Vriend vreet hele dag door
ik erger me af en toe aan m'n vriend. Hij (eind 40'er) houdt er hele andere eetgewoontes op na dan mij. Ik ben type ultragezond. Hij typische man met snaaigedrag. Vanavond gezond gekookt voor ons. Maar voor het eten klaar is moet er al wat peperkoek naar binnen want hij heeft zo'n trek. En uiteraard wat kaas. Kort na het eten: snickerijsje. Maar dat is natuurlijk niet genoeg: nog één. Nu weer bakje vruchtenyoghurt en nootjes want hij heeft nog honger.
En zo is het vaak wel wat iedere dag. Even een bakje kibbeling, altijd ijsjes in huis, boterham met hagelslag of stroopwafels.
Overgewicht heeft vriend niet. Wel een licht buikje zoals zoveel mannen
Maar merk dat het me irriteert. Dan denk ik: hou eens een keer op met dat gevreet. Hij moet het natuurlijk allemaal zelf weten. Maar merk dat ik me wel wat zorgen maak. Hij gaat richting de 50. Kans dat deze levensstijl een keer z'n gezondheid gaat beïnvloeden. Vorige week las ik nog dat veel mensen diabetes hebben zonder het te weten. Zou me niets verbazen als hij dat ook nog een keer krijgt met al z'n suikerpieken de hele dag door. Vriend heeft nu al vaak veel jeuk en eczeemachtige plekken. Maak me daar ook zorgen om.
Vooral even van me afschrijven hier. Want ik kan hem niet veranderen. En hij is ruim in de 40. Zijn lijf, zijn leven. Maar soms botst dit wel wat. Zeker aangezien ik het tegenovergestelde ben.
Ben al best wat mensen jong verloren. En merk dat zijn levensstijl me toch wat zorgen baart. Maar ook ergert het me soms. En ja, onaantrekkelijk vind ik het af en toe ook wel: zo'n vent die de hele tijd vreet.
Mika2024 schreef op 21-02-2026 om 15:52:
TO ik snap je wel dat wanneer je dat zelf niet doet en gezond eet en leeft dat het je irriteert.
Ik herken helaas het eetgedrag van je man ook. Ik at niet de hoeveelheden die je man voor en na de warme maaltijd eet maar snaaide wel veel en als er iets van de warme maaltijd over is kon ik rustig nog een keer opscheppen terwijl ik ruim voldoende had gehad. Ik had wel overgewicht en het snaaien en de behoefte aan eten had mij in de greep.
Totdat ik mij zorgen begon te maken over mijn gezondheid en de verantwoordelijkheid die ik voelde richting mijn ( jong volwassen) kinderen.
En ineens kon de knop om en ben ik inmiddels 17 kg afgevallen. Gelukkig is mijn bloeddruk, cholesterol, bloedsuiker allemaal oke. En hoop ik dat ik nooit meer terug val in dat eet gedrag. Het was voor mij toch een verslaving denk ik.
Ik denk voor jouw man ook en daarom voor jou niet te begrijpen.
Maar hij zal er zelf problemen mee moeten krijgen voor dat zijn gedrag gaat veranderen ben ik bang.
Compliment Mika! 🌸
Poezie schreef op 21-02-2026 om 15:18:
[..]
En als wij jou nu allemaal gelijk geven, heeft die man dan ineens geen recht meer om zelf te bepalen wat hij met zijn lijf doet?
Natuurlijk, maar zoals ik al eerder aangaf: ik vind dat je, als je een gezin hebt, ook verantwoordelijkheid moet nemen voor je gezondheid. Je bent niet alleen. Wat Mika2024 vertelde vind ik heel knap en getuigen van verantwoordelijkheidsgevoel.
Mick87 schreef op 20-02-2026 om 23:41:
Misschien goed om te vermelden dat ouders van vriend beide jong zijn overleden
De man die ik als mijn vader zag (stiefpa) overleed nog voor zn 45e. M'n broer heeft de 40 niet gehaald. Allen aan kanker. Verlies speelt een centrale rol in m'n leven. Helaas. Nu word ik neergezet als betweterig, arrogant en wat dan al niet meer. Maar na al het verlies in mn leven is het toch wel één van mijn grootste angsten hém ook te moeten verliezen. die kans is reëel aangezien hij ook nog eens tien jaar ouder is dan mij.
Is dat heel raar ? Is het heel vreemd dat ik me dan zorgen maak? Het is vanuit vanuit mij liefde en angst waar dit vandaan komt. En daardoor dus ergernis.
En in ben denk ik ook heel anders opgevoed dan hem. Bij ons thuis was het doordeweeks yoghurt in het weekend vla of een keer een magnum of zo. Doordeweeks een droog koekje met ranja. In het weekend chips en cola.
Vriend zijn norm is dat er altijd magnums en stroopwafels in huis zijn. En daar iedere dag iets van. Hele blokken kaas gaan er doorheen. En als er een chocoladereep of appeltaartje in de bonus is dan moet dat gehaald worden en meteen op. Oh ja, en kroketten etc. Voor de lunch voor op brood.
Ja dat ergert me soms. Ik vind dat hij niet goed voor zn lichaam zorgt met al die suikerpieken en bewerkte voeding. Bang voor de gevolgen en hem op een dag te moeten verliezen.
Nu heeft hij met vlagen behoorlijke eczeem. Jeuk, open wonden. En niets lijkt dan te helpen. Dan adviseer ik hem om eens wat bewuster te eten en te minderen met suikers. Maar hij vindt het zelf wel meevallen. Toch een hele andere norm dan ik gewend ben. Volgende week moet hij naar de dermatoloog dus benieuwd wat die gaat zeggen.
Dat hij hetgeen ik kook niet altijd helemaal opeet vind ik geen probleem. Gooi wat overblijft vaak in de vriezer.
En ja, ik eet ook heus wel eens een stroopwafel, chips of een ijsje. Maar niet meerdere keren per week. En ja, hij krijgt van mij altijd een grotere portie eten. En waar ik rijst eet, doe ik dan bijvoorbeeld aardappeltjes voor hem in de airfryer om rekening te houden met onze verschillende eetgewoonten/voorkeur.
Ik las toevallig van de week een bericht van een orthopedisch chirurg. Die had net weer twee amputaties gedaan en zei zich zorgen te maken over de welvaartsziekten van tegenwoordig. En dat je daar echt niet dik voor hoeft te zijn.
Ik wil hiermee vooral zeggen dat je echt niet overdrijft. Het is een probleem. Maar ook niet makkelijk om vanaf te komen (ken je het boek De mens is een plofkip?).
Anne1234! schreef op 21-02-2026 om 15:51:
Natuurlijk zijn 2 snickerijsjes niet gezond, net zoals 2 glazen wijn of 2 biertjes, 2 sigaretten, 2 koekjes, een hand m&m's, een bak chips, een magnum, patat met lekker veel mayo en zelfs een heleboel eten wat door veel mensen als 'normaal ten' wordt beschouwd, allemaal ongezond.
Ik volg Lewis Nevard op Facebook. Hij post veel 'vergelijkingsvideos' over voedsel.
Relaxt en duidelijk.
Voorbeeld: https://www.facebook.com/share/r/173vxHnzHG/
Yumi schreef op 21-02-2026 om 16:32:
[..]
Wou al vaker reageren, maar bedacht me steeds. Nu lees ik jou verhaal en dat lijkt zoveel op dat van mij. Als iemand in mijn omgeving ongezonde levensstijl heeft, dan maak ik me ook direct zorgen. Ik probeer er niets over te zeggen, (dat lukt niet altijd)....maar dat is heel erg moeilijk als het om je partner gaat, zoals bij jou.
Mijn familie, dat zijn mijn kinderen, ouders en zussen zijn jong overleden. Zelf was ik als tiener al het huis uit, en had al snel een heel andere levensstijl. Mede door intensief sporten waar gezonde voeding bij hoort een aantal cursussen gezonde voeding gevolgd. Daar heb ik nog steeds plezier van.
Overigens eet een van mijn vriendinnen ook heel ongezond en dat merkt ze steeds meer... De MDL arts krijgt ook geen vat op haar, ze weet hoe ik daar overdenk, maar helaas.Ik leef met je mee, en hoop dat de dermatoloog zijn voeding aankaart, en anders vragen of bepaalde voeding mede bijdraagt aan. Daarnaast ga in gesprek en deel je zorgen! Trek je niks aan van de kritiek, het onderwerp ongezonde voeding ligt nou eenmaal gevoelig.
Eerlijk gezegd had ik tot nu toe niet door dat het onderwerp ongezonde voeding zo gevoelig ligt. Ik lees hier verbaasd over dat je er niets van mag zeggen, zelfs niet tegen je bloedeigen partner. Dat het toch niet zo gek is om twee snickerijsjes te eten als toetje en vlak voor het eten peperkoek gaat eten. Waarom schiet men massaal in de verdediging, vraag ik me af.
Pimpelmees67 schreef op 21-02-2026 om 15:50:
[..]
Ik werk veelal thuis dus zou in principe halverwege de middag warm kunnen eten. Maar man staat op de bouw dus die komt ergens tussen 5 en 7 thuis. Kind 1 staat voor de klas en heeft daarna naschoolse activiteiten en kind 2 zit heel vaak in de auto. Niet iedereen heeft een kantoorbaan.
Het hoeft niet hoor. Het is maar een idee, een optie, die voor mij heel goed werkt. Het past heel goed in mijn agenda om 17:00 uur meteen te sporten als mijn eten er om 15:00 inzit en rond 21:00 uur weer te koken/iets klaar te zetten voor de volgende dag. Etenstijden om 18:00 uur heeft ook maar ooit iemand bedacht. Wat ik wil zeggen, is dat je flexibel met je etenstijden kan omgaan als je wilt.
felija schreef op 21-02-2026 om 20:42:
[..]
Eerlijk gezegd had ik tot nu toe niet door dat het onderwerp ongezonde voeding zo gevoelig ligt. Ik lees hier verbaasd over dat je er niets van mag zeggen, zelfs niet tegen je bloedeigen partner. Dat het toch niet zo gek is om twee snickerijsjes te eten als toetje en vlak voor het eten peperkoek gaat eten. Waarom schiet men massaal in de verdediging, vraag ik me af.
Ik ben opgegroeid met dit gevoelige onderwerp, het was onbespreekbaar. Opgegroeid als lichtgewicht in een familie met overgewicht, dus ik weet niet beter. Mijn moeder heeft haar hele leven gelijnd, ze hield het niet vol. Dat het kwam omdat het geen kwestie van een paar weken lijnen is maar levensstijl, heeft ze nooit begrepen. Ik was de laatste die het haar durfde uit te leggen, wat wist ik daar nou van, als gespierde spijker ze kwam zelfs aan van water.... Dat is trouwens ook iets wat ik altijd vreemd heb gevonden, iemand die slank is mag je wel aanspreken op zijn gewicht. Laatst zei iemand tegen mij, dat de meeste mannen liever iemand zagen met een maatje meer...
Waarom men in de verdediging schiet? Schuldgevoel omdat ook aan jezelf toegeven dat je eigenlijk wel weet waar dat zwembandje vandaan komt, niet leuk is? Daarnaast gaat het bij sommige lang goed voor men last krijgt van overgewicht of klachten. Bovendien worden klachten niet altijd ivm gebracht met voeding, zeker als iemand geen overgewicht heeft.
Als ik het aankaart geef ik meteen aan dat ik me zorgen maak, en de reden. Soms gaat het goed of komt men er na 'n tijdje op terug, dan ben ik toch doorgedrongen... Aan hun of ze er wat mee willen doen, het is niet de bedoeling dat onze vriendschap daardoor veranderd dus ik hou verder mijn mond.
felija schreef op 21-02-2026 om 20:42:
[..]
Eerlijk gezegd had ik tot nu toe niet door dat het onderwerp ongezonde voeding zo gevoelig ligt. Ik lees hier verbaasd over dat je er niets van mag zeggen, zelfs niet tegen je bloedeigen partner. Dat het toch niet zo gek is om twee snickerijsjes te eten als toetje en vlak voor het eten peperkoek gaat eten. Waarom schiet men massaal in de verdediging, vraag ik me af.
Geldt voor mij ook.
Met mijn partner is het wel gewoon een gespreks onderwerp. We zitten wel aardig op één lijn een partner die eet als die van to zou ik ook slecht trekken.
Wij weten wat we normaal eten en drinken en wat we na feestdagen of een vakantie weer anders willen doen.
Familie leden die ongevraagde nergens opslaande adviezen geven, nee dank je. Ik heb in mijn familie een paar hele slanke schoonzussen die commentaar hadden op mijn iets stevigere figuur terwijl mijn bmi toen onder de 23 zat en gewoon gezond at.
felija schreef op 21-02-2026 om 20:42:
[..]
Eerlijk gezegd had ik tot nu toe niet door dat het onderwerp ongezonde voeding zo gevoelig ligt. Ik lees hier verbaasd over dat je er niets van mag zeggen, zelfs niet tegen je bloedeigen partner. Dat het toch niet zo gek is om twee snickerijsjes te eten als toetje en vlak voor het eten peperkoek gaat eten. Waarom schiet men massaal in de verdediging, vraag ik me af.
Noem het wat je wil, feit blijft dat een volwassene zelf mag bepalen wat hij in zijn lijf stopt.
Poezie schreef op 22-02-2026 om 10:17:
[..]
Noem het wat je wil, feit blijft dat een volwassene zelf mag bepalen wat hij in zijn lijf stopt.
Dit inderdaad. En ik vraag me af hoe hier gereageerd zou worden als een vrouw kwam klagen dat haar man steeds kritiek levert op haar eetgedrag
felija schreef op 21-02-2026 om 20:42:
[..]
Eerlijk gezegd had ik tot nu toe niet door dat het onderwerp ongezonde voeding zo gevoelig ligt. Ik lees hier verbaasd over dat je er niets van mag zeggen, zelfs niet tegen je bloedeigen partner. Dat het toch niet zo gek is om twee snickerijsjes te eten als toetje en vlak voor het eten peperkoek gaat eten. Waarom schiet men massaal in de verdediging, vraag ik me af.
Ik zie mensen niet zozeer in de verdediging schieten als wel reageren op de manier van omschrijven van TO (zoals het woord vreten gebruiken). Het gaat niet om niets mogen zeggen, maar de manier waarop. Uit bezorgdheid het gesprek aangaan met je partner is heel iets anders dan oordelen over hoe je partner zich in zijn eigen huis gedraagt. Van de veroordelende houding die TO in de OP liet zien zou ik ook heel snel in de verdediging schieten.
En het is niet meer gek om twee snickerijsjes te eten als toetje. Dat betekent niet dat men het gezond vindt of dat het een gewoonte is die toegejuicht moet worden. Het is alleen in onze huidige wereld gewoon precies dat: niet gek. Niet uitzonderlijk. Heel veel mensen doen dat, en ook best vaak. Het is geen uitzondering.
Schoondochter schreef op 22-02-2026 om 10:58:
[..]
Ik zie mensen niet zozeer in de verdediging schieten als wel reageren op de manier van omschrijven van TO (zoals het woord vreten gebruiken). Het gaat niet om niets mogen zeggen, maar de manier waarop. Uit bezorgdheid het gesprek aangaan met je partner is heel iets anders dan oordelen over hoe je partner zich in zijn eigen huis gedraagt. Van de veroordelende houding die TO in de OP liet zien zou ik ook heel snel in de verdediging schieten.
En het is niet meer gek om twee snickerijsjes te eten als toetje. Dat betekent niet dat men het gezond vindt of dat het een gewoonte is die toegejuicht moet worden. Het is alleen in onze huidige wereld gewoon precies dat: niet gek. Niet uitzonderlijk. Heel veel mensen doen dat, en ook best vaak. Het is geen uitzondering.
Maar is dat dan juist niet het probleem? Dat het normaal is geworden om bijvoorbeeld twee snickerijsjes te eten al toetje? Dat het bij ons huidige levensstandaard is geworden om meer te eten/snaaien dan we nodig hebben?
Joszy schreef op 22-02-2026 om 10:23:
[..]
Dit inderdaad. En ik vraag me af hoe hier gereageerd zou worden als een vrouw kwam klagen dat haar man steeds kritiek levert op haar eetgedrag
Ik zou dat van mijn man accepteren. Waarom is dat een no go? Zoiets moet toch gewoon bespreekbaar kunnen zijn?
Yumi schreef op 21-02-2026 om 23:23:
[..]
Ik ben opgegroeid met dit gevoelige onderwerp, het was onbespreekbaar. Opgegroeid als lichtgewicht in een familie met overgewicht, dus ik weet niet beter. Mijn moeder heeft haar hele leven gelijnd, ze hield het niet vol. Dat het kwam omdat het geen kwestie van een paar weken lijnen is maar levensstijl, heeft ze nooit begrepen. Ik was de laatste die het haar durfde uit te leggen, wat wist ik daar nou van, als gespierde spijker ze kwam zelfs aan van water.... Dat is trouwens ook iets wat ik altijd vreemd heb gevonden, iemand die slank is mag je wel aanspreken op zijn gewicht. Laatst zei iemand tegen mij, dat de meeste mannen liever iemand zagen met een maatje meer...
Waarom men in de verdediging schiet? Schuldgevoel omdat ook aan jezelf toegeven dat je eigenlijk wel weet waar dat zwembandje vandaan komt, niet leuk is? Daarnaast gaat het bij sommige lang goed voor men last krijgt van overgewicht of klachten. Bovendien worden klachten niet altijd ivm gebracht met voeding, zeker als iemand geen overgewicht heeft.
Als ik het aankaart geef ik meteen aan dat ik me zorgen maak, en de reden. Soms gaat het goed of komt men er na 'n tijdje op terug, dan ben ik toch doorgedrongen... Aan hun of ze er wat mee willen doen, het is niet de bedoeling dat onze vriendschap daardoor veranderd dus ik hou verder mijn mond.
Dank voor je antwoord. Je bent er dus van jongs af aan mee geconfronteerd? Eigenlijk heel jammer dat dit onderwerp zo in de taboesfeer zit. Zo houden we met zijn allen het probleem van overeten in stand.