Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
RosaMontana schreef op 07-05-2026 om 20:02:
[..]
Jeetje dat klinkt weinig empathisch van je man, een beetje meer inlevingsvermogen mag best. Het is nog maar een kind, geen kleine volwassene. En waarom moet ze naar haar kamer als ze boos en nukkig is? Ik zou haar wat meer ruimte geven om zichzelf te kunnen zijn, met alle emoties van dien. Elkaar wat meer met rust laten en niet alles bespreken en analyseren lijkt me veel gedoe besparen. Dan is het voor jullie ook wat beter te behappen allemaal.
Ze is al twee dagen boos en nukkig en dat mag en ik wil heus begrip hebben, maar de woonkamer hoeft niet permanent gevuld te worden met haar chagrijnige vibe.
Dan kunnen we elkaar ook even met rust laten omdat de dynamiek soms gewoon ook even niet lekker loopt.
Ik merk dat mijn man het lastig vindt om altijd maar begrip te blijven hebben, vooral als zo'n bui van dochter langer aanhoudt en ze dingen stuk maakt. En ja, hij praat ook af en toe met de POH over het ingewikkelde leven met twee ASS'ers in huis die tegelijk ook je lievelingsmensen zijn in het leven.
MamaE schreef op 07-05-2026 om 21:21:
[..]
Ze is al twee dagen boos en nukkig en dat mag en ik wil heus begrip hebben, maar de woonkamer hoeft niet permanent gevuld te worden met haar chagrijnige vibe.
Dan kunnen we elkaar ook even met rust laten omdat de dynamiek soms gewoon ook even niet lekker loopt.Ik merk dat mijn man het lastig vindt om altijd maar begrip te blijven hebben, vooral als zo'n bui van dochter langer aanhoudt en ze dingen stuk maakt. En ja, hij praat ook af en toe met de POH over het ingewikkelde leven met twee ASS'ers in huis die tegelijk ook je lievelingsmensen zijn in het leven.
Op zich heel logisch dat je haar dan naar haar kamer stuurt zoals je het schrijft Voor jou lost het op dat er even rust is dan wanneer zij met haar chagrijnige vibe in de buurt is. Maar wat lost het voor haar op? Komt zij door naar haar kamer gestuurd te worden tot rust en helpt het haar of versterkt het misschien haar " ik ben niet goed genoeg -gevoel? Wellicht goed om dat eens met haar te bespreken als ze in een goede bui is; hoe ervaart zij dat?
PapaE heeft wel erg weinig empathie vind ik. Laat hij het eens bekijken vanuit dochter: eerst(weer) een zeer heftige ingreep moeten ondergaan wat veel pijn geeft en dat ben je na een tijdje hersteld en ja hoor dan mag je die lelijke beugel weer gaan dragen. Ik denk dat iedereen daar wel chagrijnig van wordt. Kijk dat het nodig is neemt bij haar de frustratie van het moeten dragen niet weg. Dat ze vanuit haar frustratie die banden doorknipt mag natuurlijk niet maar in een frustratiebui denkt een mens ook niet helder. PapaE is dan erg op straf geven gericht maar stel ze betaald die banden van haar zakgeld; voorkomt dat dat ze zoiets nog eens doet? Als ze het deed puur om jullie dwars te zitten misschien wel maar bij een hevige frustratie waarschijnlijk niet. Dan kan er beter gekeken worden naar andere manieren om van je frustratie af te komen. Goed dat PapaE gesprekken heeft met de poh. Maar misschien is het voor hem een optie om wat specialistische hulp te krijgen bij het omgaan met autisme. Bv via de begeleidingsdienst van je dochter.
Gingergirl schreef op 08-05-2026 om 09:24:
[..]
Op zich heel logisch dat je haar dan naar haar kamer stuurt zoals je het schrijft Voor jou lost het op dat er even rust is dan wanneer zij met haar chagrijnige vibe in de buurt is. Maar wat lost het voor haar op? Komt zij door naar haar kamer gestuurd te worden tot rust en helpt het haar of versterkt het misschien haar " ik ben niet goed genoeg -gevoel? Wellicht goed om dat eens met haar te bespreken als ze in een goede bui is; hoe ervaart zij dat?
PapaE heeft wel erg weinig empathie vind ik. Laat hij het eens bekijken vanuit dochter: eerst(weer) een zeer heftige ingreep moeten ondergaan wat veel pijn geeft en dat ben je na een tijdje hersteld en ja hoor dan mag je die lelijke beugel weer gaan dragen. Ik denk dat iedereen daar wel chagrijnig van wordt. Kijk dat het nodig is neemt bij haar de frustratie van het moeten dragen niet weg. Dat ze vanuit haar frustratie die banden doorknipt mag natuurlijk niet maar in een frustratiebui denkt een mens ook niet helder. PapaE is dan erg op straf geven gericht maar stel ze betaald die banden van haar zakgeld; voorkomt dat dat ze zoiets nog eens doet? Als ze het deed puur om jullie dwars te zitten misschien wel maar bij een hevige frustratie waarschijnlijk niet. Dan kan er beter gekeken worden naar andere manieren om van je frustratie af te komen. Goed dat PapaE gesprekken heeft met de poh. Maar misschien is het voor hem een optie om wat specialistische hulp te krijgen bij het omgaan met autisme. Bv via de begeleidingsdienst van je dochter.
Ik vind niet dat je kunt zeggen dat PapaE weinig empathie heeft. Zeker als je hebt gelezen hoe positief hij vaak wel reageert en het baken in woelige zee is voor dochter en MamaE. Maar mij hij ook een keer het zat zijn en de/zijn grens aangeven? Of mogen alleen neurodiverse mensen dat en moet hij als neurotypisch persoon altijd maar meebewegen en begripvol zijn en daarbij zijn eigen gevoel negeren?
Hier thuis ook een jongvolwassen kind met serieuze medisch issues. Nog niet getest op ASS, maar staat op de wachtlijst. En ik ben soms ook wel klaar met het een beetje blijven hangen in het negatieve en beren op de weg. En dat slik ik meestal in, want hij heeft er elke dag weer mee te dealen, maar heel soms komt er bij mij toch ook een wat minder meelevende reactie uit.
En toch hielp het bij mijn 2 ASS-kinderen ook heel goed als man (net zoals zoals papaE) zei: 'We hebben deze afspraak gemaakt, en nu is het ook klaar. We gaan de discussie niet eindeloos opnieuw voeren.'
Ik heb het idee dat moeders dit soort communicatie vaak een soort van zielig vinden (of gevoelloos/hard/weinig empatisch etc), maar in ons geval denk ik achteraf bezien dat het goed is geweest dat hij een duidelijke grens aangaf bij onze kinderen die zich heel moeilijk zelf konden begrenzen.
Mijn eindeloze empathie is denk ik echt wel helpend geweest in de opvoeding, maar de meer duidelijke begrenzing van man is zeker ook goed geweest. Alleen duurde het wel even voordat ik dat op waarde kon schatten.
Schemerlampje schreef op 08-05-2026 om 10:28:
[..]
Ik vind niet dat je kunt zeggen dat PapaE weinig empathie heeft. Zeker als je hebt gelezen hoe positief hij vaak wel reageert en het baken in woelige zee is voor dochter en MamaE. Maar mij hij ook een keer het zat zijn en de/zijn grens aangeven? Of mogen alleen neurodiverse mensen dat en moet hij als neurotypisch persoon altijd maar meebewegen en begripvol zijn en daarbij zijn eigen gevoel negeren?
Hier thuis ook een jongvolwassen kind met serieuze medisch issues. Nog niet getest op ASS, maar staat op de wachtlijst. En ik ben soms ook wel klaar met het een beetje blijven hangen in het negatieve en beren op de weg. En dat slik ik meestal in, want hij heeft er elke dag weer mee te dealen, maar heel soms komt er bij mij toch ook een wat minder meelevende reactie uit.
Dat mag jij vinden maar ik mag daar een andere mening over hebben. Ik lees geregeld dat hij geen begrip voor dochter op kan brengen, het gaat niet om " een keer" maar geregeld. Dat hij ook positief is, is zeker waar maar doet niet af dat hij het ook vaak erg lastig vindt. En nee een ouder hoeft niet altijd mee te bewegen en begripvol te zijn maar om dat zo af te reageren op je kind door haar zo af te snauwen is ook niet helpend. Ga dat een stukje wandelen ofzo om van je irritatie af te komen. Dit meisje heeft al een heel groot gevoel van " ik ben niet goed genoeg", dan moet je wel opletten hoe je zaken benaderd om het niet erger te maken.
Thy schreef op 08-05-2026 om 10:33:
En toch hielp het bij mijn 2 ASS-kinderen ook heel goed als man (net zoals zoals papaE) zei: 'We hebben deze afspraak gemaakt, en nu is het ook klaar. We gaan de discussie niet eindeloos opnieuw voeren.'
Ik heb het idee dat moeders dit soort communicatie vaak een soort van zielig vinden (of gevoelloos/hard/weinig empatisch etc), maar in ons geval denk ik achteraf bezien dat het goed is geweest dat hij een duidelijke grens aangaf bij onze kinderen die zich heel moeilijk zelf konden begrenzen.
Mijn eindeloze empathie is denk ik echt wel helpend geweest in de opvoeding, maar de meer duidelijke begrenzing van man is zeker ook goed geweest. Alleen duurde het wel even voordat ik dat op waarde kon schatten.
Daar ben ik het zeker mee eens: als je een anfspraak maakt dat geldt die afspraak en daar mag je een kind prima aan helpen herinneren. Maar wel op een normale manier/ toon ipv " hard " zoals MamaE schrijft. Ik weet niet of moeders daar perse anders in zijn, zou kunnen. Ik weet vanuit mijn eigen ervaring dat als je met weinig empathie, hard gaat reageren het zelden echt werkt bij een ASSer.
Ik vind mijn man in sommige situaties wel te hard en dat komt omdat hij dan vanuit zijn eigen referentiekader redeneert. Voor hem zijn dingen soms heus wel even vervelend, maar hij kan daar makkelijker overheen stappen en het leven nemen zoals het komt.
Het lijkt voor mij alsof hij soms last heeft van een soort autismevermoeidheid. Hij kan heel lief en begripvol zijn voor dochter, haar opvangen en troosten, haar steunen bij nare ingrepen en meedenken in oplossingen, maar er spelen een paar dingen bij elkaar die niet helemaal goed samengaan, namelijk dat het heel vaak en heel veel ellende is, dat het hele proces nog jaren gaat duren, dat dochter heel heftig kan reageren, ook in situaties die niet zo veel voorstellen (iets met autisme en een hyperalert bewustzijnssysteem en continue spanning). Daardoor kan hij soms wat weinig empatisch reageren en vinden dat dochter te lang ergens in blijft hangen. En dat snap ik ook wel. Ook al is het niet altijd helpend. Het is voor hem ook een zoektocht en hij doet zijn best.
Nog los van dat ik echt wel met dochter te doen heb qua wat ze allemaal moet doorstaan aan nare behandelingen en pijn. Maar op enig moment is een afspraak ook een afspraak en geeft het ook duidelijkheid als dat niet telkens onderhandelbaar is, hoe vervelend het ook mag zijn.
Inmiddels is dochter wel weer bijgedraaid. Vanmorgen zei ze sorry voor haar boze gedrag en was ze erg knuffelig en toen ze uit school kwam is mijn man met haar gaan wandelen.
Wat betreft betalen voor schade veroorzaakt uit onmacht; daarover hebben we uiteindelijk besloten dat niet te doen omdat het niet helpend is en ze er niks van leert.
Wat betreft naar haar kamer sturen; dat is niet voor straf, maar om even te ontprikkelen. Soms doet ze dat ook zelf. Ik ga zelf ook wel eens even in bed liggen om te ontprikkelen of tot mezelf te komen. Soms ook op advies van dochter, dan zegt ze 'mama ga maar even in bed liggen, volgens mij heb je dat nodig'.
Even een trotsmomentje delen. Dochter moest zowel maandag als vandaag naar de tandarts voor een voorbehandeling aan haar tanden t.b.v. de slotjes. Maandag onder, vandaag boven. Ze heeft heel goed meegewerkt en hoefde geen verdoving.
Vandaag had ze na afloop wel even weerstand om de beugel weer te gaan dragen. Ik heb haar rustig maar duidelijk gezegd dat we daar een afspraak over hadden gemaakt. En dat het nu aan haar is om zich daar aan te houden. Toen zuchtte ze even diep, maar na even knuffelen en bemoedigen deed ze even later toch de beugel weer in haar mond.
Mooi MamaE. Dochter komt er wel. En ze is volgens mij een grote spiegel voor jullie waar jullie allebei ook weer van leren. Dat kan mijn jongste zoon ook heel goed 
Ik wil de kinderen wel naar school kijken. Al die feestdagen en meivakantie zijn een flinke extra belasting en ik ben er ondertussen wel klaar mee. Nu alleen Pinksteren nog...
Mvtj schreef op 15-05-2026 om 21:02:
Mooi MamaE. Dochter komt er wel. En ze is volgens mij een grote spiegel voor jullie waar jullie allebei ook weer van leren. Dat kan mijn jongste zoon ook heel goed
Ik wil de kinderen wel naar school kijken. Al die feestdagen en meivakantie zijn een flinke extra belasting en ik ben er ondertussen wel klaar mee. Nu alleen Pinksteren nog...
Ik heb enerzijds het vertrouwen dat dochter wijs en verstandig genoeg is om de juiste keuzes te maken in het leven. Anderzijds heeft ze wel een heleboel om zich tegen af te zetten in de puberteit. Misschien gooit ze wel gigantisch haar kont tegen de krib en wordt de puberteit een jarenlange worsteling, voor haar en voor ons.
Ik vind het wel lekker die vrije dagen. Lekker chillen thuis, leuke dingen ondernemen en ook wat tijd voor mezelf. Het biedt ook weer die balans tegenover alle medische afspraken van dochter. Want soms vind ik het veel hoor allemaal. En dan bedenk ik maar dat dochter er het meeste last van heeft.
Vanmiddag naar de ortho voor slotjes plaatsen...gisteravond even dingen doorgenomen met dochter over wat er gaat gebeuren. Aanvankelijk werd ze even heel boos. 'Weten jullie eigenlijk wel dat het al vijf jaar geleden is dat al mijn kiezen getrokken moesten worden en dat ik al sinds toen allemaal beugels moest dragen en ik heb nog steeds een lelijk gebit'. Dat kwam bij mij echt wel even binnen. Maar door daar even ruimte voor te maken en het verdriet daarover er te laten zijn, lukte het haar uiteindelijk wel om te zeggen 'ik ga mijn best doen om mee te werken morgen'. We gaan het zien dadelijk. Ze heeft vanmorgen een extra pilletje genomen tegen de spanning. Hopelijk helpt dat.
En er liggen ijsjes in het vriesvak.
Pffff, vijf jaar is ook al lang! Goed dat je er ruimte voor kon maken.
Hier willen de kids allemaal extra dingen met mij doen en ik heb er geen ruimte/energie voor. Dat maakt me verdrietig en ik voel me schuldig.
Mvtj schreef op 20-05-2026 om 12:50:
Pffff, vijf jaar is ook al lang! Goed dat je er ruimte voor kon maken.
Hier willen de kids allemaal extra dingen met mij doen en ik heb er geen ruimte/energie voor. Dat maakt me verdrietig en ik voel me schuldig.
Ach wat lastig, dat je geen ruimte hebt voor de wensen van je kinderen. Kunnen ze bijvoorbeeld wel samen iets ondernemen, naar het zwembad of de bios of zo? Ze hebben er op zich de leeftijd voor en is ook goed voor de zelfstandigheid.
Mvtj schreef op 20-05-2026 om 12:50:
Pffff, vijf jaar is ook al lang! Goed dat je er ruimte voor kon maken.
Hier willen de kids allemaal extra dingen met mij doen en ik heb er geen ruimte/energie voor. Dat maakt me verdrietig en ik voel me schuldig.
En ja, ik had me dat aanvankelijk niet zo gerealiseerd, maar de afgelopen jaren hebben veel van dochter gevraagd. Niet alleen op gebied van haar tanden. Als het nu alleen een complex beugeltraject zou zijn, zou ik ervoor getekend hebben. Haar gebit is eigenlijk vanaf het begin al een drama. Oneindig vaak gaatjes, kiezen waar aan de lopende band stukjes afbraken, voortandjes getrokken vanwege een ontsteking. Vijf jaar geleden dachten we één behandeling onder narcose en dan hopelijk minder gedoe. Maar toen ontstonden er weer andere problemen waarvoor allerhande beugels nodig waren en zijn. Plus nog alle andere tandheelkundige problemen die voorbij kwamen. En gedoe met haar ogen. En een diagnose autisme en alle therapieën die daarvoor nodig zijn.
Vanmiddag heeft ze het goed gedaan. Ze werkte heel netjes mee. In de auto terug was er heel even paniek. De constructie tegen haar gehemelte en voortanden is even wennen met slikken en praten en de slotjes prikken in haar wangen en lippen. Thuis even geknuffeld en een ijsje laten eten en haar even gemasseerd. Tegen de tijd dat we gingen eten had ze echt wel wat pijn, maar ze wilde wel eten uit de blender. Prima meisje, jij bepaalt. Ze wilde ook graag gaan turnen en dat ging goed.
Daarna toch nog een boze bui, want ze moest de buitenboordbeugel weer gaan dragen en dat was stom en het deed al genoeg pijn. Mijn man zei 'we hadden een afspraak, klaar nu met zielig doen en manipuleren' en toen sloeg dochter zichzelf in haar gezicht om daar vervolgens nog bozer en heel verdrietig van te worden. Uiteindelijk heb ik haar op schoot genomen en toen ze wat rustiger werd, lukte het alsnog om met buitenboordbeugel te gaan slapen terwijl ik naast haar zat.
Ben wel een beetje boos op man, want ik geloof niet dat dochter ons manipuleert en zelfs al denkt hij dat, is het niet helpend dat uit te spreken tegen haar. Ja, die drama's en discussies elke keer zijn ontiegelijk vermoeiend, maar er zit wel een zekere onmacht onder om op een andere manier met haar emoties en prikkels om te gaan. Het is denk ik niet eens een 'kont tegen de krib' niet willen, maar een 'help me even de drempel over, ik kan het nog even niet helemaal zelf'.
Man gaf wel aan dat hij het lastiger vindt nu dochter ouder wordt en hij haar telkens moet behandelen alsof ze 6/7 jaar oud is, terwijl ze soms de grote mond en de attitude heeft van een puber van veertien. Ja, klopt, is ingewikkeld, maar toch echt aan hem om dat wel te gaan leren.
We hebben de komende maand nog de nodige medische afspraken op de agenda, dus voldoende momenten om te oefenen.
MamaE, misschien een open deur maar: heeft je dochter goede pijnstillers? Ik heb namelijk zelf op volwassen leeftijd een simpel beugeltraject doorlopen (slotjes) en dat bepaalde iedere keer dat ik bij de ortho was geweest een paar dagen mijn hele welbevinden. Die pijn kan door alles heen gaan in je hoofd. En ik had de maximale dosering paracetamol nodig om die dagen door te komen. Als ik dan lees wat je dochter allemaal moet doorstaan…dat is gruwelijk veel pijn!