Say Yes to the Dress of niet?
Een vraag voor iedereen die ooit is getrouwd of nog trouwplannen heeft, wat voor trouwkleding ging/gaat je smaak naar uit?
Mijn dochter is gisteren naar een bruidsboetiek geweest om te passen en ze voelde zich helemaal tof, en ze straalde in het wit, een lange jurk met sleep en kant. Ook al was ik er niet "live" bij, dat stralen was duidelijk te zien op de filmpjes.
Zelf heb ik voor ons trouwen destijds door een vriendin een rode cocktailjurk plus jasje van felrode wilde zijde laten maken, en manlief had zijn kleding bij een kleermaker laten maken: van dezelfde felrode stof een overhemd onder een schitterend (letterlijk!) zilvergrijs pak. We waren een opvallende verschijning, maar ik heb dus nooit een klassieke trouwjurk aangehad, ook niet om te passen.
Dus ik ben benieuwd, waar ging/gaat jullie voorkeur naar uit, een say-yes-to-the-dress klassiek wit, lange sleep, veel kant, en bruidegom in 't zwart, of gewoon een feestelijke jurk en pak, of juist in spijkerbroek en t-shirt.
Of ben je ook wel eens als moeder-van-de-bruid met je dochter naar een bruidswinkel geweest?
Ik ben benieuwd!
Ik wilde eigenlijk in een bruidsbroek trouwen maar die waren 18 jaar geleden niet in eenpositiemodel te krijgen en ik wilde er niet teveel aan uitgeven. Grappige was dat eigenlijk ook iedereen had verwacht dat ik zoiets aan zou hebben. Uiteindelijk een bruidsjurk bij Neckermann gekocht, die bestond toen nog.
Mijn moeder is in een blauwe broek getrouwd met een zwarte top en mijn vader in het wit.
Na het overlijden van mijn moeder is hij hertrouwd en had hij een rood pak.
Mijn dochter gaat ook trouwens en zei ook al dat ze liever geen jurk heeft.
Marty1984 schreef op 21-10-2026 om 20:27:
Ik wist één ding zeker: Geen trouwjurk.
Ik vind witte kleding maar niets en met mijn figuur (grote maat, 1m55) sta ik totaal niet met jurken.
Ik had dus een feestelijke blauwe tuniek aan en alsnog een witte broek ... Waarbij ik het gelukkigste werd van de tuniek.
Mijn moeder was mee om te kiezen. En ook gewoon omdat ik geen rijbewijs heb en de boetiek met OV onbereikbaar was.
Achteraf mij wel afgevraagd "had ik toch niet één keertje zo'n luxejurk moeten passen?". Gewoon voor het gevoel dan, niet om te kopen.
Man is trouwens ook geen kostuum-man. Die liep in zwarte jeans, wit niet te stijf hemd en crème blazer rond. Waarbij die blazer niet lang aan geweest is
Dat heb ik dus gedaan, toen ik eigenlijk mijn jurk al had uitgezocht. Ik was bij een winkel waar ze avondjurken en trouwjurken hebben. Ik had een kanten koraalrode aansluitende jurk uitgezocht en er was geen twijfel dat dat hem werd, maar mijn moeder (moeder, schoonmoeder en zus waren mee) zei op de valreep dat ze het wel leuk zou vinden om mij een keer in een witte trouwjurk te zien. Dat heb ik voor haar gedaan en zo komt het ook dat ik uiteindelijk getrouwd ben in die witte jurk, terwijl ik zeker wist dat ik dat niet zou doen 
Maar dat was echt een 'say yes to the dress' moment. Ik zag mezelf in die jurk en iets anders was niet goed meer.
Lange creme plissé rok met topje en blazer.
Ligt in mijn ogen ook wel aan de leeftijd. Ik trouwde op mijn 25e in het wit en zwanger. Bruiloft was al wel gepland, maar die zwangerschap kwam er compleet onverwacht tussendoor. (Iets met falende anticonceptie). Jurk was ook al gekocht, maar kon gelukkig vermaakt worden zodat ik er met 22 weken zwanger nog inpaste.
Maar kan me voorstellen dat ik als ik op mijn 50e zou trouwens ik iets anders aan zou hebben. Al zou ik nu ook weer andere jurk kiezen dan 10 jaar geleden.
Mocht ik nog ooit gaan trouwen wat toch niet gebeurt.heb ik n mooidonkerblauw apart jurkje in de kast hangen wat weinig gedragen is.en nog steeds heel mooi.
Kan m misschien met de Kerst nog n keer dragen 🤭misschien wel heel leuk normaal draag ik altijd wijde broeken .mag ik m n week voor de Kerst nog wel even passen .😂
Ik ben wel in t wit getrouwd, was niet per see van plan. Ben met mijn moeder naar een outlet geweest, en daar een aantal jurken gepast, maar wit vonden we allebei het mooiste.
Heb ook nog zwart, champagne en iets meer rose gepast.
Zou ik het over doen of nog een keer trouwen, dan zou ik gewoon een leuke outfit zoeken denk ik. Wel een jurk, daar hou ik wel van.
ik ben in een paarse jurk van een boetiek getrouwd. We hadden weinig geld en ik vond het onzin zoveel geld aan een trouwjurk uit te geven.
achteraf vind ik het wel eens jammer dat ik niet een echte bruidsjurk heb gehad, desnoods een vintage, omdat ik het toch wel eens had willen meemaken. Maar ja, onze hele bruiloft was vrij eenvoudig en dat past ook wel weer bij ons.
Ik verwacht niet dat ik ooit nog eens trouw maar op mijn leeftijd zou ik ook geen witte jurk meer nemen, vind ik toch meer iets voor jonge bruiden.
Ik ben in een prachtige ivoorkleurige jurk getrouwd. Met een top met kant, heb daar een halter aan laten zetten en op de wijduitlopende onderkant zaten kanten applicaties. Achterop een vetersluiting met daaronder knoopjes tot onderaan. Er kon een langere sleep aan worden vastgemaakt met klittenband. Ik had er ook een kanten “jasje” overheen aan. Getrouwd in het voorjaar en zo bloot was qua weer niet helemaal gepast vond ik. Ik ben nog steeds heel blij met die keuze! Heb hem van mijn ouders gekregen en was €900,-. Man had een donkerbruin pak met ivoorkleurig overhemd, gilet en stropdas.
Dit was mijn jurk, toch nog een foto online kunnen vinden 😁 alleen de baleinen zijn niet zo zichtbaar bij mijn jurk. Lijkt hier alsof die een andere kleur hebben.
mooi Blair!
Prachtige jurk BlairW!
Ik heb geen trouwplannen... en mocht dat ooit nog komen dan vind ik het niet passend bij ons om in het wit te gaan. We hebben allebei al een heel verleden achter ons en een witte prinsessenjurk zou niet passen. Hoewel ik het bij anderen wel heel mooi vind.
Ik noem de jurk die ik naar mijn broers bruiloft aan had wel eens mijn trouwjurk voor de grap. Hij was de eerste van ons die trouwde, tot nu toe ook de enige. Er was een dresscode en ik koos voor een lange zomerjurk die ik later ook nog eens kon dragen. Was toen nog best een ding want in mijn moeders traditionele opvattingen kun je niet naar de bruiloft van je broer in een lange jurk van 35 euro van internet. Zij had zich misschien iets voorgesteld van samen shoppen bij een dure winkel.
ik ben getrouwd op mijn 20e, dus totaal geen budget. Mijn vader was al overleden en mijn schoonmoeder terminaal, vandaar de bruiloft. Het was fijn haar er bij te hebben en 26 jaar later staan we er nog steeds achter
. Maar ik ben dus met een vriendinnetje naar een tweedehands-trouwjurken boetiek gegaan, vond er mijn champagnekleurige droomjurk (maat 34...) voor 400 gulden en de fotoreportage was een stageproject van een student. Bruidsschoenen? Cowboylaarzen... Resultaat: een trouwreportage die nog jaren als reclame gebruikt is door het bedrijf waar de studente werkte.
Citroengraag schreef op 22-10-2026 om 17:13:
ik ben getrouwd op mijn 20e, dus totaal geen budget. Mijn vader was al overleden en mijn schoonmoeder terminaal, vandaar de bruiloft. Het was fijn haar er bij te hebben en 26 jaar later staan we er nog steeds achter
Wat mooi. Ik herinner me ineens twee bruiloften van studiegenoten toen we rond de 20 waren. Twee christelijke stellen en in hun wereld was het gebruikelijk om jong te trouwen. Alles was een beetje 'houtje touwtje' vergeleken met de bruiloften die ik later heb meegemaakt maar wel heel erg oprecht.
Hier over de top getrouwd. Witte jurk met pofmouwtjes en cape en met kraaltjes lijfje. Grote hoepelrok, sleepje. Sissi achtig. In een koets met zwarte paarden etvoor ( koets waar ook Ria Brieffies van de Dolly Dots is getrouwd). Kerk , gemeentehuis , foto's in een herfstbos. Groot feest met band en vele genodigden. Waarvan ik nagenoeg niemand meer zie 32 jaar later.
Tsja. Het kostte wat maar was wel prachtig.
Ik dacht eerst, Lientje, wat triest dat je nagenoeg niemand meer ziet, maar dat geldt ook voor mij, bedenk ik me. Heel veel mensen die op mijn trouwfeest waren zie ik ook nooit meer.
Familie zou ik zien als ik naar begrafenissen zou gaan, maar dat vind ik ook wonderlijk: naar de andere kant van het land reizen om mensen die je al 40 jaar niet gesproken hebt te condoleren omdat je een bloedverwantschap hebt. Na het overlijden van mijn moeder werd ik van familiegebeurtenissen alleen op de hoogte gehouden als mijn broer daaraan dacht, want hij kreeg de berichten, ikzelf niet. Dus dan voel ik me nog minder geroepen om naar begrafenissen te gaan.
Vrienden zijn over het land verspreid en veel contacten zijn verwaterd.
Maar goed, dat is een ander topic!