Ga jij naar de begrafenis van (verre) verwanten?
‘Familie zou ik zien als ik naar begrafenissen zou gaan, maar dat vind ik ook wonderlijk: naar de andere kant van het land reizen om mensen die je al 40 jaar niet gesproken hebt te condoleren omdat je een bloedverwantschap hebt’, schreef een forummer in een topic met een geheel ander onderwerp.
Volgens mij geldt dat voor best veel mensen: een begrafenis van een verwant bezoeken, terwijl je de persoon eigenlijk niet goed (of zelfs helemaal niet) kent.
Ik had hier toevallig laatst een discussie over met mijn moeder n.a.v. het overlijden van een nicht van mij. Ik kom uit een kleine familie met een handvol nichten en neven, maar de familiebanden zijn niet heel warm. Ter illustratie: de overleden nicht, eind dertig, had ik voor het laatst gezien toen ze nog op de middelbare school zat. Haar vader, mijn moeders broer, sprak ik voor het laatst 15 jaar geleden op een bruiloft; en dat was een kort beleefdheidsgesprekje van amper 5 minuten.
Mijn oom ken ik dus amper. Mijn overleden nicht ken ik in het geheel niet. (Ik zou haar zonder haar te herkennen op straat passeren.) Ik ben dus niet naar de uitvaart – aan de andere kant van het land en op een onmogelijk vroeg tijdstip - geweest. Dit tot ongenoegen van mijn moeder. Want: het is tocht familie, het ‘heurt’ zo.
Ga jij naar de uitvaart van een overleden familielid met wie je bij leven weinig tot geen contact had? Waarom wel? (Of waarom niet?)
Damoontje schreef op 27-10-2026 om 09:40:
Het hangt er vanaf. Met mijn neef die naar Zwitserland ge-emigreerd is heb ik een goede band. Mocht hij overlijden dan zou ik wel moeite doen om naar de uitvaart te gaan.
Met zijn jongere broertje is het contact eigenlijk verwaterd. Misschien zou ik er heen gaan voor de vorm alleen.
maar als het jongere broertje overlijdt, dan ga je er toch juist naar toe voor je neef met wie je een goede band hebt, om hem te condoleren?
Maar ik merk dat ik er dus zo in sta: ik ga naar een begrafenis:
- als ik de overledene goed gekend heb en/of daar een goede relatie mee had
- om nabestaanden te condoleren (dus bv ook bij het overlijden van de moeder van een bevriende collega: ik heb de moeder niet zelf gekend maar ken mijn collega wel heel goed)
- samen met iemand die er graag heen wil maar dat niet alleen kan
Soms is het lastig te regelen met het werk, dan kan het zijn dat ik niet ga. Als er in de familie op afstand (de broers en zussen van mijn ouders met aanhang en nageslacht (totaal ca. 200 personen schat ik, waarvan ca. 50 70+-ers?)) iemand overlijdt, dan zorg ik er met mijn siblings voor dat er in ieder geval vanuit ons gezin wel een vertegenwoordiging is.
Ja, ik ga wel als het kan. Om verschillende redenen: omdat het familie is bijvoorbeeld. Ook al zijn ze nu wat uit beeld, mijn ervaring is dat het eigenlijk wel heel leuk is om de anderen weer een keertje te spreken. De nazit loopt dan ook altijd uit.
Een andere reden is als ik een of meer van de nabestaanden goed ken. Dan is het meer uit steun voor hen.
Maar ik ga me niet in allerlei bochten wringen, als het niet makkelijk te organiseren is, dan niet. Een eind rijden vind ik dan weer geen probleem, dat heb ik er wel voor over.
Ik weleens, maar niet omdat ik vind of iemand anders vindt dat het zo hoort. Maar voor mijn moeder is op de een of andere manier niemand in de familie een gevalletje van 'weinig tot geen contact' dus ik ga soms mee als ze niet alleen wil of als het verder weg is of als het om iemand gaat die ik nu dan misschien al 20 jaar niet heb gezien (behalve misschien een keer op een uitvaart) maar bij wie ik vroeger weleens kwam.
Maar ik ga zeker niet altijd. Soms hoor ik namen van familieleden waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.
ik ben naar de begrafenis geweest van een achterneef (meer achter-oom want hij was veel ouder). Daar kende ik niemand behalve een dochter van hem die ik maar heel oppervlakkig had gekend vroeger.
De achter-oom in kwestie has ik ook al jaren niet gezien.
Waarom ging ik er dan heen?
Als kind had ik de vriendelijke man wel redelijk gekend, maar vooral: ik representeerde daarmee ook mijn al overleden grootouders die hem wel goed hadden gekend.
Andere mensen aan mijn kant van de familie konden op dat moment ook echt niet (ziekenhuis etc) ondanks dat ze wel graag wilden gaan.
Het werd erg gewaardeerd. Er kwamen veel mensen met herinneringen naar mij toe etc.
Ook mijn kant van de familie was blij, dus ik ben nog steeds blij dat ik gegaan ben.
TineWinkel schreef op 28-10-2026 om 15:45:
[..]
maar als het jongere broertje overlijdt, dan ga je er toch juist naar toe voor je neef met wie je een goede band hebt, om hem te condoleren?
Maar ik merk dat ik er dus zo in sta: ik ga naar een begrafenis:
- als ik de overledene goed gekend heb en/of daar een goede relatie mee had
- om nabestaanden te condoleren (dus bv ook bij het overlijden van de moeder van een bevriende collega: ik heb de moeder niet zelf gekend maar ken mijn collega wel heel goed)
- samen met iemand die er graag heen wil maar dat niet alleen kan
Nou dit soort redenen inderdaad. Maar ik heb bijv de uitvaart van de opa van een vriendin toch overgeslagen, omdat die precies tijdens het kinderfeestje van mijn kind bleek te zijn. Dus ik zeg er niet alles voor af en als ik geen opvang voor de kinderen heb, gaan we dus ook niet met 2en maar gaat 1 van ons.
ik zou niet zo snel naar een uitvaart gaan van iemand die ik niet ken. Tenzij om iemand te steunen die ik wel ken.
Mijn oom had ik ook jarenlang niet meer gezien, maar in mijn jeugd wel, dus die kende ik wel.
Ik vind "jarenlang niet meer gezien" eigenlijk een vreemd criterium, als iemand op enig punt wel op positieve wijze in je leven is geweest.
Ik ga niet naar een begrafenis omdat het hoort. Ik ga ook niet naar een bruiloft omdat het hoort. Ik ga omdat ik er zelf heen wil omdat ik diegene goed ken en daar bij wil zijn voor mezelf. Of omdat iemand vraagt of dat ik mee ga, dan maakt het me niet uit of ik de overledene ken of niet. Maar nee, niet omdat dat nou eenmaal is wat ik doe, als ik niet naar iemands verjaardag ga, hoef ik ook niet perse naar iemands begrafenis. Niet voor die persoon en niet voor mezelf. Hooguit voor iemand die daarbij is en graag wil dat ik mee ga. Dus ik ga niet perse naar een begrafenis van verre verwanten nee.
Hangt ervan af. Toen mijn moeder nog leefde, ben ik een aantal keren meegegaan naar uitvaarten als haar begeleider. Ook ben ik een paar keer namens haar gegaan, omdat ze toen hoogbejaard was en niet meer zo ver kon reizen. Vind dat eigenlijk nooit vervelend. Het bijzondere is dat je bij het afscheid geregeld verhalen hoort waarvan je eerder niet op de hoogte was. Ik houd van verhalen en levensgeschiedenissen.
Ga ook naar de uitvaart van ouders van vrienden, als ze daar prijs op stellen. Nooit spijt van gehad
Ik heb nooit spijt als ik wél ga. Ik ging eens naar de begrafenis van een oude mevrouw waar ik fijn contact mee had. Ik twijfelde of het wel gepast was, of het niet meer voor haar familie was bedoeld.
En toen kwam de fotopresentatie... toen hadden ze een foto van mij en haar er in gezet 
Zo mooi en ik heb zo gehuild.
Ik ga eerder naar de uitvaart van een ouder van een goede vriendin, ook al ken ik die ouder niet, dan naar de uitvaart van een neef die ik al honderd jaar niet gezien heb en ik met de ouders (mijn tante en oom in dit voorbeeld) als ik daar ook nauwelijks contact mee heb.
Hier gaat denk ik wel een golf komen van ooms, tantes, buren, vrienden van mijn ouders die gaan overlijden. Ze hebben beiden veel broers en zussen, de buren zijn ook allemaal 70+ en hun vrienden ook.
Dan ga ik ook wel selecteren denk ik, of ik veel contact had met diegene, of ik niks gepland heb op de dag van de begrafenis, of mijn broers/zussen gaan (zodat er wel iemand mijn ouders kan ondersteunen).
Ik ga altijd.
Grote familie hier, dus somehow wordt het - zeker tijdens de koffie achteraf - altijd wel een soort gezellige familie-reünie met de neven en nichten die ik wél af en toe zie.
Waarbij zowat iedereen een beetje hetzelfde principe huldigt dat als we al niet meer komen opdagen op elkaars begrafenissen we elkaar nooit meer zien en elkaar toch echt wel uit het oog verliezen.
Wat dus wel een beetje gebeurt bij die éne nicht die nagenoeg nooit naar familiefeestjes komt en ook zelden opdaagt bij begrafenissen.
Naar de begrafenis van de vader van beste vriendin ben ik geweest omdat ik die man kende. Naar begrafenissen van de ouders van collega's of dergelijke ga ik niet.
Ik hanteer nogal de stelregel "gaan ze mij missen als ik niet kom". Bij familie dus wel. Bij collega's of kennissen niet.
Ik ben wel naar de begrafenis van mijn neef geweest, ook al had ik die in 30 jaar drie keer gezien. De familie is maar klein en veel contact onderling is er niet. Desondanks waren ook mijn moeder, zus en tante er.Neef was een kwetsbaar persoon, veel problemen (drugs) dus hij had een heel kleine kring. Hij was pas 52 en het overlijden was onverwacht en uit het niets. De uitvaart was in de ‘huiskamer’ van het uitvaartcentrum, waar plek was voor 10 personen. Zijn zus, mijn nicht dus die ik ook al 35 jaar niet had gezien, was erg ontroerd dat die kamer vol zat en dat ze daar niet alleen met haar eigen gezin was.
Twee maanden later zagen we elkaar weer, toen mijn moeder ook plotseling overleed.
Mwah. Ik zie mn tantes en neven en nichten nooit. Maar zou meegaan voor mn ouders. Als die er niet meer zijn of het hoeft niet dan ga ik niet.