Leeftijdsverschil ervaring
Hallo,
Ik ben opzoek naar ervaringen van andere forummers.
Momenteel hebben wij een zoon van 8 jaar. Ik heb het moederschap in het begin als best intens ervaren dus de wens voor een twee stond niet bovenaan mijn lijstje.
Nu sinds een jaar of 2 toch weer die kriebels gekregen. Maar ook nog veel beren die we zien. Want we hebben het nu ook goed met zijn drieën. En oa het leeftijdsverschil die er zal zijn. Ik ben dan ook nieuwschierig hoe andere dit ervaren.
Waar ik aan denk is bijvoorbeeld het doen van activiteiten. Zoon is dan al een stuk ouder en vind de peuter dingen niet leuk om te doen en andersom. Met vakantie activiteiten lijkt mij dit ook lastig, avondje bios zullen we dan alweer gescheiden moeten doen bijvoorbeeld. Terwijl we nu veel ondernemen met zijn 3e.
Hoe ervaren jullie dit zelf? Loopt het allemaal wel los in de praktijk of is dit toch wel een lastig punt?
Nick90 schreef op 05-02-2026 om 18:01:
[..]
Ik denk dat veel zwangerschappen ongepland ontstaan en die kinderen worden ook allemaal groot en ik denk niet dat veel geplande zwangeren vooraf hebben nagedacht over dat hun kind wel eens zwaar gehandicapt zou kunnen zijn of dat er iets mis gaat tijdens de zwangerschap of de bevalling of dat de andere ouder wel eens werkloos kan raken, ziek wordt of de pijp uitgaat of andere doemscenario's
Nee? Zou kunnen. Die afwegingen heb ik (en mijn man) wel allemaal gemaakt. En als ik TO goed lees, doen zij en haar man dat ook. Gelukkig maar. Ik gun elk kind dat het gepland en gewenst is. En dat als het niet gepland en niet gewenst is, de ouders genoeg lef hebben om het kind niet te laten komen.
Engeltje schreef op 05-02-2026 om 18:49:
[..]
Nee? Zou kunnen. Die afwegingen heb ik (en mijn man) wel allemaal gemaakt. En als ik TO goed lees, doen zij en haar man dat ook. Gelukkig maar. Ik gun elk kind dat het gepland en gewenst is. En dat als het niet gepland en niet gewenst is, de ouders genoeg lef hebben om het kind niet te laten komen.
Sorry Engeltje, maar ik geloof je niet. Je gaat het nu ongetwijfeld ontkennen, maar ik geloof er niks van dat je aan een zwangerschap zou beginnen als je gegronde redenen had om te denken dat je een zwaargehandicapt kind zou krijgen. Sterker nog, mensen die helaas een zwaargehandicapt kind hebben gekregen, zeggen bijna allemaal dat ze het niet hadden gedaan als ze het hadden geweten.
Nou weet je dat soort dingen natuurlijk bijna nooit vooraf- en gelukkig maar. De meeste mensen beginnen eraan met de hoop dat het goed gaat, in de wetenschap dat er altijd een kans is dat het niet zo gaat. Maar je neemt de gok omdat je graag een kind wil en de risico’s dat het goed gaat groter inschat dan de kans dat dat niet is.
Oog schreef op 12-02-2026 om 17:19:
[..]
Sorry Engeltje, maar ik geloof je niet. Je gaat het nu ongetwijfeld ontkennen, maar ik geloof er niks van dat je aan een zwangerschap zou beginnen als je gegronde redenen had om te denken dat je een zwaargehandicapt kind zou krijgen. Sterker nog, mensen die helaas een zwaargehandicapt kind hebben gekregen, zeggen bijna allemaal dat ze het niet hadden gedaan als ze het hadden geweten.
Nou weet je dat soort dingen natuurlijk bijna nooit vooraf- en gelukkig maar. De meeste mensen beginnen eraan met de hoop dat het goed gaat, in de wetenschap dat er altijd een kans is dat het niet zo gaat. Maar je neemt de gok omdat je graag een kind wil en de risico’s dat het goed gaat groter inschat dan de kans dat dat niet is.
Ik volg je niet, of jij mij niet. Wat ik bedoelde is dat ik toch hoop (is ook mijn ervaring in mijn bubbel) dat mensen goed nadenken voor ze aan kinderen beginnen en de risico’s afwegen. Dus wat jij ook zegt. In tegenstelling tot wat Nick zegt, dat de meeste kinderen ‘ongelukjes’ zijn.
Engeltje schreef op 12-02-2026 om 19:25:
[..]
Ik volg je niet, of jij mij niet. Wat ik bedoelde is dat ik toch hoop (is ook mijn ervaring in mijn bubbel) dat mensen goed nadenken voor ze aan kinderen beginnen en de risico’s afwegen. Dus wat jij ook zegt. In tegenstelling tot wat Nick zegt, dat de meeste kinderen ‘ongelukjes’ zijn.
Nope, mensen krijgen kinderen omdat ze die graag willen maar de risico's afwegen geloof ik niet zo, er is zat oorlog, haat en verderf in deze wereld en het wordt er niet beter op dus als het gaat over risico's afwegen dat je kind in zijn/haar leven mogelijk te maken krijgt met oorlog, geweld, honger, droogte/wateroverlast of whatever hoor ik vrijwel niemand die aan kinderen begint over.
Nee, dat komt omdat de mensen die vanwege die risico's geen kinderen hebben, eh, dus geen kinderen hebben. Duh.
En ja, ik heb daar dus destijds wél over nagedacht. In wat voor wereld komen mijn kinderen terecht? Nu ze volwassen zijn denk ik alsnog, had ik het maar niet gedaan. Niet omdat ik niet zielsveel van ze hou, maar vanwege de wereld waarin we nu leven. Met om te beginnen het bizarre gebrek aan woonruimte voor jongvolwassenen. Ik heb ze daarom ook nog steeds thuis wonen. En ik doe mee met de Staatsloterij omdat ik hoop een miljoen te winnen zodat ik een huis kan kopen voor ze, anders zie ik het nog gebeuren dat wij eerder het huis uit gaan (tussen 6 plankjes) dan zij...
Het febrek aan woonruimte is nog wel het minste waar ik me zorgen om maak..
Peaches schreef op 12-02-2026 om 21:20:
Het febrek aan woonruimte is nog wel het minste waar ik me zorgen om maak..
Nou ja, ik heb er nu eentje van ruim 26 nog thuis, dat is voor zowel kind als ouders niet goed...
Maar inderdaad, er is nog veel meer waar ik me zorgen over maak. Dat had ik toch 25 jaar geleden niet gedacht, dat de wereld er zo aan toe zou zijn!
FruitMoeder schreef op 02-02-2026 om 09:43:
[..]
Toen ik mijn dochter naar school bracht vanochtend, zag ik weer die oudere zus van 17 en haar kleine broertje van 7. Door dit topic was ik toch even een gesprekje met haar begonnen en vroeg hoe haar weekend was en zij zei dat is het hele weekend op haar broertje gepast had omdat haar moeder weer bij haar vriend was. Ik vind dit zelf erg kwalijk. Maar gelijk zei ze daarna dat ze het niet erg vond. Toch denk ik dat oudere siblings zich dan een soort gedwongen voelen om op te passen. En dan missen ze een groot deel van hun jeugd. Ik heb erg te doen met haar.
Moeder weer bij haar vriend gaat niet automatisch hand in hand met leeftijdsverschil tussen kinderen vermoed ik.
Ons kind gaat af en toe naar opa en oma. Als het oudste kind niet wil oppassen, is er vast wel iets anders te regelen. Maar grote kans dat het oudste kind ook gewoon met liefde oppast.
Decembermamma schreef op 02-02-2026 om 10:11:
[..]
Bij ons in de wijk wonen toch wel heel veel kinderen van buitenlandse afkomst. In deze gezinnen is het echt heel normaal dat zodra een broertje of zusje kan lopen dat het mee naar buiten gaat en is oudere broer of zus verantwoordelijk, en de oudste is soms wel voor 3 of 4 kinderen verantwoordelijk.
Hier als autochtone derde kind, ben ik ook vaak met mijn 4 jaar oudere zus mee naar buiten gestuurd. In het begin vonden zij en haar vrienden dat leuk. Toen ze in de bovenbouw kwam begon het wat te wringen, maar kreeg ik inmiddels ook eigen vrienden.
Engeltje schreef op 12-02-2026 om 20:28:
Nee, dat komt omdat de mensen die vanwege die risico's geen kinderen hebben, eh, dus geen kinderen hebben. Duh.
Klopt ik heb een nichtje dat bewust gekozen heeft om geen kinderen te krijgen. Ze vind de wereld zo slecht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms spijt heb mijn kind te hebben gehad, ik zie zo'n zware toekomst voor hem. Ik hou zielsveel van hem naar dit gun ik hem niet.
Heel herkenbaar! Wij hebben ook een groter leeftijdsverschil en ik had precies dezelfde twijfels. In de praktijk valt het echt mee. We kiezen vaak uitjes die voor beide leuk zijn (dierentuin, zwembad, vakantiepark) en soms doen we juist even iets één-op-één. Dat voelt niet als lastig, maar juist fijn.
De oudste groeit ook best mee met de jongste en andersom kijkt de jongste enorm op tegen de oudste. Ze spelen niet altijd hetzelfde, maar hebben wel echt een band. En eerlijk: het tweede moederschap vond ik juist rustiger, omdat je al ervaring hebt en de oudste al zelfstandiger is.