Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Brachiosaurus schreef op 29-10-2026 om 13:40:
[..]
Sorry was miss niet tercht, ik las het op een niet fijne toon. Ben zelf ook beetje in paniek.
Nee dat snap ik helaas maar al te goed
Ik weet dat ik kort door de bocht kan zijn .😊
Nogmaals sterkte
Brachiosaurus schreef op 29-10-2026 om 13:43:
[..]
Nou idd, jemig waar doe ik (wij dan, als ouders) goed aan..
Het is zo complex en onmogelijk. Ik maak me zelf natuurlijk ook ongerust.
Toen ik vanmorgen zei dat ze miss niet meer naar school kon wanneer ze niet ging eten, dan zei ze : boeie dan ga ik toch niet.
Ze wil liever dan dat niet eten.
Maandag naar de huisarts voor weeg en meet en lichamelijk onderzoek moment. En de verwijzing naar de kinderarts
Het is balanceren op een heel dun lijntje maar volg je gevoel. Als je denkt dat school goed is voor haar, ook al is het misschien niet helpend voor andere dingen, dan doe je dat. Neem de regie over wat jij denkt dat goed is voor haar. En nee je doet het nooit 100% doet en je zult genoeg twijfels hebben of achteraf denken dat een andere stap handiger was geweest maar waar je nu inzit is zo enorm complex en zwaar dat is gewoon niet goed te overzien. Elke stap telt. Elke dag is er weer een.
Wat ontzettend zwaar voor jullie allemaal. Wat school betreft zou ik haar wel laten gaan als ze het daar fijn heeft. Alle lichtpuntjes zijn meegenomen en het ontlast jullie een paar uur per dag.
En misschien kunnen jullie als ouders bepaalde gesprekken doen, zodat ze niet overal bij hoeft te zijn. Het is voor haar al ingewikkeld genoeg waarschijnlijk en wat Damoontje ook al zei, zoveel personen waar je mee moet praten is ook echt belastend. Onze dochter heeft het een tijdlang mentaal ook erg moeilijk gehad en toen had ze maar 1 persoon waar ze mee sprak (psychosomatisch therapeut waar ze een hele fijne klik mee had), de rest zoals school, gemeente, ambulante begeleiding, POH etc. deden wij. En dan bespraken wij het kort met dochter en namen dat mee in een vervolggesprek.
Brachiosaurus schreef op 29-10-2026 om 13:43:
[..]
Nou idd, jemig waar doe ik (wij dan, als ouders) goed aan..
Het is zo complex en onmogelijk. Ik maak me zelf natuurlijk ook ongerust.
Toen ik vanmorgen zei dat ze miss niet meer naar school kon wanneer ze niet ging eten, dan zei ze : boeie dan ga ik toch niet.
Ze wil liever dan dat niet eten.
Maandag naar de huisarts voor weeg en meet en lichamelijk onderzoek moment. En de verwijzing naar de kinderarts.
Anorexia is een controle probleem. Het was van jouw kant uit misschien bedoelt als waarschuwing. Maar het kan overkomen als dreigement, of manipulatie.
wat wij geleerd hebben in de strijd(want dat is het uiteindelijk):
Pick your batles, klinkt misschien simpel, maar is het niet.
Als dochter nog naar school kan en dit kan redelijk veilig, dan vooral doen, is het niet voor je dochter dan wel voor jezelf om even een moment voor jezelf te hebben(en ja, ik snap dat dochter altijd in je hoofd zit)
En kom in gesprekken ol voor je dochter, we hebben maar al te vaak meegemaakt dat proffesionals vinden dat ze alles beter weten, maar dat is echt niet altijd zo. Misschien weet je het zelf nog niet maar jij weet uiteindelijk ook wat goed is voor je kind. Vraag desnoods om goede ambulante begeleiders in huis. Dus echt mensen die thuis begeleiding kunnen geven voor meerdere uren, aan alleen gesprekken ga je er niet komen.
Sterkte
Zeespiegel schreef op 31-10-2026 om 07:36:
[..]
Anorexia is een controle probleem. Het was van jouw kant uit misschien bedoelt als waarschuwing. Maar het kan overkomen als dreigement, of manipulatie.
Zo heb ik het niet gezegd hoor, meer als bezorgdheid, dat ze dan misschien flauwvalt op school oid.
Maar ik begrijp het.
Bedankt voor alle reacties.
Ik zit er zelf ff compleet doorheen en ben de hele tijd aan t huilen, wat ik dan weer vervelend vind. Dochter zal bij de komende bezoeken mee moeten, want lichamelijk onderzoek. Verder proberen wij het zo veel mogelijk te beperken. We gaan in overleg met gemeente over aangepast vervoer, maar tot die tijd wil de vader van man 2 dagen rijden, en man zelf rijd 2 dagen maar in zijn pauze heen en weer. (Echt zoo zo blij met de fantastische werkgever van man).
Ciska, wat voor ambulante begleiding heb jij het dan over? We hebben 1 keer per 3 weken iemand die thuis komt, zij neemt nu het contact met de gemeente etc over, maar verder voegt t weinig toe eigenlijk.
Ik word al moe als ik lees dat het zoveel verschillende contactpersonen zijn. Daar hebben jullie ook niet om gevraagd natuurlijk.
Je man lijkt inderdaad een heel prettige werkgever te hebben. Hoe doet je dochter het op school, qua contacten? Lukt het haar wel om wat contact met de klasgenoten te hebben? (de cijfers daar zou ik mij niet op focussen nu)
Nee cijfers boeien niet hoor, maar daar waren we nooit zo op gefocust. Ja ze heeft op school een meiden clubje, en nog een vriendin van haar eerste basisschool. Ze heeft dagelijks contact met ze via de whatsapp. Dat is super fijn, maar soms is het niet altijd een goede invloed, het zijn natuurlijk allemaal meiden met veel bagage. (VSO)
laat school dan gewoon dagbesteding zijn inderdaad. Fijn als ze wil gaan en er energie voor heeft.
En ambulante begeleiding kan misschien opschalen. Bij mij komt de ab voor beide kinderen een uur in de week en voor de oudste haar issues zijn we aan het kijken of er extra ondersteuning kan komen. Ze komen praten met de kinderen, echt praktische hulp ook. Maar luister wat ciska zegt, ik zei het ook al, hoe moeilijk het ook is voor jullie, zorg dat je de regie gaat pakken. Dat heb ik ook echt moeten leren, maar wij zaten en zitten elke dag bij haar, zagen wat er nodig was. Gaven aan of dit teveel was/is of dat we denken dat dat nodig is. Dat is heel belangrijk, zeker met zoveel verschillende hulpverleners. Logisch dat het loeizwaar is.
en wat lief van je schoonvader. Fijn dat er op die manier ondersteuning is.