Hormonen…zucht
Ik ben 54 en zit volop in de overgang.
Omdat ik hormonale borstkanker heb gehad, mag ik geen bio-identieke hormonen meer om me door de overgang te loodsen. Wel heb ik een pilletje tegen de vele opvliegers die ik had. De overgang is ook heftiger door de kanker met bijbehorende behandelingen.
Ook al ben ik doorgaans positief ingesteld, toch merk ik dat ik op sommige dagen liever zou onderduiken en niemand hoefde te zien of te spreken. Ik doe alles wat goed voor me is qua eten, bewegen, slapen en ontspanning dagelijks op discipline en wilskracht, maar het voelt ondanks dat soms heel duister en angstig van binnen.
Ik ben al bij een nazorgcentrum voor kanker, maar dit voelt meer als hormonaal/overgang, dus vandaar hier mijn vraag:
Hoe gaan jullie om met deze donkere periodes? Wat helpt jullie?
Herkenbaar, helemaal nu het weer kouder en donkerder wordt. Daar was ik al gevoelig voor maar nu extra. Heel zwaar, somber gevoel. Is dit het nu? Mijn saaie leven?Altijd moe, weinig energie. Ik gebruik wel hst, minder opvliegers maar beter slapen lukt nog niet echt.
Sorry, geen oplossing voor je, alleen herkenning.
Maheiden schreef op 18-10-2026 om 20:39:
Herkenbaar, helemaal nu het weer kouder en donkerder wordt. Daar was ik al gevoelig voor maar nu extra. Heel zwaar, somber gevoel. Is dit het nu? Mijn saaie leven?Altijd moe, weinig energie. Ik gebruik wel hst, minder opvliegers maar beter slapen lukt nog niet echt.
Sorry, geen oplossing voor je, alleen herkenning.
Mijn moeder kreeg voor de winterperiode een daglicht lamp aanbevolen. Dagelijks een bepaalde tijd voor die daglicht lamp zitten zou helpen tegen de winterdepressie.
Ik herken enorm wat je schrijft, Kaassoufflee.
Door gynaecologische kanker (licht hormoongevoelig) raakte ik veel te vroeg in de overgang. Ik krijg vooralsnog een hele lage dosis estradiol, een kleine gok, want het kan de tumorcellen ook weer doen activeren. Kwaliteit van leven vond ik belangrijker dan kwantiteit.
Die lage dosis houdt de meest heftige opvliegers tegen, maar ik heb ze alsnog wel. Slapen is ook dramatisch, om het over de rest maar niet te hebben. Ik herken mezelf niet meer.
Ik overweeg nu om antidepressiva te slikken, in overleg met mijn artsen is dat wat er als enige oplossing op tafel ligt om me weer wat meer mezelf te voelen.
Schommelstoel schreef op 18-10-2026 om 22:09:
Ik herken enorm wat je schrijft, Kaassoufflee.
Door gynaecologische kanker (licht hormoongevoelig) raakte ik veel te vroeg in de overgang. Ik krijg vooralsnog een hele lage dosis estradiol, een kleine gok, want het kan de tumorcellen ook weer doen activeren. Kwaliteit van leven vond ik belangrijker dan kwantiteit.
Die lage dosis houdt de meest heftige opvliegers tegen, maar ik heb ze alsnog wel. Slapen is ook dramatisch, om het over de rest maar niet te hebben. Ik herken mezelf niet meer.
Ik overweeg nu om antidepressiva te slikken, in overleg met mijn artsen is dat wat er als enige oplossing op tafel ligt om me weer wat meer mezelf te voelen.
Ik overweeg ook antidepressiva. Eerder had ik die ook in minimale dosering tijdens de overgang voordat ik kanker kreeg (ivm fibromyalgie en onschuldige hartritmestoornis die echter heel vervelend vaak opspeelde bij te veel stress en moe, maar die dosis had onverwacht ook een positief effect op angstklachten en stemming), maar daar was ik net mee gestopt toen ik me na de behandelingen weer goed voelde. Als ik had geweten dat er daarna nog een sterke mentale dip zou komen, die icm overgang zo heftig zou zijn, dan was ik denk ik niet gestopt.
Zeespiegel schreef op 18-10-2026 om 21:29:
[..]
Mijn moeder kreeg voor de winterperiode een daglicht lamp aanbevolen. Dagelijks een bepaalde tijd voor die daglicht lamp zitten zou helpen tegen de winterdepressie.
Vorig jaar geprobeerd, daar had ik geen baat bij helaas.
Ik heb voor mijn overgangsklachten veel baat bij 'ashwaganda'. Regelmatig in de aanbieding bij H&B.
Destijds ging ik naar de praktijkondersteuner GGZ vanwege mijn enorme mineurstemming t.a.v. mijn relatie en mijn moodswings.
Aan het einde van het gesprek vroeg ze me hoe het ging met de overgang, zat ik daar al in?
Nieuwe afspraak en ik zou me daarin verdiepen. Ik kreeg ook de contactgegevens van een overgangsconsulente.
Die consulente ging ik maar niet naartoe, die deed onder andere aan karakterbepaling door tenen lezen... Later bij de sportschool kwam ik erachter dat een andere vrouw daar ooit is geweest en gillend is weggerend. Zij was wel happy met een kliniek, ik meen in Drachten.
Supplementen leek me wel wat en ik kwam uit bij ashwaganda. Onvoorstelbaar, ik SLIEP ineens en mijn nachtzweten kwam amper nog voor.
Terug bij de PO-GGZ herkende ze me niet terug. Ze besloot mijn dossier te sluiten, maar als er wat is kan ik altijd terug komen.
Je borstkankerverhaal triggerde me wel. Ik moest in juni naar de mammapoli vanwege een verkeerd beeld bij het bevolkingsonderzoek. De echo maakte niet veel wijzer. Er zit 'iets' maar ze weten nog niet wat en komt u over een half jaar maar terug om te kijken of het is gegroeid.
WTF? Al zit er een puppie of een winterwortel, er zit IETS en het hoort er niet. Dit werkt me nu dus erg op de zenuwen en heeft een rottige invloed op me.
Misschien weer terug naar de PO-GGZ?
Bedankt voor het openen van dit topic. 🌷
Al het mooie en positieve van mij lijkt wel ergens opgesloten. Het zit er wel, maar wat er uit mijn mond komt rollen is een en al hormonale rottigheid en tranen.
@Poezenmeisje: ik ga geen zelfzorg bij de drogist meer nemen. Ik heb namelijk jarenlang daar iets gehaald om beter te slapen, en dat had ik ook netjes gemeld tijdens het traject borstkanker en bij de overgansconsulent, totdat ik het vorige keer nog een keer noemde en ze het ingrediënt hop hoorde. En dat mag dus niet met hormonale kanker omdat dat de eventueel achtergebleven cellen voedt…helaas heb ik tijdens en na het behandelingstraject wel dit pilletje telkens geslikt, omdat niemand mij dit had gezegd. Dus daar zit ik nu wel over in. Februari a.s. controle vind ik daarom ook extra spannend.
Ik had een paar jaar geleden zelf een knobbeltje in mijn borst ontdekt, dat bij controle een cyste bleek. Maar daarachter zagen ze ook iets wat ‘waarschijnlijk een vetbultje’ was en dus waarschijnlijk geen kwaad kon. Nou daar ben ik ook heel naar van geweest. Ze deden er niks aan.
Bij de echte borstkanker dit jaar had ik niks gevoeld, het kwam bij het bevolkingsonderzoek aan het licht, maar toen hebben ze de borst met het verborgen knobbeltje van toen ook nog eens heel goed bekeken en dat knobbeltje was niet meer te vinden.
Het idee dat je iets kunt hebben zonder dat je het merkt is doodeng. En als je dan al gierende hormonen door je systeem hebt is het nog tig keer enger. Maar toch, bij twijfel van de artsen gaan ze echt meteen verder zoeken. Probeer te vertrouwen op de conclusie, en je hebt straks nog een check dus ze zitten er wel bovenop. Als er toch iets is dan zijn ze er op tijd bij.
Ik voel ook niets in mijn borst.
Zojuist mijn uitstrijkje (BMHK) gepland en gevraagd of mijn CardioVasculairRisicoManagement gesprek tegelijk kon.
Helaas. Ik ben van pre-diabetes naar diabetes gegaan en kom nu in het Diabetessysteem terecht. Ook dát nog. De huisarts belt me vanmiddag.
Dus.
Nu écht op mijn eten gaan letten. Dat is heel erg in het slop gekomen na het bericht dat ik naar de mammapoli moest.
Op dit moment lachen een banaan, een mandarijn, gedroogde Spaanse vijgjes en een boterham met kaas me toe.
Zojuist maar heet water genomen om thee te maken. Zonder automatenchocolademelk kan ik wel.
Hé jasses Poezenmeisje, dat helpt ook niet mee…het fenomeen emotie-eten ken ik sinds de diagnose borstkanker. Vlak voor de zomer voelde ik me opknappen van alles en stond de koek en chocola me erg tegen en kon ik er makkelijk mee ophouden omdat ze geen verleiding meer waren. Helaas maakt het helemaal niks uit voor mijn gewicht.
De 24 uur voor mijn laatste bloedtest heb ik heel erg koolhydraatarm gegeten.
Ik ben nog nooit eerder binnen 24 uur in ketose geknald. Het kán dus wel. Ik heb nog van die teststicks van mijn Atkins periode.
Ik moet de Atkins, Montignac en Southbeach kookboeken maar weer eens opgraven. Deze website is ook heel fijn.
https://www.koolhydraatarmrecept.nl/
Wat vervelend Kaassoufflee!
Ieder verhaal is anders maar ik ben ook 55 en heb, inmiddels 7 jaar geleden, borstkanker gehad. 100% hormonaal. Chemo, bestraling, operatie en nu nog aan de anti-hormoontherapie. Het is mij niet duidelijk of jij ook nog anti-hormoontherapie gebruikt? Voor mij was dat wel de grote boosdoener. Sowieso zat het venijn echt in de staart. De chemo's, bestralingen en operatie vond ik goed te doen. De eerste twee jaar daarna vond ik juist pittig. Stevige overgangsklachten, werd snel veel te zwaar, opvliegers, slecht slapen, gewrichtsklachten, hersenmist en somberheid. Ik was alweer aan het werk maar ben juist daarna nog 9 maanden uitgevallen. Heb toen vol ingezet op revalidatie, verwerken, rouwen. Sporten, mindfullness, een coach. De tijd heeft ongetwijfeld ook zijn werk gedaan. Maar ik ben ook twee keer gewisseld van hormoontherapie (van Tamoxifen, naar Letrozol, naar Exemestaan). En toen ging het rap beter. En nu werk ik alweer drie jaar fulltime (wel in een andere baan, heel goed besluit geweest), en voel me echt goed. Heb nog wel eens een slechte nacht, maar de pilletjes tegen opvliegers helpen me goed.
Kortom, het kan echt nog beter worden. En het is niet niks wat je hebt meegemaakt, dus dat daar tijd voor nodig is met veel emoties, is heel logisch. Ik wens je het allerbeste!
Pimmie schreef op 22-10-2026 om 17:10:
Wat vervelend Kaassoufflee!
Ieder verhaal is anders maar ik ben ook 55 en heb, inmiddels 7 jaar geleden, borstkanker gehad. 100% hormonaal. Chemo, bestraling, operatie en nu nog aan de anti-hormoontherapie. Het is mij niet duidelijk of jij ook nog anti-hormoontherapie gebruikt? Voor mij was dat wel de grote boosdoener. Sowieso zat het venijn echt in de staart. De chemo's, bestralingen en operatie vond ik goed te doen. De eerste twee jaar daarna vond ik juist pittig. Stevige overgangsklachten, werd snel veel te zwaar, opvliegers, slecht slapen, gewrichtsklachten, hersenmist en somberheid. Ik was alweer aan het werk maar ben juist daarna nog 9 maanden uitgevallen. Heb toen vol ingezet op revalidatie, verwerken, rouwen. Sporten, mindfullness, een coach. De tijd heeft ongetwijfeld ook zijn werk gedaan. Maar ik ben ook twee keer gewisseld van hormoontherapie (van Tamoxifen, naar Letrozol, naar Exemestaan). En toen ging het rap beter. En nu werk ik alweer drie jaar fulltime (wel in een andere baan, heel goed besluit geweest), en voel me echt goed. Heb nog wel eens een slechte nacht, maar de pilletjes tegen opvliegers helpen me goed.
Kortom, het kan echt nog beter worden. En het is niet niks wat je hebt meegemaakt, dus dat daar tijd voor nodig is met veel emoties, is heel logisch. Ik wens je het allerbeste!
Dat het venijn in de staart zit, zo zei ik het laatst ook tegen iemand, zo voelt het echt. Ik slik geen hormoonpillen. De behandelingen zijn nu een maand of 7 geleden afgerond.
Qua werk zit ik nu al 2 maanden op slechts 25% van mijn normale uren maar dat is ook echt mijn maximum momenteel. Ik heb me erg vergist in hoe snel ik zou kunnen opbouwen. Maar in het nazorgtraject zeiden ze dat de terugval na het eerste herstel (de opluchting na afloop van de behandelingen en het eerste fysieke herstel geven mentaal een boost) er helemaal bijhoort zodra je weer je normale dingen gaat doen. En dat kan een tijd duren.
Ondertussen ben ik deze week toch maar weer begonnen met de laagste dosering antidepressiva die ik eerder had. Hopelijk scheelt het opnieuw mbt de teruggekeerde symptomen.
Dank voor je goede wensen, ik wens jou ook alle goeds toe 🍀