Teruggetrokken gedrag thuis van 17 jarige

Je schrijft over ‘veel drama, aangedikte verhalen en veel emotie’. Hoe is het contact met hem in die periode geweest? Ik heb ook een gevoelige dochter en als die een hint opvangt van dat ik het allemaal wel wat ‘veel’ vind, voelt ze zich snel gekwetst en in de steek gelaten. Ik vind het soms best lastig: ik wil haar beleving en emoties respecteren en doe dat ook, én ik heb mijn eigen beleving en mijn eigen grenzen en dus stel ik ook wel eens paal en perk aan ‘drama’. Maar de analyse ‘het is overdreven’ (wat ik echt wel eens ‘vind’) zal ik niet snel maken want dat is voor haar natuurlijk enorm pijnlijk en kwetsend. Ik heb dus respect voor haar gevoelens en ik probeer zowel bevestiging te bieden als te praten in de context van eigen regie en ‘jezelf dragen’. Ook probeer ik haar duidelijk te maken dat grote emoties een overload kunnen zijn voor het eigen en andermans zenuwstelsel en dat je er daarom voor moet leren zorgen, voordat je ze in relaties brengt, omdat ze conflicten gemakkelijk erger maken. Dat gesprek is niet altijd eenvoudig. Is het jou gelukt om in verbinding te blijven met je zoon in de periode dat hij die emotie-overload had? 

In zijn algemeenheid denk ik dat je in periodes van gekwetst terugtrekken van pubers en adolescenten het best kan beginnen met het kleinste mogelijke gebaar. Hij wil niet aan tafel eten maar je kunt wel geregeld iets koken waarvan je weet dat hij het speciaal lekker vindt. Neem iets kleins voor hem mee, een bloemetje, zijn lievelingssnoep, een paar leuke sokken, jij weet wat hij leuk vindt. Initieer een activiteit waarbij niet gepraat hoeft te worden zoals de bioscoop. Stoppen met ‘corrigeren’ en ‘helpen’ en laat voorlopig alleen nog maar met kleine, liefdevolle gebaren zien dat je aandacht voor hem hebt. En kijk dan wat er gebeurt. 

Bij kinderen… puberteit …staat een topic tieners op hun kamer … denk dat jij daar wel wat aan kunt hebben 🤔

Tja, kennelijk voel je zowel onprettig bij drama en emoties als bij stilzwijgen. Pubers hebben geen gelijkmatig humeur en in mijn opvatting van mijn taak als ouder, hielp ik met het omgaan met emoties. Niet door ze af te keuren, dan ontstaat er slechts verwijdering en je wilt in verbinding blijven zo te lezen. 

Blijf in contact, niet door letterlijke communicatie. Spreek 1x letterlijk uit dat je van hem houdt en er bent als hij ergens over wil praten, en laat het zwijgen en terugtrekken er gewoon even zijn. 

Zo ben je er voor hem zonder iets af te dwingen (wat jij vind of wil). 

Normaal gaat deze fase voorbij. 

Zo niet, praat eens met een praktijkondersteuner via de huisarts

Xxx

De weg naar jullie is dus de goede weg. Dat kán natuurlijk, maar ik maak voor jou maar duidelijk wat je standpunt is en hoe je dat brengt: met zekerheid.

Iets waar pubers niet van gediend zijn aangezien ze binnenkort op hun eigen benen komen te staan, en dan is zijn eigen leven leidend en niet dat van jou. Je onderschat zijn taak dus een beetje en komt met een simpele oplossing: "doe zoals wij en dat is het juiste". Dat kind neemt toch wel zijn recht om te doen wat hij nodig vindt, ongeacht wat jij er van vindt. Dat is alleen maar extra ballast voor hem.

Sterkte! Lijkt me niet mee te vallen.

Ik denk dat alle puberouders wel zo'n periode hebben meegemaakt. Je zoon is 17. Midden in de puberteit. En de taakomschrijving van pubers is heel helder: maak je los van je ouders. Ga op eigen benen staan. En dat doet de een wat subtieler dan de ander. Sommigen trekken de wijde wereld in (en komen dan te laat thuis, laten niet weten waar ze zijn, gaan roken/drinken/blowen), anderen trekken zich terug op hun kamer (en gaan dan gamen). Hoe dan ook, de afstand tussen jullie wordt groter. En hoe krampachtiger jij vast probeert te houden aan hoe het was, hoe harder hij zich af zal zetten.
Jullie relatie is aan het veranderen, en dat is precies zoals het hoort. In plaats van een ouder-kind relatie groei je toe naar een gelijkwaardige relatie. Je wordt samenwonende volwassenen. En je maakt samen afspraken, in plaats van dat je regels oplegt. En voor de zekerheid: een afspraak maak je in overleg, dus dat is niet iets dat je oplegt. In jullie geval kan je een gesprek voeren over dat jullie als ouders het belangrijk vinden om samen te eten. Dan kun je hem vragen wat hij daarvoor nodig heeft. Lukt dat niet alle dagen, dan kun je een compromis sluiten over hoeveel dagen dan wel.
Lees eens een boek over het puberbrein, dat gaat je vast helpen.

Ik maak me wel wat zorgen over jouw stukje over zwart/wit denken en dat alles goed of fout is. Je zou eens met hem kunnen kijken of iets als deze website iets voor hem is:
Negatieve gedachten ombuigen: zo doe je dat stap voor stap

Heeft je zoon dit altijd al gehad? Is er sprake van een diagnose? Want dat bepaalt natuurlijk wel ook hoe je hem moet benaderen en welk advies passend is.