December en iemand missen
De decembermaand, maand van massahysterie omtrent feestdagen. Nooit heb ik er erg veel mee gehad. En nu al helemaal niet. Sinds ik mijn broer bijna 3 jaar geleden verloor. Hij was net 38. Ik probeer veel decembergekte te boycotten maar kan er toch niet helemaal omheen.
Sinterklaas met zijn kinderen, zonder hem.
Kerstetentje met familie, zonder hem
Straks oud en nieuw, altijd al zwaar overrated gevonden. Maar dan nu weer een jaar afsluiten wat hij niet mee heeft gemaakt. En er begint weer een nieuw jaar wat hij nooit zal zien of meemaken. En zo voelt het of hij steeds verder van me verwijderd raakt.
En niet lang na de jaarwisseling weer mijn eigen verjaardag. En weer het besef dat ik al ouder ben geworden dan hij ooit was.
En de massahysterie en commercie in supermarkten. Om maar te zwijgen over de kerstnummers: "its the most wonderful time of the year".
Het boeit me allemaal niets meer. Ik heb maar 1 wens, ik wou gewoon dat m'n familie nog compleet was en niet voor altijd nooit meer compleet.
Ik dacht dat het misschien wel wat lichter zou worden mettertijd. Maar deze december voel ik me weer net zo leeg en kut als voorgaande jaren. En volgend jaar neem ik echt extra verlof op op werk.
Gelukkig is het snel weer januari.
Wie mist er ook iemand deze maand? E heeft het ook zwaar?
Voel me zo alleen.
ik mis mijn ouders de laatste tijd steeds meer. Ze zijn 19 jaar en 11 jaar geleden overleden maar het gemis lijkt wel groter te worden.
De laatste jaren krijg ik maar niet 'het kerstgevoel' te pakken en laatst zag ik een herinnering van 10 jaar geleden dat ik dat toen ook niet had. Nu denk ik dat dat samenvalt, geen ouders, meer geen kerstgevoel
Ik ben inmiddels al 7 jaar ouder dan mijn vader is geworden. Ik denk vaak aan hem en hoe hij nu geweest zou zijn. Ik had hem graag veel langer bij me gehad.
Beide ouders zijn niet zo oud geworden, zussen zijn erg jong overleden.
Toen een zus totaal onverwachts overleed op 40 jarige leeftijd, is mijn moeder in een paar jaar veranderd in een hoopje ellende en verdriet. Ze weigerde zelfs te eten, de laatste jaren zat ze in een verzorgingshuis weg te kwijnen. Ging erheen met lood in m'n schoenen, contact was onmogelijk, ze zei niks meer en reageerde nergens op.
Het was een hele nare verdrietige tijd, maar voor mij een "voorbeeld" van hoe het niet moet, oftewel zoals ik het niet wil voor mijn omgeving.
Ik ben verder gegaan met mijn leven, met mijn kinderen vier ik uitgebreid de Kerstdagen,en koop veel te veel cadeautjes. De kerstversiering wordt ieder jaar uitgebreider en eerder uitgestald.
Natuurlijk denk ik met deze dagen terug, zowel mijn zussen, als mijn moeder zijn in december jarig. Maar toch wij hebben wij het gezellig en fijn samen, en daar kan ik echt van genieten.