Omgaan met intense, hoogbegaafde pre-puber
Heeft iemand nog goede tips hoe om te gaan met mijn intense, slimme (hoogbegaafde) pre-puber van (net) 9? Ik val gevoelsmatig een beetje tussen wal en schip met het temperament van mijn 9-jarige dochter.
Aan de ene kant is het nog een echt kind, veel fantasiespel, speelt graag met Playmobil en Lego. Is niet bezig met dingen zoals make-up, verliefdheden of grotere kinderen. Maar ze is qua stemming al best puberaal: zuchten, met de ogen rollen, enorm bezig zijn met gelijkwaardigheid ("als een volwassene iets mag, dan mag ik het ook", dat gaat dan om dingen zoals de hond corrigeren of wanneer iemand zegt dat zij iets moet doen wat ze niet wil).
Het grootste deel van de tijd is ze heel gemakkelijk in de omgang, ze luistert goed, je kunt goed met haar praten over dingen en ze is over het algemeen heel gezellig. Ze is niet chagrijnig ofzo. Maar soms...
Ze kan enorm fel zijn: woeste ogen, schreeuwen bij iets dat ze oneerlijk vind, boos weg stampen, in discussie gaan, een 'grote mond' teruggeven (wat ze vroeger dan een grote mond zouden noemen, ze scheldt niet ofzo), veel de discussie aan als ze iets moet of juist niet mag. Ze is altijd al wel bij vlagen intens geweest (ze heeft het ook van geen vreemde) maar ik heb wel het gevoel dat het leeftijdsgebonden en/of hormonaal is al.
Ik ben op zoek naar handvatten hiervoor, maar ik weet niet zo goed waar ik die zoeken moet. Hebben jullie dingen waarvan jullie zeggen: dat heeft me echt geholpen? Bv. boeken, theorieën, experts of tips? Of herkenning?
Fiorah schreef op 20-04-2026 om 14:09:
[..]
Waarom vind je dat? Ik zoek wel specifiek tips en ervaring hiervoor, dat is de reden dat ik hem zo heb en niet algemeen.
omdat ze je 9 jarige dochter is met 9 jarig dochtergedrag. daarmee omgaan is in de basis voor een heel slim kind en een heel dom kind hetzelfde. alle variabelen erbij halen leiden af van de kern: dit is hoe we met elkaar omgaan en zo gaan we het doen en om deze reden. omdat ze toevallig slim is zijn de omgangsvormen niet ineens anders. soms zijn dingen oneerlijk en soms niet.
Bakblik schreef op 20-04-2026 om 14:16:
[..]
Ik las we als we.
===Jij mag de hond corrigeren als wij er niet zijn, anders vragen we het eerst.===
Wie vraagt wat aan wie? ik lees die we als iedereen in het gezin. En ouders hoeven dat niet te vragen.
ik denk dat het de algemene "we" is. zoals bij de slager: "En wat zeggen we dan?" eigenlijk staat er dus jij.
Schemerlampje schreef op 20-04-2026 om 14:47:
[..]
Ik snap haar wel. Wat was voor jullie het probleem? Dat ze überhaupt "nee" zei, of dat ze schreeuwde?
Het eerste is vooral een verschil in interpretatie. Jullie vinden dat de hond niets verkeerd deed, zij zag haar lekkere stukje vlees (of wat dan ook) al in de bek van de hond verdwijnen. Dat wilde ze voorkomen door "nee" te zeggen. Want jullie reageerden niet op de hond dat hij wat afstand moest nemen.
En omdat ze niet zo'n lage, strenge stem heeft als papa, geeft ze wat extra volume om indruk te maken. Dat snap ik ook wel.
Ik begrijp dan ook wel dat zij het niet eerlijk vindt dat papa wel met een strenge/boze stem "nee" tegen de hond mag zeggen en zij niet. Omdat (in haar beleving) de hond iets deed/ging doen wat niet mag.
Je kunt het er wel met haar over hebben dat ze niet hoeft te schreeuwen. Misschien kun je met haar oefenen hoe ze duidelijk iets kan zeggen tegen de hond, zonder te schreeuwen.
Honden leven van nature in een hiërarchische structuur. Voor de veiligheid in een gezin moet de hond weten wie er boven hem staan. De lage strenge stem van de vader van dit gezin, bij zijn afwezigheid de moeder die in lengte boven de kinderen uitkomt. Pas bij afwezigheid van de ouders mogen ook de kinderen commando's geven. Als de hond altijd iedereen moet gehoorzamen is er geen hiërarchie meer en luistert hij misschien niet meer en dat komt de veiligheid niet ten goede.
In een gezin met hond moet duidelijk zijn wie de hond commando's geeft. Ik denk dat Fiorah daarom niet wil dat haar kind de hond corrigeert.
Bakblik schreef op 20-04-2026 om 15:03:
[..]
Honden leven van nature in een hiërarchische structuur. Voor de veiligheid in een gezin moet de hond weten wie er boven hem staan. De lage strenge stem van de vader van dit gezin, bij zijn afwezigheid de moeder die in lengte boven de kinderen uitkomt. Pas bij afwezigheid van de ouders mogen ook de kinderen commando's geven. Als de hond altijd iedereen moet gehoorzamen is er geen hiërarchie meer en luistert hij misschien niet meer en dat komt de veiligheid niet ten goede.
In een gezin met hond moet duidelijk zijn wie de hond commando's geeft. Ik denk dat Fiorah daarom niet wil dat haar kind de hond corrigeert.
Dat snap ik op zich wel. Maar kind voelde dat de hond haar eten bedreigde, en ouders doen niets. Voor haar voelde het als een acute situatie, en daarom reageerde ze toch zelf. (En ik geef toe dat dat mijn interpretatie is.)
Net zoals ik zal reageren op een kind dat op bezoek is met de ouders erbij, dat iets doet wat ik niet wil of wat gevaarlijk is, en de ouders corrigeren niet. Terwijl ik dat wel in eerste instantie de taak van de ouders vind.
Ga eens luisteren naar de puber podcast van Kluun. Tal van onderwerpen en hoe met een puber om te gaan.
Voor nu is het belangrijk om in gesprek te blijven. En te beseffen dat je vriendelijk met elkaar kunt omgaan maar ook grenzen moet stellen. En dit is een kind van 9. Geen puber van 14. Daar zit echt wel een heel verschil in zelfstandigheid en wat er mogelijk is. Ze is nog lang geen volwassene. Hoe vervelend dat misschien ook is. Probeer het dus luchtig te houden. Maar wijs ook op onbeschoft gedrag.
Ik zou om te beginnen dit normaliseren. Ipv "Omgaan met intense, hoogbegaafde pre-puber" kan je ook denken aan: "hoe ga ik om met de boze buien van mijn 9-jarige dochter".
Een kind van net 9 is geen pré puber, maar gewoon een kind van 9. Veel kinderen zijn intens en veel kinderen zijn slimmer dan gemiddeld.
Als ik t zo lees heeft ze bij tijd en wijle een grote mond, wil ze zich gelijk stellen aan volwassenen en wil graag haar eigen regels bepalen. Dus ...gewoon...begrenzen en aanspreken. Afspraken maken over omgang met elkaar en consequenties als ze zich hier niet aan houdt. Ja, ze mag boos zijn of t ergens niet mee eens maar ze mag leren dit binnen de grenzen op te lossen met jou.
Succes!
Laten we zeggen dat je er niet van terug hebt omdat jij dezelfde redenering volgt als zij, als ze haar belangen verdedigt. Dat heeft ze zo geleerd, van jou.
Op zich is de redenering "als een volwassene iets mag, dan mag ik het ook" een foute redenering, maar als het jou van je apropos brengt dan heeft ze gewonnen. Dus moet je je eigen logica bijstellen. Natuurlijk mag een kindje van negen niet wat volwassenen mogen. En zeker niet wat jij mag in deze rol van groepsleider/ouder/opvoeder. Dat zou wat moois zijn. "Van wie?" zou ik meteen vragen. Aangezien jij de leider bent van het team moet je daarop beslister reageren met een luchtige afwijzing.
Dat brengt haar beslist met haar voeten weer terug op de grond.
Overigens kan een kind van negen prima omgaan met een hond. Op die leeftijd kunnen ze consequent zijn en hondentaal spreken, maar wat mis kan gaan is afreageren van boven naar beneden en dat gevaar dreigt als het kind een tegenvaller krijgt te verduren en zij daar niet mee om kan gaan. Dan zie je op de huiscamera ineens dat ze in een hoek de hond stiekem een schop geeft omdat hij niet slaafs doet wat ze zegt. Gebeurt vaker dan je denkt, ook met heel lieve kinderen.
Wat ik haar zou leren is dat de hond op de eerste plaats jouw commando moet uitvoeren en dat het kind jou daarin mag bevestigen maar geen tegengestelde commando's mag geven. Dus jij stuurt de hond naar zijn plaats en zij gaat hem roepen, dat zou ik de hond meteen weer terug naar de plek sturen/begeleiden, hem daar prijzen en je kind tot de orde roepen. Je kan op een ander moment tevoren uitleggen waarom je wil dat de hond gefocust blijft op jou zolang je de commando nog niet hebt opgeheven, maar daarna behandel je haar tegencommando als een overtreding van de regels en afspraken binnen jouw gezin.
TO je dochter klinkt als een 16 jarige puber en niet al een volwassen vrouw. Is ze altijd zo of komt het door die vent dat ze zich zo gedraagt?
FruitMoeder schreef op 21-04-2026 om 07:11:
TO je dochter klinkt als een 16 jarige puber en niet al een volwassen vrouw. Is ze altijd zo of komt het door die vent dat ze zich zo gedraagt?
Verkeerde topic? We hebben het hier over een 9- jarige.
de 9 jaars fase is een fase. Google daar maar eens op en je zal Zien dat er veel is wat je herkend.
Nog geen puber maar wel een fase waarin ze zich meer los gaat maken en haar wereld gaat verbreden.
Het heeft wat dat betreft niets te maken met hoogbegaafd of niet enz. Een fase waar alle kinderen inkomen.
FruitMoeder schreef op 21-04-2026 om 07:11:
Oops
Schemerlampje schreef op 21-04-2026 om 07:18:
[..]
Verkeerde topic? We hebben het hier over een 9- jarige.
Je hebt helemaal gelijk dat was voor de man met de dochter met de sloten en de ex met het strafblad.
Yeps schreef op 20-04-2026 om 18:12:
Ik zou om te beginnen dit normaliseren. Ipv "Omgaan met intense, hoogbegaafde pre-puber" kan je ook denken aan: "hoe ga ik om met de boze buien van mijn 9-jarige dochter".
Een kind van net 9 is geen pré puber, maar gewoon een kind van 9. Veel kinderen zijn intens en veel kinderen zijn slimmer dan gemiddeld.
Als ik t zo lees heeft ze bij tijd en wijle een grote mond, wil ze zich gelijk stellen aan volwassenen en wil graag haar eigen regels bepalen. Dus ...gewoon...begrenzen en aanspreken. Afspraken maken over omgang met elkaar en consequenties als ze zich hier niet aan houdt. Ja, ze mag boos zijn of t ergens niet mee eens maar ze mag leren dit binnen de grenzen op te lossen met jou.
Succes!
Dat is nou precies wel de leeftijd waarop de pré-puberteit kan beginnen. Ergens tussen acht en twaalf kan dat beginnen. Meestal zo tussen de tien en elf. Het is dus vroeg, maar niet ongebruikelijk.
Ze worden wat brutaler zonder opzet, of zelfs zonder het zelf te beseffen. Heel handig om dat nu steeds te bespreken, zodat ze weten wat andere mensen brutaal vinden.
Herkenning. Bij onze dochter helpt het om de regels los te laten en samen afspraken te maken. Over bedtijd bijvoorbeeld hebben we een afspraak gemaakt nadat ze steeds liep te klagen over dat ze zo vroeg naar bed moest.
We zijn gaan zitten met de vraag: “wat wil je?” Toen zijn we tot een compromis gekomen. Zo doen we dat met meer dingen en dat gaat goed. Er zijn ook regels natuurlijk. Autonomie geven werkt echt.