op het punt dat ik een uur boodschappen doen een fantastische prestatie van je vindt! En dan ook nog met en voor een ander (dus veel meer prikkels qua overleg enzo!), in een voor jou wellicht minder bekende supermarkt, etc etc.
Het maximale wat ik zelf aan boodschappen doen is ca 10 producten, in een supermarkt op 5 min lopen, in m’n eentje. (De rest bestellen we, ik geloof dat je eerder schreef dat je daar geen fan ben bent, maar dus even als voorbeeld.) En daar ben ik (inmiddels) dus oprecht helemaal tevreden mee!
Wie weet biedt dit heel eventjes een ander perspectief… of helpt het als je je met mij vergelijkt 🙂 ipv met een gezond iemand of je vroegere zelf… Ik vind het supergoed gedaan van je!!!
Dank je Azelea voor je compliment!
Het probleem zit hem bij mij inderdaad dat ik maar blijf vergelijken met " vroeger ". Verstandelijk weet ik dat dat dom is maar ik blijf het toch doen. Ook vind mijn hoofd dat ik , omdat mijn been en arm het nog doen en ik gewoon kan praten en je niets aan me ziet , ik dus alles moet kunnen. En dat lukt dus helaas niet. Wat maakt dat ik vaak toch weer blijf proberen, meer pijn krijg, concludeer dat ik het toch niet kan , daar weer boos en verdrietig om ben enz. Heel waardeloos allemaal. Want zelfs mét mijn chronische pijn na mijn eerste CVA kreeg ik nog best wat gedaan. Extra paracetamol erin en gaan. Fulltime werken lukte dan weer niet maar ik kwam in de buurt.
En dus heb ik in mijn hoofd , omdat de restverschijnselen hetzelfde lijken als na mijn eerste CVA, ik het nu ook gewoon weer moet kunnen. Maar de restverschijnselen zijn nu na nog een keer CVA of 2 als je de 2 aders apart rekent omdat ze niet tegelijk geknapt zijn , blijkbaar, toch erger. Onzichtbaar en ook dat is grrrrr... want je denkt dat ze er niet zijn. Mensen om me heen denken dat het wel gaat want je ziet niks aan me. En dus blijf ik proberen te bewijzen dat ik het wél kan...( niet dus )
Hoelang heb je al problemen met energie en prikkels? Heb je ook een CVA gehad of is er een andere oorzaak? En hoelang duurde het voordat jij je erbij kon neerleggen?
Maar weet je, aan mij ziet ook niemand wat. Toch heb ik (in mijn geval door long covid) moeite met energie, prikkels, lang rechtop zijn, snel hoofdpijn, licht ontregelde ademhaling, etc etc. Zou je tegen mij ook zeggen dat ik dat boodschappen doen maar moet kunnen? Of zou je tegen mij veel begripvoller en complimenteuzer zijn? Misschien helpt het als je voortaan tegen jezelf praat zoals je tegen mij of een van de andere schrijvers hier zou praten? 🙂
(Dat je de hoop had dat je herstel net zo zou gaan als na je eerdere infarct, en dat het een enorme teleurstelling is nu dat niet zo lijkt te gaan, snap ik overigens zeer goed!!)
Tja en hoelang het duurde voordat ik me erbij neer kon leggen… Ik weet het niet zo goed. Ik denk dat dat was na mijn afkeuring voor de WIA. Ook niet direct, maar nadat dat allemaal afgehandeld en bezonken was, bracht dat toch echt rust en haalde ook de tijdsdruk (“ik moet wel binnen 2 jaar beter zijn”) eraf. Daarna ging het heel geleidelijk, denk ik. En hoever die aanvaarding is gekomen, merk ik eigenlijk pas nu ik jouw posts lees. Overigens moet ik ook niet gaan denken in termen van “zal ik dan nóóit meer X of Y kunnen?!”, want dan kun je me snel weer opvegen. Maar dat dat nú en de komende tijd niet kan, dat accepteer ik dus (blijkbaar) en daar voel ik me vrij rustig onder.
Maar tijd helpt daar enorm bij, want geleidelijk is dit dus mijn ‘nieuwe normaal’ geworden en zo voelt het bij jou gewoon nog niet, het is immers minder dan een jaar geleden dat je leven er nog flink anders uitzag! Dus gun jezelf ook tijd.
Azalea747 schreef op 25-09-2026 om 15:04:
Maar weet je, aan mij ziet ook niemand wat. Toch heb ik (in mijn geval door long covid) moeite met energie, prikkels, lang rechtop zijn, snel hoofdpijn, licht ontregelde ademhaling, etc etc. Zou je tegen mij ook zeggen dat ik dat boodschappen doen maar moet kunnen? Of zou je tegen mij veel begripvoller en complimenteuzer zijn? Misschien helpt het als je voortaan tegen jezelf praat zoals je tegen mij of een van de andere schrijvers hier zou praten? 🙂
(Dat je de hoop had dat je herstel net zo zou gaan als na je eerdere infarct, en dat het een enorme teleurstelling is nu dat niet zo lijkt te gaan, snap ik overigens zeer goed!!)
Klopt hoor. Ik ben voor / tegen mezelf veel harder dan tegen een ander. Heeft voor een groot deel te maken door hoe ik opgevoed ben. Ik ben nu ook met zelfcompassie ( gaat nog niet heel goed) en cognitieve gedragstherapie ( g schema , gaat iets beter ) bezig via de psycholoog.
Dat het herstel nu slechter gaat is helaas wel verklaarbaar. Ik was toen 21. Nu 36 jaar ouder. En toen was het één afgestorven ader waarbij de functie van die ader overgenomen is door de 2 ( kleinere ) aders ernaast. Nu zijn die 2 kleinere aders geknapt, een derde net niet maar heeft wel een tikje gehad en daardoor is er een groot ader deel in één en hetzelfde gebied beschadigd. Dus de schade is , uiteraard ook een stuk groter. Maar omdat mijn zichtbare restverschijnselen identiek zijn aan die van 36 jaar geleden, had ik de hoop goed te herstellen. Helaas blijken de onzichtbare restverschijnselen behoorlijk groter te zijn. Dat belemmert het herstel. Voorzover dat nog komt.
Ik moet er op een of andere manier vrede mee zien te krijgen dat mijn leven 180 graden veranderd is. Maar hoe doe je dat in hemelsnaam?
Azalea747 schreef op 25-09-2026 om 15:11:
Tja en hoelang het duurde voordat ik me erbij neer kon leggen… Ik weet het niet zo goed. Ik denk dat dat was na mijn afkeuring voor de WIA. Ook niet direct, maar nadat dat allemaal afgehandeld en bezonken was, bracht dat toch echt rust en haalde ook de tijdsdruk (“ik moet wel binnen 2 jaar beter zijn”) eraf. Daarna ging het heel geleidelijk, denk ik. En hoever die aanvaarding is gekomen, merk ik eigenlijk pas nu ik jouw posts lees. Overigens moet ik ook niet gaan denken in termen van “zal ik dan nóóit meer X of Y kunnen?!”, want dan kun je me snel weer opvegen. Maar dat dat nú en de komende tijd niet kan, dat accepteer ik dus (blijkbaar) en daar voel ik me vrij rustig onder.
Maar tijd helpt daar enorm bij, want geleidelijk is dit dus mijn ‘nieuwe normaal’ geworden en zo voelt het bij jou gewoon nog niet, het is immers minder dan een jaar geleden dat je leven er nog flink anders uitzag! Dus gun jezelf ook tijd.
Ik denk zelf ook , dat ( ervan uitgaande dat ik wia ga krijgen ) dat mij inderdaad ook meer " rust " gaat geven. Een soort van aanvaarding dat het " echt " iets is. Voor nu maak ik mezelf nog vaak wijs dat ik me aanstel. Dat ik het gewoon móet kunnen. Want je ziet niks aan me dus kom op zeg!
Je stelt je zeer zeker niet aan, Lientje!!