Verplicht collectief rouwen

Zeespiegel schreef op 28-03-2026 om 06:37:

[..]

De dag van te voren nog even afzeggen is niet echt fatsoenlijk. Zeker met een reden die de afgelopen maand niet opeens ontstaan is.

Ik vind wel dat het bespreekbaar gemaakt moet worden, maar niet op de dag ervoor.

Afzeggen met de reden dat je ziek bent kan toch. En later het gesprek aan gaan met je schoonzus. 

Ik vind in geval van rouw dat je ook de dag van tevoren, of zelfs op de dag zelf nog, zonder smoes respectvol kunt afzeggen. Omdat je het als te zwaar ervaart. Schoonzus is vrij om een herdenking te organiseren die past bij haar rouw, ik vind dat Mick net zo vrij is om datzelfde te doen. Dat kun je rustig en respectvol overbrengen, iemand anders in haar waarde latend.

Maar ik ga ervan uit dat je vandaag wel gaat, Mick? Ga je het nog met haar bespreken? Niet perse vandaag maar voor volgend jaar? Sterkte in ieder geval, wat je ook beslist!

MMcGonagall schreef op 27-03-2026 om 19:42:

Gevoelsmatig vind ik dat eerste en tweede lijn familie eerder zou mogen bepalen of er iets wordt georganiseerd dan een overblijvende partner, maar daar zullen weduwen/-naars vast het hunne van denken. Ik zou in ieder geval niemand verplichten om naar mijn bijeenkomst te komen als diegene op zijn eigen manier wil rouwen. Je kunt dus prima aangeven dat je dit niet ziet zitten.

Daar sta ik toch anders in. 
Een partner is elke dag bij je, je gezin wordt belangrijker dan de rest van je familie. Dat wordt je nieuwe kern, je kinderen hebben alleen jou en vaak hebben ze veel minder met hun ooms en tantes. 

SuzyQFive schreef op 28-03-2026 om 10:03:

[..]

Daar sta ik toch anders in.
Een partner is elke dag bij je, je gezin wordt belangrijker dan de rest van je familie. Dat wordt je nieuwe kern, je kinderen hebben alleen jou en vaak hebben ze veel minder met hun ooms en tantes.

Ik zei ook, gevoelsmatig, maar het is heel persoonlijk. Ik zou er echt kapot van gaan als er iets met mijn zus zou gebeuren. Als alles gaat zoals het ‘hoort’ is dat de relatie die je in je leven het langst hebt, nog nadat je ouders zijn overleden. Wij hebben ook heel veel steun aan elkaar gehad na het overlijden van onze moeder.

Ik kan me nog goed herinneren hoe verslagen mijn oudtante was toen mijn oma overleed. Zij was de enige nog die haar als kind had gekend en dat oudtante inmiddels op een leeftijd was dat ze elke week wel een uitvaart had, kon ze hier bijna niet mee omgaan.

MMcGonagall schreef op 27-03-2026 om 19:42:

Gevoelsmatig vind ik dat eerste en tweede lijn familie eerder zou mogen bepalen of er iets wordt georganiseerd dan een overblijvende partner, maar daar zullen weduwen/-naars vast het hunne van denken. Ik zou in ieder geval niemand verplichten om naar mijn bijeenkomst te komen als diegene op zijn eigen manier wil rouwen. Je kunt dus prima aangeven dat je dit niet ziet zitten.

Nee, dat vind ik niet. Een partner komt voor mij voorop samen met de kinderen. 
Het ingewikkelde is voor mij ook, dat ik hier als ‘vrouw van’ misschien ook nog anders in zou staan dan als ‘zus van’. 
Als ‘vrouw van’ kan ik me goed voorstellen dat ik ook mijn eigen naaste familie er bij zou willen hebben. Tenslotte is man ook al bijna 30 jaar in de familie. Maar gek genoeg zou ik als ‘zus van’ helemaal geen behoefte hebben aan de schoonfamilie van mijn broer. Terwijl mijn broers ook al (bijna) 30 jaar in hun schoonfamilie zijn…

Overigens zou ik het niet erg vinden als iemand zegt niet te komen, omdat hij/zij liever op een andere manier/ ander moment gedenkt.

Zou het ook mogelijk zijn hier een compromis in te vinden? Bijvoorbeeld dat jullie ‘s middags als echtgenote, kinderen, ouders en broers en zussen (van de overledene, dus geen schoonfamilie) bij elkaar komen. En dat dan ‘s avonds een uitgebreidere bijeenkomst is?

ik zou dit jaar gaan, al is het ter wille van je neefjes en of nichtjes. Jij kunt ze ook morgen dingen vertellen die zij van bijna niemand anders kunnen horen. Jij bent  voor de kinderen zijn broer degene die ze dingen over hun vader kan vertellen, ik weet nog hoe fijn het was als mijn tante ons dingen over onze vader van vroeger vertelde, juist op zo’n dag. Daarnaast zou ik wel over een paar maanden met je schoonzus het gesprek aangaan hoe jij het graag zou willen.

Ik snap sowieso niets van 'eerste rechten' in deze situatie. Iedereen mag die dag voor zich invullen en is wat mij betreft gelijk aan elkaar in rouw.

Fiorah schreef op 28-03-2026 om 12:07:

Ik snap sowieso niets van 'eerste rechten' in deze situatie. Iedereen mag die dag voor zich invullen en is wat mij betreft gelijk aan elkaar in rouw.

Ja tuurlijk, dat is ook zo. Niemand hoeft zich aan een ander aan te passen op dit gebied. 

sterkte ❤️ en bedankt voor je toelichting.

MMcGonagall schreef op 28-03-2026 om 10:35:

[..]

Ik zei ook, gevoelsmatig, maar het is heel persoonlijk. Ik zou er echt kapot van gaan als er iets met mijn zus zou gebeuren. Als alles gaat zoals het ‘hoort’ is dat de relatie die je in je leven het langst hebt, nog nadat je ouders zijn overleden. Wij hebben ook heel veel steun aan elkaar gehad na het overlijden van onze moeder..

Bij ons in de familie zijn eerst een schoonzus en daarna een broer, de partner van de overleden schoonzus, overleden. Er bleven tiener-kinderen achter. Ik mis beiden heel erg, en ben heel verdrietig, maar mijn verdriet gaat voor een groot deel ook over de kinderen die hun ouders moet missen (daar was ik al na het overlijden van m'n schoonzus)

Maar hoe verdrietig ik ook ben, mijn leven gaat mijn of meer normaal door. Er zijn dingen die niet meer samen kunnen, maar het grootste deel van mijn leven is onaangetast. 

De partner en kinderen die iemand verliezen zijn veel zwaarder geraakt. Die merken iedere dag, de hele dag door, de gevolgen van het gemis. No way dat ik mijn gemis boven dat van de partner of de kinderen zou stellen. Wij zijn er om ze te steunen.