Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Het gaat eigenlijk al een week of twee niet helemaal lekker met mee. Extreem moe en veel last van mijn hoofd. Kunnen meerdere oorzaken voor zijn. Medicatie ophoging gehad. Stress en spanning ivm arbo en komende keuring. Mijn gewicht stijgt weer erg en ik was al veel te zwaar dus dat kan ook nooit goed zijn.
Ik probeer alle ballen omhoog te houden van dingen die " moeten " gebeuren. Dat zijn er véél minder dan vroeger. En alsnog heb ik het idee , het lukt me niet. Laat staan al die extra " ballen " die er nog liggen.
Baal er behoorlijk van. Wil graag vooruit maar voor mijn gevoel doe ik alleen maar stappen achteruit.
Verdorie Lientje, het zit je zo niet mee😢
Ik had je zo veel meer gegund dan dit🌷
Ik mezelf ook fleurette 
Het is gewoon hopeloos. Ik doe naar mijn idee niet veel. Maar ergo en fysio en waarschijnlijk de mensen om mij heen zien dat ik mezelf overschat telkens. Maar dan denk ik, tsja. Moet ik nóg minder gaan doen dan? Dan kom ik helemaal de bank niet meer af. En dat is óók niet goed. Want mijn idee van fysiek achteruit gaan komt omdat ik zo veel op de bank lig. Maar dat is puur mijn idee.
Ik ben nog aan het uitvinden hoe ik dingen doen kan ophogen. Maar naast het " gewoon maar doen dan " weet ik het niet. En het gevolg van dat gewoon maar doen is dat ik snel overprikkeld raak of pijn krijg of duizelig word. Dat gebeurt me helaas de afgelopen weken veel. En de reden? Geen idee. Ik doe naar mijn idee niet extreem meer
Maar wellicht wel anders. Dat dat meer energie kost. Zwaardere dingen voor mijn hoofd en lijf. Zo heb ik vanmiddag een uur achter de boekhouding gezeten op de computer. Eerste kwartier gaat prima. Daarna komen de fouten. Moet ik die corrigeren, zoeken waar ik fout gegaan ben, raak ik gefrustreerd en raakt mijn hoofd van slag
Maar stoppen ho maar. Éérst die fout eruit.
De ergo heeft geholpen met de fml lijst. Bij computer schreef ze 15 minuten. Ze had gelijk.
Vandaag helaas een pijndag. Waarschijnlijk " te veel " gedaan. Dwz de boodschappen en bij moeder op verjaardag vanmorgen. Het is eigenlijk te triest voor woorden dat dat al te veel is. Maar goed . Ik lig dus al de hele middag op de bank en de paracetamol doet nada noppes niks. Meer alternatieven heb ik helaas niet dus er komt niks uit mijn handen vandaag. Is het al bedtijd?
Blegh. Ik heb sinds vrijdag ook kiespijn. Blijkt ontstoken te zijn. Volgende week maandag wortelkanaal behandeling. Zie er tegenop. Liefst zou ik zeggen trek maar , maar ik mis er al een paar dus tsja. Bovendien is dat met bloedverdunners ookweer een dingetje. Nu dus nog een week met pijn door.
Pijn vreet energie. Het beetje energie wat je hebt gaat verloren aan de pijn. Velen herkennen jouw onmacht, verdriet en het rouwen om wat je bent verloren. Soms is voor mij het reageren moeilijk want behalve je sterkte, kracht en moed wensen weet ik geen andere opbeurende woorden. Weet echter dat ik met je mee leef🌷
Fleurette schreef op 19-10-2026 om 13:52:
Pijn vreet energie. Het beetje energie wat je hebt gaat verloren aan de pijn. Velen herkennen jouw onmacht, verdriet en het rouwen om wat je bent verloren. Soms is voor mij het reageren moeilijk want behalve je sterkte, kracht en moed wensen weet ik geen andere opbeurende woorden. Weet echter dat ik met je mee leef🌷
Lief fleurette dank je.😘
Ik weet het zelf ook niet echt meer wat ik moet zeggen tegen mezelf eigenlijk. Volhouden , gewoon doorgaan? Net wezen zwemmen. Kleutertempo. En ik kom prima binnen. Maar na 25 minuten met een zwaar en slepend been eruit. Ook zere arm , dit typen kost moeite.
Ik wou dat die keurings/ arbo artsen me op zo'n moment konden zien...zou bijna camera toezicht aanvragen. Kunnen ze zien hoe ik het grootste deel van de dag doorbrengen, al liggend op de bank. Gelukkig niet meer alleen. 2 kittens aan mijn zijde. Of bovenop me , vechtend wie het dichtst bij mijn hoofd mag liggen.
Nou , ik vond het geen groot succes deze keuringsarts. Omdat ik daar een uur heb gezeten en me redelijk kon concentreren op de vragen ( kostte me mega veel moeite en thuis rest van de dag plat gelegen) concludeerde hij dat ik wel 1 uur per dag kan werken. Rare man.. ik zie en hoor het wel en probeer het maar los te laten. Kan toch niet meer dan ik doe en als ze me echt willen laten werken dan doe ik dat wel. Mocht ik letterlijk omvallen is dat ook weer duidelijk tenminste.
En wie weet kan ik wel veel meer dan ik denk en werk ik mezelf tegen. Verwacht het niet , maar hee, je weet het nooit. Wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Bizar Lientje... 
Mijn ophoging van de pijnstillers slaan vrij aardig aan. Minder pijn en slaap ook beter. Mijn lat ligt nog steeds laag maar iets minder pijn is toch wel heel prettig en maakt dat ik meer wil doen. Helaas is mijn hoofd het dan weer niet altijd ermee eens. Lastig. Normaal was het vnl mijn lijf wat me beperkte inclusief pijn, maar nu doet mijn hoofd ook raar. Toch probeer ik er op redelijke dagen meer uit te persen. Is dst slim? Misschien niet. Maar van op de bank blijven liggen knap ik bepaald ook niet op dus probeer het toch maar
Lientje, bij de keuringsarts moet je minder je best doen. Dan krijgt hij namelijk geen goed beeld van wat je wel of niet kan. Ik kreeg ooit de tip om, als ik de vraag kreeg een dag te omschrijven, mijn slechtste dag te nemen. We zijn zo geneigd om ons beter voor te doen, maar dat is bij een keuringsarts geen goed idee.
Waarom werd je gekeurd? Je bent toch nog geen jaar arbeidsongeschikt? Je kunt overigens tegen de uitspraak van de keuringsarts in beroep gaan.
Mijn vader (ernstige longproblemen, oa) heeft de strategie om bij een keuring wat verder weg te parkeren dan hij normaal zou doen, zodat hij wat extra kortademig is als hij binnenkomt.
Picunia schreef op 25-10-2026 om 08:10:
Lientje, bij de keuringsarts moet je minder je best doen. Dan krijgt hij namelijk geen goed beeld van wat je wel of niet kan. Ik kreeg ooit de tip om, als ik de vraag kreeg een dag te omschrijven, mijn slechtste dag te nemen. We zijn zo geneigd om ons beter voor te doen, maar dat is bij een keuringsarts geen goed idee.
Waarom werd je gekeurd? Je bent toch nog geen jaar arbeidsongeschikt? Je kunt overigens tegen de uitspraak van de keuringsarts in beroep gaan.
Jawel één jaar al nu. En verder, ik ben niet zo van mij slechter voordoen. Het zit gewoon écht niet in me. Ik ben altijd eerlijk en oprecht, en what you see, is what you get. Zoals ik hier op het forum schrijf ben ik ook gewoon in het echt. Dat zal me nu wel nekken dat lieve. Ik vind dat als iemand tijd voor mij maakt, ik mijn uiterste best voor hen moet doen. Ook een arts dus. Maar dat is dan in deze omstandigheden wellicht dom.
Heb gisteren mezelf gepusht om wat verder te wandelen. Want als ik tzt wel moet werken, moet ik sterker zijn. Ging goed. Maar vannacht niet. Flink meer pijn. Zucht. Ik doe gewoon blijkbaar al het maximale. Waarom is dat zo weinig in mijn ogen? 
Je moet proberen om zichtbaar te maken wat niet zichtbaar is. Want wat niet zichtbaar is, is er wel, en moet dus ook meegenomen worden, maar dat is moeilijk want je ziet het niet.
Kijk naar gisteren, wat je hier nu schrijft: je hebt wat meer gewandeld dan normaal. (En dat zal niet meteen 10 km zijn) Het resultaat is dat je vannacht wakker ligt van de pijn en vandaag denk ik ook niet veel meer kan.
Als je gisteren met de keuringsarts was gaan wandelen had hij opgeschreven "mevrouw kan prima wandelen". Vannacht een vandaag ziet hij met, dus neemt hij niet mee. Maar is wel heel belangrijk in het totaalplaatje!
Als je vandaag met hem zou gaan wandelen zou dat heel anders gaan dan gisteren, want je hebt gisteren ook al gewandeld. Dan schrijft hij op "mevrouw wandelt moeizaam en langzaam, beweegt asymmetrisch en kan geen gesprek voeren tijdens het wandelen". En dan heb je je niet slechter voorgedaan dan je bent, maar heeft hij een realistisch beeld gekregen van hoe het met je gaat. Dat is ook oprecht en what you is what you get en eerlijk.
Het is best tegenstrijdig hoe je denkt: enerzijds ben je heel heel erg bang dat hij zegt dat je moet gaan werken, en heb je geen idee hoe je dat vol zou moeten houden en hoe dat zou moeten gaan.
En anderzijds ga je over je grenzen omdat je dat netjes vindt richting de arts, probeer je jezelf groot te houden en zo stoer mogelijk te zijn. Dat werkt niet.
Bedenk dat de arts z'n werk ook graag zo goed mogelijk wil doen. Dat heeft hij realistische input en informatie van jou voor nodig. Niet wat je hoopt wat je kan, niet wat je denkt wat over 2 jaar misschien zou kunnen, maar hoe het nu gaat. En niet hoe het nu op je best gaat (3 dagen goed rusten voor de afspraak met de arts, want dan ben ik op m'n best en kan ik een beter gesprek voeren), maar de Lientje zoals het meestal gaat.