Onze dochter (14) doet haar eigen zin en loopt weg
Onze dochter (14) heeft altijd een probleemloze jeugd gehad, tot ze naar de middelbare school ging. Vanaf dat moment wilde ze niet meer naar ons luisteren, en begonnen ook de problemen.
Ten eerste op school. Ze had VWO advies en het eerste jaar van de Havo/Vwo brugklas haalde ze nog net. Maar omdat ze steeds minder aan haar huiswerk deed, bleef ze het tweede jaar zitten. Inmiddels doet ze praktisch niets meer aan school en ligt ze op schema om opnieuw te blijven zitten, waarna ze van school af zal moeten.
Dit ondanks allerlei pogingen van ons om haar te helpen met huiswerk, ook hebben we een huiswerkinstituut ingeschakeld. Maar tevergeefs.
Daarnaast zijn er problemen thuis. Ze is niet bereid mee te helpen in het huishouden. Praten, straffen of belonen hebben geen effect.
En ze heeft inmiddels een groep vriendinnen gevonden met dezelfde rebelse houding als zijzelf, waarmee ze rookt, drinkt en af en toe een joint rookt. Wij weten dit, maar als we met haar het gesprek hierover aangaan ontkent zij alles.
En tenslotte is ze de laatste tijd begonnen met weglopen. Soms doet ze dat als ze met ons ergens ruzie over heeft. Maar ook is er soms niets aan de hand, gaat ze even naar haar vrienden en komt ze daarna gewoon niet meer thuis. Gelukkig kunnen we haar meestal wel telefonisch bereiken en lukt het daarna vaak wel om haar midden in de nacht alsnog naar huis te halen.
Maar voor ons is dit bijna niet vol te houden. En we zien onze dochter steeds verder afglijden.
We zijn al in gesprek met een psycholoog over haar problemen. Alleen wij als ouders, onze dochter wil niet mee. Deze psycholoog adviseert ons om te blijven communiceren met onze dochter, en haar verder gewoon net zo ver te laten afglijden tot zij er zelf genoeg van heeft en zelf besluit om iets aan haar leven te doen.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het doet veel pijn om je dochter in zo'n situatie te zien, en als ze 's avonds weer eens niet thuiskomt dan lukt het ons niet om gewoon te gaan slapen.
We zijn intussen ten einde raad. We hebben bureau jeugdzorg al eens gebeld, maar die verwijst ons door naar de opvoedpoli: en de opvoedpoli meldt ons dat ze alleen iets voor ons kunnen doen als ons kind vrijwillig meewerkt. Maar dat wil ze niet.
Wie weet nog iets wat we zouden kunnen proberen?
ToetieToover schreef op 07-08-2026 om 06:42:
Sommige oplossingen vind ik erg ‘hard’ voor een meisje met een diagnose. CreaBea, bij mijn meisjes met ASS diagnose kwam ook Psycho educatie en een coach voor elk kind. Die coach kon (met hún toestemming) aan mij wat vertellen over de belevingswereld van mijn dochters. Zelf deden ze dat niet en dat vond ik erg moeilijk en pijnlijk. Ik had mijn eigen coach, om af en toe mijn wanhoop te bespreken en het gevoel van afwijzing door mijn eigen kinderen.
Die coach kwam met mij tot creatieve oplossingen. Mijn ene dochter douchte bijvoorbeeld helemaal niet, de andere hield eveneens uuuuuren de badkamer bezet. Ik ben er na een half uur steeds bij gaan zitten. Gewoon daar zitten, in de badkamer, mijn tanden flossen ofzo, en haar niet rechtstreeks benaderen. Dat was natuurlijk irritant en dan ging ze weg. Ze bleek graag hulp te willen met haren föhnen, dat deed ik dan voor haar.
Bij andere dochter hield ik een ‘sit-in’ op haar kamer als ze uit contact was. Dan zat ik op de grond te wachten tot ze mij ging aanspreken. Nu ik erover nadenk, net als een paard aandrijven: je stopt met druk geven zodra ze in beweging komen.een zachte druk, maar wel aanwezig. Hier lees ik mensen die sporen en een zweep willen gebruiken, maar dat is niet nodig. Als ze dan begon te praten tegen mij, was mijn doel bereikt: contact. Als ze netjes (!) vroeg of ik weg wilde gaan, dan stond ik op en verliet ik haar kamer. Uiteraard antwoordde ik dan dat ik benieuwd was hoe het met haar ging maar dat ze dat een andere dag kon vertellen, want dan kwam ik weer. Na drie maanden wilde ze iets meer vertellen. “Het gaat goed met mij hoor mama. Wil je nu weer weggaan?”. Een kwestie van geduld, maar daarna wilde ze steeds meer praten. Praten bleek ze moeilijk te vinden, zei ze. De coach tipte een schriftelijke communicatie. En inderdaad. Het ging echt beter toen we een schriftje begonnen en ik daarin zat te schrijven in haar kamer. Dan schreef zij terug. Hele volzinnen en geweldig onder woorden gebracht wat er in haar omging. Zo bleek ze niet te willen douchen omdat ze het eng vond en het pijn deed.
Hopelijk heb je iets aan mijn ervaringen. De samenvatting is: hard er tegenin gaan, werkt niet.
Hulp (van wie dan ook) accepteert ze niet, dat ten eerste. En we hebben het allemaal al wel zo'n beetje geprobeerd (verbindend gezag, geef me de vijf methode, etc. etc. etc.) Dat in aanwezigheid zijn, zonder verdere communicatie bij haar zitten bedoel ik dan, dat werd uiteindelijk lichamelijk geweld (van haar uit naar mij). Dus daar zat ook geen oplossing in, de spanning bouwde zich torenhoog op en dat waren de keren dat verbaal geweld (wat al als normaal beschouwd wordt ondertussen hier) naar lichamelijk geweld omsloeg.
tsjor schreef op 03-08-2026 om 10:51:
[..]
Wat denk je van dat verhaal over hikikomori?
Ik heb me daar op ingelezen, maar ook dit komt maar deels overeen met de situatie hier (net als dat bed-rotting). Ik denk, gezien de diagnose die er ligt, steeds vaker aan een autistische burn out of shutdown, gecombineerd met puberteit/hormonen en een pittig karakter.
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:40:
[..]
Ik heb me daar op ingelezen, maar ook dit komt maar deels overeen met de situatie hier (net als dat bed-rotting). Ik denk, gezien de diagnose die er ligt, steeds vaker aan een autistische burn out of shutdown, gecombineerd met puberteit/hormonen en een pittig karakter.
Mee eens, CreaBea.
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:35:
[..]
Hulp (van wie dan ook) accepteert ze niet, dat ten eerste. En we hebben het allemaal al wel zo'n beetje geprobeerd (verbindend gezag, geef me de vijf methode, etc. etc. etc.) Dat in aanwezigheid zijn, zonder verdere communicatie bij haar zitten bedoel ik dan, dat werd uiteindelijk lichamelijk geweld (van haar uit naar mij). Dus daar zat ook geen oplossing in, de spanning bouwde zich torenhoog op en dat waren de keren dat verbaal geweld (wat al als normaal beschouwd wordt ondertussen hier) naar lichamelijk geweld omsloeg.
Wat ontzettend naar om te lezen. Dan is een sit-in actie al te heftig voor haar. Ik heb wel eens iets naar mijn hoofd gekregen, maar ik kon snel genoeg bukken. Overigens heeft mijn ene dochter 3 coaches versleten voordat ze er eentje vond waar het mee klikte. Ik kijk er nu rustig op terug, maar ik weet nog hoe het voelde toen we er middenin zaten. Zorg goed voor jezelf 
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:28:
[..]
Ik denk dat ze dat wel weet ergens, maar er naar handelen doet ze niet (of lukt haar niet)
Zolang je dat laatste ook ziet kan je het eigenijk niet verkeerd doen. Deze situatie is hoe dan ook onmogelijk zwaar. Maar ik vind het iig fijn om te lezen dat je ook de kant ziet van het niet lukken. En dat je rekening houdt met het feit dat het niet perse onwil is maar dat het ook een kwestie kan zijn van niet kunnen. Dat maakt nu niet uit in de zin van bed, bad, brood. Maar ik denk dat dat de verbinding wel gemakkelijker maakt.
Het is heel mooi dat er voor sommige kinderen wel oplossingen zijn. Of hulp mogelijk is. Maar dat werkt niet voor iedereen. Niet voor sommige kinderen en niet voor sommige ouders. Dan is het een kwestie van uitzitten. En als het echt niet langer gaat kan iemand niet langer thuis blijven. In de tussentijd mag je grenzen aangeven. Sommige jongeren zijn beter op hun plek als ze elders wonen. Of ze moeten eerst de bodem raken. Hoe goed bedoeld ook kunnen ouders onderdeel zijn van de problemen.
Ik kom te minste met ideeën. Het uitpraten en er blijven naast zitten zijn toch al lang niet meer van toepassing voor CreaBeas situatie. Daarnaast is het een volwassen vrouw en geen puber meer. Ook zeggen mensen dat die kinderen maar rock bottom moeten raken, maar dat is dochter van CreaBea toch al. Hoe erger kan het anders nog worden? Het enige alternatief is nu voor CreaBea wachten dat ze 21 is en haar op straat zetten. Zodat ze weer de rust in haar eigen huis heeft. En misschien is dit wel een hele nare waarheid, maar soms komt het ook niet goed met kinderen.
CreaBea schreef op 07-08-2026 om 09:40:
[..]
Ik heb me daar op ingelezen, maar ook dit komt maar deels overeen met de situatie hier (net als dat bed-rotting). Ik denk, gezien de diagnose die er ligt, steeds vaker aan een autistische burn out of shutdown, gecombineerd met puberteit/hormonen en een pittig karakter.
Mijn dochter zat/zit in een autistische burn-out en ik herken je verhaal deels. Alleen hebben wij wel die verbinding met haar weten te houden en dat was soms heel moeilijk en ik ben heel lang bang geweest voor wat jij beschrijft want daar stevende ze wel op af. En bij elke kleine tegenslag kruipt ze het liefst weer terug in die schulp op haar veilige kamer onder de dekens. Dat blijft heel moeilijk en een continue worsteling.
Zij had alleen een psycholoog en een ambulant begeleider met wie ze beiden een heel goede klik heeft waardoor ze uiteindelijk wel weer de weg omhoog lijkt te vinden. Ze heeft net een baantje want ja, moeders draaide de geldkraan dicht en ook daar kwam ze toevallig in een warm bad terecht waardoor ze daar heel erg groeit en ze gaat zelfs beginnen met een mbo opleiding op een gebied waar ze tijdens het thuiszitten interesse in gekregen heeft. Maar ik had een jaar geleden nooit gedacht dat ze nog het huis uit zou komen ooit. Ze heeft een hoog IQ, deed tm de 4e gymnasium maar ik heb hierdoor wel geleerd dat lekker in je vel zitten veel belangrijker is dan het schoolniveau.
Ik heb eigenlijk geen tips, hier was het inderdaad ook uitzitten, wanhopen enz dus steek je denk vooral een hart onder de riem dat het ook ooit een soort van goed gaat komen. Op welke manier ook. Dat hoop ik voor je dochter, dat ze uiteindelijk haar weg weet te vinden.
Wat ik me eigenlijk afvraag; hoe gaan jullie zelf om met alles wat er speelt m.b.t. jullie kinderen?
Ikzelf merk dat ik er slecht mee kan dealen helaas. Er zijn soms dagen bij dat ik alleen maar op de bank zit wat te scrollen. Alsof je bijna verlamd van angat zit te wachten op slecht nieuws ofzo. Andere dagen gaat het weer beter maar dat hangt dus ook heel erg af van het gedrag van mijn zoon.
Normaal lees ik heel graag maar heb al maanden geen boek gelezen, kan me gewoon niet meer focussen. Ga wel naar de POH en die heeft een ACT training aangeraden.
Hoe gaan jullie met de problemen om? Kunnen jullie het wel loslaten?
HR knip die navelstreng door. Zie je kind niet langer als een klein kind maar een bijna zelfstandig persoon. Een eigen persoon die zelf verantwoordelijk is voor zijn of haar toekomst. Jullie kunnen daarbij ondersteunen en helpen maar het is niet jullie leven of jullie keuzes. Probeer je eigen geluk ook niet te laten afhangen van dat van je kind. En maak ook plaats voor je eigen leven, hobby's, werk en vrienden. Sommige mensen schuiven hun hele leven aan de kant voor een jongere of volwassene met problemen. Ze gaan nergens meer heen of kunnen niet eens meer functioneren. Maar help je daar je kind mee? Als jij uitvalt op het werk of omvalt van de stress. Andere kinderen geen aandacht krijgen en je relatie vastloopt. Dan kan je er niet zijn voor je kind. Ik sta altijd voor mijn kinderen klaar. Maar niet ten koste van mijzelf, mijn relatie of andere kinderen. Ik help maar er zijn dus ook grenzen. En thuis blijven wonen heeft dus voorwaarden.
Mijn zoon stond me dat nauwelijks toe, die navelstreng doorknippen. Hij werd boos en agressief als ik mijn aandacht van hem afhaalde of grenzen stelde aan wat ik voor hem kon en wilde doen. Zolang er nog een ander kind in huis was, heb ik dus veel op eieren gelopen. Dat andere kind ook. Daarna ben ik gaan doorpakken en dat heeft ertoe geleid dat kind uit huis is gegaan, naar vader. Dat wilde ik al veel eerder maar dat wilde zoon nooit en vader deed ook moeilijk. Nu moesten ze wel. Daarna ben ik alsnog uitgevallen op het werk overigens. Ik was helemaal op. Ik ben er een hele tijd uitgeweest en het heeft me veel gekost om weer op te krabbelen. Als je kind je wél toestaat dat je meer ruimte voor jezelf neemt, doe dat dan. Izza heeft helemaal gelijk dat je er niks mee opschiet om er te dicht bovenop te zitten. Je kunt het leven van je kind niet (meer) dragen als ze eenmaal in de puberteit gekomen zijn. Ik pas nu met mijn zoon (inmiddels 19 en uitwonend) nog altijd de principes van verbindend gezag toe: liefde tonen waar dat kan, relatiegebaren maken, maar ook ferme grenzen stellen als zijn gedrag dwingend wordt. Dat leidt dan tot conflicten en klaagzangen dat hij niet bij zijn moeder terecht kan maar dat accepteer ik. In wezen is dat ook zo, dat hij met zijn 'grote emoties' niet bij zijn moeder terecht kan, want ik kan ze niet dragen voor hem en ik kan zijn situatie ook niet oplossen. Hij vertrekt dan boos of in een extreem geval stuur ik hem weg. Ik vind het heel rot maar er zit niks anders op. Intussen leid ik mijn eigen leven, doe mijn eigen dingen, ben ander werk gaan doen waar ik veel meer plezier in heb dan in mijn oude werk. En voor wat betreft zoon hoop ik dat de tijd zijn werk doet. Het voelt heel contra-intuïtief om afstand te nemen van een kind dat in gevaar is maar je moet érgens iets van vertrouwen opdiepen in de eigen ontwikkeling van kind en dan een hele grote stap terug doen. Dat is ook een reden om hulpverlening in te schakelen. Je moet de verantwoordelijkheid daar beleggen waar hij passend is. Als 'gewoon goede moeder' kun je dit niet oplossen. Het is de vraag of de hulpverlening het wél kan maar in ieder geval hoort de problematiek daar wel thuis en niet bij een moeder.
Theofora schreef op 13-08-2026 om 10:44:
In wezen is dat ook zo, dat hij met zijn 'grote emoties' niet bij zijn moeder terecht kan, want ik kan ze niet dragen voor hem en ik kan zijn situatie ook niet oplossen.
Maar bij wie kan hij dan met zijn 'grote emoties' terecht? Ik hoop dat hij dat dan niet bij zijn vriendin gaat neerleggen. Arme meid.
FruitMoeder schreef op 13-08-2026 om 13:35:
[..]
Maar bij wie kan hij dan met zijn 'grote emoties' terecht? Ik hoop dat hij dat dan niet bij zijn vriendin gaat neerleggen. Arme meid.
Niets arme meid. Een vriendin kiest hier ook voor. Ook zij kan grenzen stellen aan gedrag en aan de relatie. Uiteindelijk moeten jongeren leren om hulpvragen daar te laten waar ze horen: bij de hulpverlening. En met die hulp (of behandeling) ook te leren omgaan met het eigen gedrag en de emoties of de stoornis. Het is zijn of haar leven en verantwoordelijkheid. Veel ouders van dit soort kinderen gaan in de rol van hulpverlening zitten. Maar ze zijn geen hulpverleners, kunnen als systeem onderdeel zijn van de problemen en raken zelf volledig overvraagt. Komt nog bij dat het de noodzaak tot echte hulpverlening wegneemt want mama helpt mij wel.
Nou, ik denk dat heel veel ouders professionals inroepen voor hulpverlening. In 2026 kreeg 1:7,5 van de jeugdigen jeugdzorg (14% in 2024, 13,8% in 2025). In 2000 was dat nog 3,1%.
https://www.nji.nl/databanken/cijfers/cijfers-over-jeugdhulp
De cijfers zijn interessant als je het combineert met de politieke ontwikkelingen.
De grootste stijging zit tussen 2000 en 2015 (3,1-10,4%). Op dat moment zijn de provincies verantwoordelijk (daarvoor het rijk) en krijgt een breed bureau jeugdzorg vorm, waarin aanmelding, intake en screening, kortdurende ambulante hulpverlening, consultatie en advies worden aangeboden. Vanaf 2015 is de gemeente verantwoordelijk en stijgt het percentage nog licht door (van 10,4 naar 13,8%). Alleen voor de gespecialiseerde psychiatrische zorg wordt geprobeerd de toeleiding te verminderen. Voor andere vormen van zorg wordt vooral gekeken naar meer samenwerking met onderwijs bijvoorbeeld, maar welke vorm er ook komt, er komen meer leerlingen in het speciaal onderwijs terecht, vooral cluster 4 (psychiatrische problematiek, gedragsproblematiek).
Mama mag dan wel helpen, maar mama roept zeker ook hulpverlening in.
FruitMoeder schreef op 13-08-2026 om 13:35:
[..]
Maar bij wie kan hij dan met zijn 'grote emoties' terecht? Ik hoop dat hij dat dan niet bij zijn vriendin gaat neerleggen. Arme meid.
Dat doet hij dus wel ja. Ik heb dat ook meerdere malen naar haar benoemd, dat ik het voor teveel vind en dat ze goed op haar grenzen moet passen. Ik vind dat zijn gedrag haar grenzen overgaat maar zij wil bij hem blijven. Ik heb haar gevraagd of ze met haar eigen moeder praat over wat er gebeurt in de relatie ("Ja") en heb haar gezegd dat ze altijd bij me terecht kan als er iets is.
tsjor schreef op 13-08-2026 om 16:34:
Nou, ik denk dat heel veel ouders professionals inroepen voor hulpverlening. In 2026 kreeg 1:7,5 van de jeugdigen jeugdzorg (14% in 2024, 13,8% in 2025). In 2000 was dat nog 3,1%.
https://www.nji.nl/databanken/cijfers/cijfers-over-jeugdhulp
De cijfers zijn interessant als je het combineert met de politieke ontwikkelingen.
De grootste stijging zit tussen 2000 en 2015 (3,1-10,4%). Op dat moment zijn de provincies verantwoordelijk (daarvoor het rijk) en krijgt een breed bureau jeugdzorg vorm, waarin aanmelding, intake en screening, kortdurende ambulante hulpverlening, consultatie en advies worden aangeboden. Vanaf 2015 is de gemeente verantwoordelijk en stijgt het percentage nog licht door (van 10,4 naar 13,8%). Alleen voor de gespecialiseerde psychiatrische zorg wordt geprobeerd de toeleiding te verminderen. Voor andere vormen van zorg wordt vooral gekeken naar meer samenwerking met onderwijs bijvoorbeeld, maar welke vorm er ook komt, er komen meer leerlingen in het speciaal onderwijs terecht, vooral cluster 4 (psychiatrische problematiek, gedragsproblematiek).
Mama mag dan wel helpen, maar mama roept zeker ook hulpverlening in.
Die hulpverlening blijft in mijn ervaring steken op een te laag niveau. Toen mijn zoon op zijn zestiende, na jarenlange ellende en begeleiding door een reeks coaches, eindelijk toestemming kreeg van de gemeente voor psychologisch onderzoek bij een GGZ-instelling, sprak mijn ouderbegeleider de memorabele woorden: "Hartstikke goed plan ... voor twee jaar geleden." Gemeenten houden dure hulp tegen. Gevolg is dat complexe problematiek verergert. De volwassen GGZ is ook niet voor de complexe problemen. Als je kind enkelvoudige problemen heeft, kun je veel aan de gemeente en aan hulpverlening hebben. Maar bij complexe problematiek is dat in ieder geval in mijn omgeving totaal anders. En ook in de volwassen GGZ wordt dat niet opgepakt.
Het grote probleem is dat bepaalde mensen. Of bepaalde problemen niet te verhelpen zijn. We denken dat alles opgelost kan worden. En dat gezondheid maakbaar is. Want accepteren dat iets niet mogelijk is is heel moeilijk. Maar niet voor alles is een oplossing. En sommige mensen kunnen met alle mogelijke hulp niet functioneren in deze maatschappij. Niet op iemand binnen dit topic gericht maar een algemene gedachte.
HR07 schreef op 12-08-2026 om 15:39:
Wat ik me eigenlijk afvraag; hoe gaan jullie zelf om met alles wat er speelt m.b.t. jullie kinderen?
Ikzelf merk dat ik er slecht mee kan dealen helaas. Er zijn soms dagen bij dat ik alleen maar op de bank zit wat te scrollen. Alsof je bijna verlamd van angat zit te wachten op slecht nieuws ofzo. Andere dagen gaat het weer beter maar dat hangt dus ook heel erg af van het gedrag van mijn zoon.
Normaal lees ik heel graag maar heb al maanden geen boek gelezen, kan me gewoon niet meer focussen. Ga wel naar de POH en die heeft een ACT training aangeraden.
Hoe gaan jullie met de problemen om? Kunnen jullie het wel loslaten?
Ik ben er ook te lang mee belast geweest, tot ik het inzicht kreeg aangereikt dat dit niet ‘regulier moederschap van een puber’ was, dat dit ging over ‘mantelzorg’ en ik dat niet trok. Dat ‘ouderschapsburnout’ bestaat.
Ik heb veel veranderingen in mijn leven aangebracht. Mijn man werd mijn ex, omdat ik hem er simpelweg niet bij kon hebben. Die vroeg alleen maar ‘van/aan’ mij. Ik was teveel gaan sporten, mijn copingsstrategie. Ik ben uitgevallen, omgevallen, ziek geworden. Toen moest dochter wel uit huis worden geplaatst want ik hield me bezig met behandelingen tegen kanker en ex wilde niet meer dan 1 weekend per 14 dagen en oma (mijn moeder) had het ook geprobeerd maar kon het eveneens niet aan. Dus woonde ze ‘ineens’ niet meer thuis. Het was kort voordat de Corona lockdown kwam, het contact werd vrij abrupt veel minder dan we vooraf hadden bedacht. Dat was heel naar. Ik kon gewoon niet meer, fysiek en mentaal.
Die afstand heeft uiteindelijk goed uitgepakt. Ik ben weer gezond geworden, zowel fysiek als mentaal, ben verliefd geworden, heb een master opleiding gedaan, promotie gemaakt, fulltime functie aangenomen. Die weg naar boven heeft een aantal jaren geduurd.
Dochter heeft ook de weg naar boven gevonden; die woont in een gezinsvervangend huis en moet zichzelf verzorgen, heeft een kookbeurt, begeleide werkplek, sport enzovoorts. Ik zie dat het goed met haar gaat. Maar ze blijft voor altijd boos op mij over de plotselinge overgang. Daar ben ik nog steeds verdrietig om.
Neem vooral het aanbod aan voor ACT. Haptonomie en paardentherapie kan ik ook aanbevelen. Ik heb een fijne werkgever die budget heeft voor allerlei therapieën.
Theofora schreef op 13-08-2026 om 22:12:
[..]
Dat doet hij dus wel ja. Ik heb dat ook meerdere malen naar haar benoemd, dat ik het voor teveel vind en dat ze goed op haar grenzen moet passen. Ik vind dat zijn gedrag haar grenzen overgaat maar zij wil bij hem blijven. Ik heb haar gevraagd of ze met haar eigen moeder praat over wat er gebeurt in de relatie ("Ja") en heb haar gezegd dat ze altijd bij me terecht kan als er iets is.
Ik vind echt dat vrouwen beter op hun grensen moeten letten en niet hoeven te denken dat het emotioneel opvoeden van hun man hun taak is. Ik hoop dat mijn dochter een relatie krijgt met iemand zonder al die issues en dat ze geen therapeutje hoeft te spelen. Daarnaast kiezen de meeste meiden hier niet voor. Ze voelen het als hun plicht. Dat ze hem kunnen veranderen omdat iedereen in zijn leven het al heeft opgegeven.
FruitMoeder schreef op 14-08-2026 om 13:09:
[..]
Ik vind echt dat vrouwen beter op hun grensen moeten letten en niet hoeven te denken dat het emotioneel opvoeden van hun man hun taak is. Ik hoop dat mijn dochter een relatie krijgt met iemand zonder al die issues en dat ze geen therapeutje hoeft te spelen. Daarnaast kiezen de meeste meiden hier niet voor. Ze voelen het als hun plicht. Dat ze hem kunnen veranderen omdat iedereen in zijn leven het al heeft opgegeven.
Dat kunnen we vinden maar dat betekent in de praktijk zo weinig. Zij heeft haar eigen issues waardoor ze dit op zich neemt en ze zal haar eigen ontwikkeling doormaken. Ik gun haar ook een relatie met meer ontspanning en levensvreugde, net zoals ik dat mijn zoon gun. Maar de les is juist dat je dat niet onder controle hebt. Niet voor je eigen kind en ook niet voor het kind van een ander.
Izza schreef op 14-08-2026 om 12:11:
Het grote probleem is dat bepaalde mensen. Of bepaalde problemen niet te verhelpen zijn. We denken dat alles opgelost kan worden. En dat gezondheid maakbaar is. Want accepteren dat iets niet mogelijk is is heel moeilijk. Maar niet voor alles is een oplossing. En sommige mensen kunnen met alle mogelijke hulp niet functioneren in deze maatschappij. Niet op iemand binnen dit topic gericht maar een algemene gedachte.
Dit is een ontzettende dooddoener. Het betekent helemaal niks. Want we zijn met z'n allen op zoek naar waar we wel en geen invloed op hebben. Natuurlijk is niet alles op te lossen maar net doen alsof keuzes in de jeugdzorg en GGZ helemaal geen invloed hebben op de levenskwaliteit van kinderen, jongeren, volwassenen, ouders, buren en de rest van de samenleving, is wel heel kort door de bocht. Het is niet puur een individueel probleem dat de mentale problemen onder jongeren sterk toenemen. Het is niet puur een individueel probleem dat het strafrecht steeds vaker het afvoerputje is voor mensen met onbegrepen gedrag. Je moet onderhand blij zijn als ouder als je psychotische kind een TBS-maatregel opgelegd krijgt. Dan krijgt hij tenminste een fatsoenlijke behandeling en is hij veiliger, zowel voor zichzelf als voor anderen.
Theofora schreef op 14-08-2026 om 13:39:
[..]
Dat kunnen we vinden maar dat betekent in de praktijk zo weinig. Zij heeft haar eigen issues waardoor ze dit op zich neemt en ze zal haar eigen ontwikkeling doormaken. Ik gun haar ook een relatie met meer ontspanning en levensvreugde, net zoals ik dat mijn zoon gun. Maar de les is juist dat je dat niet onder controle hebt. Niet voor je eigen kind en ook niet voor het kind van een ander.
Nu haal je je handen er maar van af. En laat je het iemand anders oplossen die de tools daarvoor niet heeft. Ik vind daar wel wat van.
FruitMoeder schreef op 14-08-2026 om 14:09:
[..]
Nu haal je je handen er maar van af. En laat je het iemand anders oplossen die de tools daarvoor niet heeft. Ik vind daar wel wat van.
Je hebt onrealistische verwachtingen van wat ik voor mijn zoon en zijn vriendin zou kunnen betekenen. Ik kan heel weinig oplossen, voor haar niet en voor hem niet.
Izza schreef op 14-08-2026 om 12:11:
Het grote probleem is dat bepaalde mensen. Of bepaalde problemen niet te verhelpen zijn. We denken dat alles opgelost kan worden. En dat gezondheid maakbaar is. Want accepteren dat iets niet mogelijk is is heel moeilijk. Maar niet voor alles is een oplossing. En sommige mensen kunnen met alle mogelijke hulp niet functioneren in deze maatschappij. Niet op iemand binnen dit topic gericht maar een algemene gedachte.
Het zou al helpen als dat op een zorgvuldige manier dan werd gecommuniceerd. Bijvoorbeeld na onderzoek: sorry, deze problematiek kunnen we niet aan. Het zou nog fijner zijn als dan meegedacht wordt met ouders, want die moeten er wel iets mee.
Theofora schreef op 14-08-2026 om 14:55:
[..]
Je hebt onrealistische verwachtingen van wat ik voor mijn zoon en zijn vriendin zou kunnen betekenen. Ik kan heel weinig oplossen, voor haar niet en voor hem niet.
Laat Fruitmoeder maar praten. De beste stuurlui staan aan wal, immers.
FruitMoeder schreef op 14-08-2026 om 14:09:
[..]
Nu haal je je handen er maar van af. En laat je het iemand anders oplossen die de tools daarvoor niet heeft. Ik vind daar wel wat van.
Daar heb jij niets van te vinden. Alle partijen in deze situatie kiezen hier zelf voor. Er zijn gesprekken geweest en dit meisje wil blijven en hem redden. Dat is haar keuze en wellicht een leermoment in het leven. Zoon wil überhaupt niets oplossen. Ook daar mag hij zelf voor kiezen. To heeft de mogelijkheden aangeboden. En mocht hij zich ooit bedenken dan zal ze vast willen helpen naar passende hulpverlening. In de tussentijd hoeft ze zelf niet ten onder te gaan aan de situatie. Dat helpt namelijk niemand.
Toetie, diep respect voor jou! Wat knap dat je de weg naar boven weer hebt gevonden. En zoveel hebt bereikt. Die afstand heeft bij jouw dochter uiteindelijk ook goed gewerkt. Soms is dat wat nodig is. En een voorbeeld van hoe het ook kan. Ten opzichte van ouders die eindeloos blijven doorgaan, niets bereiken en er zelf aan onderdoor gaan. Genoeg jongeren (en volwassenen) leggen de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven bij anderen (zoals hun ouders). Maar uiteindelijk is het hun leven en hun problemen. Niet die van de rest van de wereld.
ToetieToover, diep respect voor hoe jij je na die tijd hebt kunnen oprichten. Wat knap
ToetieToover schreef op 14-08-2026 om 16:48:
[..]
Laat Fruitmoeder maar praten. De beste stuurlui staan aan wal, immers.
Precies, tenenkrommend haar advies op vele topics, terwijl zij haar eigen dochtertje 15 kg (!!!) overgewicht heeft laten oplopen! Getekend voor het leven, maar dat vooral niet kunnen inzien en wel zonder enige empathie en aanvallend reageren op anderen steeds. 
ps: heb ik wel een ban voor over inmiddels…..
HR07 schreef op 12-08-2026 om 15:39:
Wat ik me eigenlijk afvraag; hoe gaan jullie zelf om met alles wat er speelt m.b.t. jullie kinderen?
Ikzelf merk dat ik er slecht mee kan dealen helaas. Er zijn soms dagen bij dat ik alleen maar op de bank zit wat te scrollen. Alsof je bijna verlamd van angat zit te wachten op slecht nieuws ofzo. Andere dagen gaat het weer beter maar dat hangt dus ook heel erg af van het gedrag van mijn zoon.
Normaal lees ik heel graag maar heb al maanden geen boek gelezen, kan me gewoon niet meer focussen. Ga wel naar de POH en die heeft een ACT training aangeraden.
Hoe gaan jullie met de problemen om? Kunnen jullie het wel loslaten?
Momenteel is het heel heftig en ik zit 'verslagen' de hele dag aan tafel. Wat over het www te surfen (m'n laptop was 'opeens kapot', dus even een nieuwe moeten kopen en installeren). Ik heb nergens zin in, zou het liefst in bed liggen met deken over m'n hoofd. Slapen lukt niet, wakker blijven ook niet. M'n gedachten draaien in kringetjes en ik ben moe moe moe. Ik ben halverwege een zin m'n woorden kwijt, lijk soms half in een droom te zitten overdag. Nee, het gaat hier niet goed, niet met mij, niet met de situatie