Kind verplichten te sparen?
Mijn dochter krijgt behoorlijk wat geld binnen met haar bijbaantje. Ik vind persoonlijk dat ze daar ook wel een klein deel (zo'n 20%) van kan sparen. Maar dat wil ze niet. Ze koopt van het geld kleding, make-up en skincare. Moeten jullie pubers verplicht een deel van hun inkomen sparen?
DeOnbekende schreef op 08-07-2026 om 06:14:
[..]
Welnee. Er is helemaal geen verband tussen verplicht sparen als kind en schuldvrij blijven als volwassene. Sterker nog: het zou zomaar kunnen zijn dat kinderen die ervaren hoe het is om financiële fouten te maken, later juist beter met geld kunnen omgaan.
Mijn vriend heeft niet zo goed geleerd om met geld om te gaan. Hij zit nog steeds continu met zijn geld te kloten maar hij zit er zelf niet echt mee.
Ik heb nooit schulden gehad (ok wel studieschuld) en maak me regelmatig druk hoe hij volgende week X of Y moet gaan kopen maar hij maakt zich er niet druk om. En vaak is er dan wel iemand die X of Y nog over heeft en weggeeft of voor een habbekrats weg doet.
Ik vraag mijn ouders nooit om geld, maar het is wel eens gebeurd dat ik in de problemen kwam door meerdere kapotte apparaten tegelijk, en dat ik van hen twee nieuwe apparaten heb gekregen. Ik had voorheen steeds tweedehands dingen, maar mijn ouders zeiden: Investeer nu één keer in nieuwe apparaten van een goed merk en met garantie.
Volgens mij heb ik toen zelf een nieuwe wasmachine gekocht en nieuw matras. Beiden echt aan vervanging toe. Van ouders kreeg ik toen een vaatwasser (de vorige was gaan lekker incl licht waterschade) en een koelkast (vorige was op sterven na dood). Ze hebben nog wel gevraagd of mijn broers er geen problemen mee hadden dat ze mij financieel hielpen. Moeder wil altijd alles eerlijk verdelen.
Wat betreft geldontwaarding bij spaarbanken vs winst-met-risico bij beleggen, kan jij, voor zover ze daar zelf nog geen oordeel over kan hebben, zelf in dat gat springen. Je kan een combi voorstellen van spaarbank en beleggen, waarbij toch de kans zo goed als gedekt is dat ze samen geen verlies en zelfs een beetje winst geven, of je kan jaarlijks het bedrag wat weginflateert vanuit je eigen kas erbij schenken.
Als je per se dat zo wil. Ik ben er niet zo voor om je te bemoeien met de financiën van een ander, tenzij de kinderen vreselijk verwend zijn met vanzelfsprekende welvaart. Maar dan is plotseling verlies juist een goede leerschool om weer de waarde van geld te beleven (doordat je dat niet hebt).
Ik denk dat veel problemen juist ontstaan zijn door overvloed.
Mijn zoon had geen verplichtingen over wat hij met zijn zakgeld deed. Dat was voor hemzelf. Als hij naar een feestje moest dan betaalden wij het cadeautje. Hij spaarde wel voor als hij bv een nieuw spelletje wilde voor zijn playstation. Hij gaf het niet uit aan prullen. Later wilde hij graag tv op zijn slaapkamer. Toen vroeg hij geen cadeautjes meer voor zijn verjaardag, kerst enz. maar geld.
Toen hij 18 werd is het geld vrij gekomen van de spaarrekening van ons en van opa en oma. Dat heeft hij gelijk apart gezet en vanaf dat hij ging werken de rekening flink aangevuld. Hij heeft nooit kostgeld hoeven te betalen of zijn zorgverzekering. Wij hadden liever dat het naar zijn spaarrekening zou gaan. Mijn man en ik hebben ook nooit kostgeld hoeven te betalen dus wij waren dat ook niet gewoon. Hij is nu 33 en woont al jaren in een huis wat hij in zijn eentje gekocht heeft. Hij heeft een hele goede baan en als zijn loon overgemaakt wordt gaat er automatisch een gedeelte daarvan naar zijn spaarrekening. Als ik het over moest doen dan zou ik het helzelfde doen.
watertoren schreef op 08-07-2026 om 08:38:
Mijn zoon had geen verplichtingen over wat hij met zijn zakgeld deed. Dat was voor hemzelf. Als hij naar een feestje moest dan betaalden wij het cadeautje. Hij spaarde wel voor als hij bv een nieuw spelletje wilde voor zijn playstation. Hij gaf het niet uit aan prullen. Later wilde hij graag tv op zijn slaapkamer. Toen vroeg hij geen cadeautjes meer voor zijn verjaardag, kerst enz. maar geld.
Toen hij 18 werd is het geld vrij gekomen van de spaarrekening van ons en van opa en oma. Dat heeft hij gelijk apart gezet en vanaf dat hij ging werken de rekening flink aangevuld. Hij heeft nooit kostgeld hoeven te betalen of zijn zorgverzekering. Wij hadden liever dat het naar zijn spaarrekening zou gaan. Mijn man en ik hebben ook nooit kostgeld hoeven te betalen dus wij waren dat ook niet gewoon. Hij is nu 33 en woont al jaren in een huis wat hij in zijn eentje gekocht heeft. Hij heeft een hele goede baan en als zijn loon overgemaakt wordt gaat er automatisch een gedeelte daarvan naar zijn spaarrekening. Als ik het over moest doen dan zou ik het helzelfde doen.
Dat vind ik nog best vroeg. En van twee rekeningen tegelijk, goed dat hij er mee om kon gaan.
Wij kregen als kleinkinderen een bedrag van opa toen hij naar het bejaardentehuis ging. Iedereen was boven de 18 behalve mijn jongste broertje. Die was de enige die moest wachten, en toen hij eenmaal 18 was, was het in no time op.
Ik zat zelf toen in een huurhuisje dat eigenlijk te duur voor me was, ik heb met opa's geld steeds wat gaten kunnen vullen. Moeder vond het geen goed idee want 'dan ga je failliet' maar voor het op was kon ik andere woonruimte krijgen.
Opa en oma van andere kant hebben niet echt voor ons gespaard maar we kregen riant verjaardagsgeld, rapportgeld etc en dan moesten ze het ook nog over 12 kleinkinderen verdelen.
Damoontje schreef op 08-07-2026 om 07:53:
[..]
Mijn vriend heeft niet zo goed geleerd om met geld om te gaan. Hij zit nog steeds continu met zijn geld te kloten maar hij zit er zelf niet echt mee.
Ik heb nooit schulden gehad (ok wel studieschuld) en maak me regelmatig druk hoe hij volgende week X of Y moet gaan kopen maar hij maakt zich er niet druk om. En vaak is er dan wel iemand die X of Y nog over heeft en weggeeft of voor een habbekrats weg doet.
Ik vraag mijn ouders nooit om geld, maar het is wel eens gebeurd dat ik in de problemen kwam door meerdere kapotte apparaten tegelijk, en dat ik van hen twee nieuwe apparaten heb gekregen. Ik had voorheen steeds tweedehands dingen, maar mijn ouders zeiden: Investeer nu één keer in nieuwe apparaten van een goed merk en met garantie.
Volgens mij heb ik toen zelf een nieuwe wasmachine gekocht en nieuw matras. Beiden echt aan vervanging toe. Van ouders kreeg ik toen een vaatwasser (de vorige was gaan lekker incl licht waterschade) en een koelkast (vorige was op sterven na dood). Ze hebben nog wel gevraagd of mijn broers er geen problemen mee hadden dat ze mij financieel hielpen. Moeder wil altijd alles eerlijk verdelen.
Dus eigenlijk zijn jij en je vriend allebei het zelfde met geld. Als er geen geld is voor een afwasmachine is er altijd nog wel geld voor een afwasborstel toch? Waarom zouden je ouders en vaatwasser voor je kopen ?
mijn kinderen krijgen vanaf dat ze klaar zijn met studeren ieder jaar een schenking met als voorwaarde dat dat geld opzij gezet wordt voor een huis. Nou is mijn zoon nogal een vrije geest dus de kans is dat hij nooit een huis koopt. Dat brengt me dan wel in een lastig pakket want ik wil dus niet dat het geld waar wij hard voor sparen gebruikt wordt voor leuke dingen. Daar mag hij zelf voor sparen.
Ik denk dat je kind 'voorleven' hoe met geld om te gaan meer invloed heeft dan het sparen ineens verplichten op je 16e.
Mijn dochter heeft altijd bijbanen gehad en is zich altijd zeer bewust geweest van de financiën. En ja, soms een uitschieter van: had ik die dure ...... nou echt nodig? Dat hoort er ook wel bij toch?
Sparen doet ze nu (ze is 26) ook echt, hoewel ik vind dat er voor jongeren weinig te sparen valt tegenwoordig met die inflatie.
Ze heeft geen studieschulden, ik heb daarvoor gezorgd. Zelf heb ik nooit studieschulden gehad, opgevoed met het idee dat je geen schulden moet hebben. Maar ja, dat is makkelijk praten als je zelf goed in de slappe was zit.
Kimdekim schreef op 08-07-2026 om 08:56:
mijn kinderen krijgen vanaf dat ze klaar zijn met studeren ieder jaar een schenking met als voorwaarde dat dat geld opzij gezet wordt voor een huis. Nou is mijn zoon nogal een vrije geest dus de kans is dat hij nooit een huis koopt. Dat brengt me dan wel in een lastig pakket want ik wil dus niet dat het geld waar wij hard voor sparen gebruikt wordt voor leuke dingen. Daar mag hij zelf voor sparen.
Precies mijn gedachten. Ik ben daar nog niet helemaal uit. Dochter hoeft dan niet perse een huis te kopen, iets voor een eigen bedrijf kan ook natuurlijk. Ik heb zelf niet hard gespaard maar op het juiste moment mijn huis verkocht. Dat scheelt ook voor mij in de overwegingen.
Kampeerder schreef op 08-07-2026 om 08:55:
[..]
Dus eigenlijk zijn jij en je vriend allebei het zelfde met geld. Als er geen geld is voor een afwasmachine is er altijd nog wel geld voor een afwasborstel toch? Waarom zouden je ouders en vaatwasser voor je kopen ?
Nu haal je het wel heel erg uit zijn context.
Mijn man had ook een andere geldmoraal (hoewel wat welgestelder geboren) maar dat was dan juist eens iets heel anders dan ik gewend was vanuit huis. In mijn huis was alles een schande. Uitkeringen schande. Geld vragen schande. Die dingen maakten dat je een loser was. Niet je eigen boontjes kon doppen. Dat je je baan kon verliezen dat was niet iets wat je kon vertellen. Je zou de woorden niet kunnen vinden.
Omdat hij bij mij alles zelf mocht uitzoeken en we hooguit overlegden wie wat betaalde (noemen was genoeg; er was heel snel consensus) begon hij het leuk te vinden om het meer met vooruitziende blik te beheren. We kochten wat we wilden van eigen geld behalve op verjaardagen, dan gaven we elkaar cadeaus. Sparen gebeurde alleen als er iets over was, wat dan ook wel gebeurde.
Toch was het lossere wat ik leuk aan hem bleef vinden.
Ik zou haar niet verplichten. Ik zou een avondje rond de tafel gaan om verschillende manieren van met geld omgaan uit te leggen (50/30/20 methode, zakgeldmethode, spaarpotjes gebruiken in je bank app). Je hebt al afspraken gemaakt over wat ze zelf moet betalen. Nou, succes ermee. Laat haar zelf ervaring opdoen. Grote kans dat ze dan nu alles verbrast en dan (zélf) op een punt komt dat ze meer geld nodig heeft voor een grote uitgave en gaat sparen.
Boarn schreef op 08-07-2026 om 07:22:
Financiële opvoeding hoort ook bij opvoeden he. Dit is juist de periode van hun leven dat je ze de waarde van geld en de verantwoordelijkheid voor geld moet bij brengen. Volgens mij heb je daar als ouder gewoon een taak liggen. Wat ze in hun jeugd als basis leren, daar hebben ze in de rest van hun leven profijt van. Als je nu niet leert dat ze moeten sparen, geen schulden bij Klara moeten hebben. Of dat je evt ze een klein deel kostgeld laat betalen of de grote kosten die jij als ouder nog betaald (zorgverzekering, mobiel abbo) op zich nemen. Dan hebben ze daar hun hele leven wat aan.
Ik kan bij mijn vrienden precies aanwijzen wie geen financiële opvoeding heeft gehad, dat zijn de mensen die elke maand net te weinig kunnen rondkomen of flinke schulden hebben. Zo belangrijk om ze dit nú te leren.
Financiële opvoeding houdt niet in dat je je kinderen verplicht te sparen. Het houdt imo juist in dat je kinderen fouten laat maken. Bijzonder trouwens, dat jij van al jouw vrienden precies weet wie er als kind een deel van z'n zakgeld opzij moest zetten. Beetje ongeloofwaardig ook.
DeOnbekende schreef op 08-07-2026 om 06:14:
[..]
Welnee. Er is helemaal geen verband tussen verplicht sparen als kind en schuldvrij blijven als volwassene. Sterker nog: het zou zomaar kunnen zijn dat kinderen die ervaren hoe het is om financiële fouten te maken, later juist beter met geld kunnen omgaan.
Dat varieert. Er zijn mensen voor wie het altijd een strijd blijft niet meteen uit te geven wat er binnenkomt (en niet omdat er te weinig binnenkomt- even voor de duidelijkheid).
Kinderen in hun jeugd laten wennen aan een verstandige gewoonte is een goed begin. Wat ze er als volwassene mee doen, is hun verantwoordelijkheid.
Wilgenkatje- schreef op 08-07-2026 om 10:03:
[..]
Kinderen in hun jeugd laten wennen aan een verstandige gewoonte is een goed begin. Wat ze er als volwassene mee doen, is hun verantwoordelijkheid.
Eens. Ik denk alleen niet dat het helpend is om te starten met de rem erop. Biedt je kind wat ruimte om ervaring op te doen en verkeerde keuzes te maken, dan zijn ze daarna zelf gemotiveerd om het beter te doen.
Wilgenkatje- schreef op 08-07-2026 om 10:03:
[..]
Dat varieert. Er zijn mensen voor wie het altijd een strijd blijft niet meteen uit te geven wat er binnenkomt (en niet omdat er te weinig binnenkomt- even voor de duidelijkheid).
Kinderen in hun jeugd laten wennen aan een verstandige gewoonte is een goed begin. Wat ze er als volwassene mee doen, is hun verantwoordelijkheid.
Je kind laten wennen aan een verstandige gewoonte kan ook prima als ze wél gewoon hun eigen beslissingen mogen maken en daar een keer de mist mee ingaan. Ik denk zelfs dat dat meer impact heeft dan wanneer je ouders je alles voorkauwen op dat gebied.