Zwanger... wat nu?

duizel schreef op 02-02-2026 om 15:23:

zou je niet al sneller buik de verloskundige terecht kunnen als je die belt met je verhaal. En dan via de verloskundige versnelt bij de gynaecoloog. Ik weet niet of het zo werkt hoor. Ik kon zelf via de verloskundige binnen 2 dagen terecht bij de gyn maar dat was ivm medische redenen. 3 weken wachten is om deze situatie week heel lang.

Het fiom kan vast helpen met alles op een rijtje zetten maar ik weet niet of die kunnen helpen met inschatten wat de risico's zijn van deze zwangerschap.

Ik vind dit ook medische redenen....

duizel schreef op 02-02-2026 om 15:23:

Het fiom kan vast helpen met alles op een rijtje zetten maar ik weet niet of die kunnen helpen met inschatten wat de risico's zijn van deze zwangerschap.

Nee, dat denk ik ook niet, maar misschien kunnen ze wel bemiddelen of doorverwijzen. In ieder geval adviseren. Nu loopt to alleen te tobben. De verloskundige is ook niet echt behulpzaam.Maar misschien heeft to alleen een afspraak gemaakt, en verder geen toelichting gegeven.

volgens mij moet je sowieso bij het Fiom zijn om de zwangerschap af te breken toch? Ik zou niet eerst tot 11 weken gaan lopen wachten. Daarna wordt de drempel misschien ook wel te hoog om het af te breken, met alle eventuele gezondheidsrisico's van dien. Dat zou ik toch graag zo snel mogelijk uitgezocht hebben. 

Jaennudan schreef op 02-02-2026 om 10:04:

Ik kan pas met 11 weken zwangerschap terecht bij de gynaecoloog. Morgen wel alvast bloeddruk controle en urine controle op eiwitten. We blijven praten en nadenken.

Maar heb je, bij het maken vd afspraak, dan ook verteld over de situatie zoals hier geschetst? Ben er, uit ervaring, haast van overtuigd dat je dan veel eerder zou kunnen komen!

tsjor schreef op 02-02-2026 om 15:08:

Izza, hoe weet je dit: 'Je man zal je steunen maar meer ook niet. En hij is heel eerlijk dat het wat hem betreft niet hoeft en dat hij wil afbreken.'
Ik heb dit gelezen: 'Mijn man zegt dat de keuze aan mij is. Hij steunt beide beslissingen. Maar heeft de voorkeur voor niet opnieuw beginnen.' Een voorkeur, lees ik. Met andere woorden: de andere optie is ook mogelijk. Daarin zit net zoveel twijfel als bij Jaennudan. En dat mag, bij beiden.

Haar man geeft aan dat een tweede kind niet zijn voorkeur heeft. Dat is duidelijk toch? Hij was tevreden met het gezin zoals het was (anders was er wel een tweede gekomen). Kind is al stukken ouder en daarmee hebben ze een nieuw leven met z'n drieën. En hij zal daarnaast erg bang zijn voor opnieuw een dramatische zwangerschap en bevalling. Met daarbij risico's voor zijn vrouw. Hij stond erbij toen het eerder mis ging. Ik lees nergens dat hij nog een kinderwens had. 

En natuurlijk is de keuze aan to. Hij kan haar niet dwingen. Het is haar lichaam. En natuurlijk zal hij haar steunen maar hoeveel vrije keuze heeft hij verder? Als zij haar keuze maakt en hij wil haar en zijn gezin niet kwijt dan is het logisch toch. 

RoodVruchtje schreef op 02-02-2026 om 17:25:

Ik denk dat als TO voor een afspraak belt, of nu zou terugbellen, incl de informatie delend dat je een abortus overweegt, je écht wel eerder terecht kunt bij de gynaecoloog/arts!

Volledig eens. In dit soort situaties moet je niet gaan zitten afwachten maar zelf actie ondernemen. Dus zelf bellen met het ziekenhuis en de situatie voorleggen. Voor urgente casussen hebben ze altijd plek.hoor. En met een paar weken kan je een overtijdsbehandeling krijgen die veel minder ingrijpend is. 

Izza schreef op 02-02-2026 om 19:53:

[..]

Haar man geeft aan dat een tweede kind niet zijn voorkeur heeft. Dat is duidelijk toch? Hij was tevreden met het gezin zoals het was (anders was er wel een tweede gekomen). Kind is al stukken ouder en daarmee hebben ze een nieuw leven met z'n drieën. En hij zal daarnaast erg bang zijn voor opnieuw een dramatische zwangerschap en bevalling. Met daarbij risico's voor zijn vrouw. Hij stond erbij toen het eerder mis ging. Ik lees nergens dat hij nog een kinderwens had.

En natuurlijk is de keuze aan to. Hij kan haar niet dwingen. Het is haar lichaam. En natuurlijk zal hij haar steunen maar hoeveel vrije keuze heeft hij verder? Als zij haar keuze maakt en hij wil haar en zijn gezin niet kwijt dan is het logisch toch.

Izza, wat je hier schrijft over de man was ook zo voor Januendan: tweede kind geen voorkeur, tevreden met gezinnetje zoals het was, bang voor dramatische zwangerschap, geen kinderwens. Maar jij maakt het zwaarder: hij zou willen dat zij het weg laat halen. Als dt zo was zou Jaennudan dat wel vermeld hebben en meewegen in haar beslissing. Beiden staan er eigenlijk hetzelfde in, delen dezelfde verrassing en dezelfde twijfel en vragen. 

Ik heb pre eclampsie gehad, ik was zwanger van een tweeling. Daarna heb ik het niet meer aangedurfd om zwanger te zijn en ja, van mijn derde kind/tweede zwangerschap heb ik dan ook een abortus laten uitvoeren. Vanwege de heftige reacties daarop van mensen, zoals bijvoorbeeld hier te lezen is, vertelde ik dat aan bijna niemand. Ik stopte pas met huilen toen ik een afspraak had staan bij de abortuskliniek. Het ergste was de bedenktijd van ik meen een week destijds. Ik had alle zwangerschapssymptomen, met name een intense vermoeidheid en moest daar nog een week langer mee rondlopen, ik vond het betuttelend.

Tip van mijn huisarts was een brief aan mijn toekomstige zelf schrijven over mijn beweegredenen. Zodat ik dat kon teruglezen in de toekomst. Die brief heb ik nooit nodig gehad. Ik heb geen spijt. In de eerste jaren dacht ik er wel eens aan, hoe oud het kind zou zijn geweest bijvoorbeeld toen mijn kinderen naar school gingen. Dat waren vrij zorgintensieve kinderen. Ik was op zulke momenten alleen maar opgelucht dat ik niet ook nog eens de zorg voor een jonger kind had.

 Zoiets vergeet je nooit. Maar ik vergeet mijn pre eclampsie óók nooit meer, want ik hield er orgaanschade aan over. Daar ben ik nog steeds bezorgd om, mijn nieren en vooral mijn lever. Ik houd mijn bloeddruk in de gaten, bloedtesten voor de orgaanfuncties. Ik leef gezond en toch ben ik bezorgd.

Mijn (inmiddels ex) had ook zo’n “jij mag het beslissen” houding en dat vond ik destijds onacceptabel; ik wilde dat hij zich duidelijker zou uitspreken. Je hebt die steun hard nodig. Welk besluit je ook neemt, je moet er beiden achter staan. 

ToetieToover schreef op 03-02-2026 om 08:31:

Mijn (inmiddels ex) had ook zo’n “jij mag het beslissen” houding en dat vond ik destijds onacceptabel; ik wilde dat hij zich duidelijker zou uitspreken. Je hebt die steun hard nodig. Welk besluit je ook neemt, je moet er beiden achter staan.

Sorry, Toetie, daar kan ik het niet helemaal mee eens zijn. 

Als er problemen zijn bij een zwangerschap - en dan spreek ik over gezondheidsproblemen bij de moeder - dan vind ik (IK) dat de moeder het laatste woord mag hebben. 

Ik ga het omdraaien: een vrouw met gezondheidsproblemen (ernstige dan) blijkt onverwacht zwanger te zijn. Dan ga je als man toch niet zeggen dat je het kind graag wil en dat de vrouw de negen maanden maar moet uitdoen. 

Ik ben akkoord als man en vrouw beslissen dat ze het niet willen, dat de zwangerschap wordt afgebroken. Maar bij twijfel omwille van de lichamelijke toestand van de vrouw (zoals in het geval waar dit topic over gaat) en man en vrouw zijn beiden eens dat als de gezondheid van de moeder niet zo in het gedrang zou komen, ze het kindje lieten komen, dat de man mag zeggen: jij voelt wat je voelt, ik laat jou beslissen wat je doet. En, wat je ook beslist, ik sta achter jouw keuze.

Zo zie ik dat.

TO, hoe gaat het met je?