Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Dank voor alle felicitaties!
We moe(s)ten echt even landen na alle spanning. Niemand zat in over de jongste, hij stond er prima voor en heeft een prachtige cijferlijst (havo) maar je wilt het toch graag officieel horen voordat je echt kunt juichen. De oudste was erg spannend. Hij is met de hakken over de sloot geslaagd voor vwo, maar toch: geslaagd!
Er valt nu een hele last van onze schouders af. Oudste begint het vandaag meer te beseffen, hoe nipt het was en hoe geweldig het is dat hij zijn diploma nu heeft. Zelf ben ik vandaag bek- en bekaf…een paar nachten niet zo goed geslapen dus ik hoop de komende dagen bij te kunnen tanken.
Net naar de ortho geweest, eerste keer aanspannen van de slotjesbeugel. En er moesten nog een heleboel veertjes en elastieken geplaatst worden. Ik merk wel dat al die nieuwe dingen spanning geven bij dochter. De ortho had haar vorige keer al voorbereid dat dit de eerste dagen waarschijnlijk best wat pijn zou geven, maar dat paracetamol dan prima is. Dus vooraf al gegeven en achteraf weer.
Er was ook even aandacht voor hoe dochter de slotjes ervaart. En eigenlijk gaat dat best heel goed. De eerste paar dagen even wennen en wat last en omdat er steeds meer kinderen van haar leeftijd een beugel krijgen, lijkt ze het sociaal gezien ook minder erg te vinden, al vindt ze haar gebit nog steeds niet mooi en is het ook wel duidelijk zichtbaar dat er meer speelt dan een paar scheve tanden.
Het gepruts in haar mond vond ze wel vervelend, vooral toen de ortho even uitschoot en met een draad in haar wang prikte. Dat zorgde even voor paniek en boosheid. Gelukkig was er wel ruimte voor dochter om weer rustig te worden.
Alle veertjes en elastieken geven ook best wel wat last momenteel, en ze vindt het ook veel en niet mooi allemaal, maar na een paar tranen en even knuffelen is ze nu wel buiten aan het spelen met vriendinnetjes.
Omdat er een paar kiezen doorkomen, zullen de tandarts en de ortho volgende keer samen bekijken of en hoe die te behouden zijn, of niet. En ook of dochter de buitenboordbeugel mag afbouwen naar alleen 's nachts. Ik hoop voor dochter enorm dat het ook een keer mee gaat zitten.
ik hoop heel hard met je mee mamaE, het is haar zo gegund een keer een meevaller te hebben.
Pff...hoe gaat het bij jullie met de warmte? Dochter is van zichzelf al een soort wandelende kachel. En ze wordt niet gezelliger met een hittegolf. Dat werkt al dusdanig overprikkelend, dat beugels en elastiekjes dragen wel een uitdaging is. Gelukkig zitten de slotjes en veertjes vast, maar haalt de elastiekjes en de buitenboordbeugel best vaak even los. Om escalatie te voorkomen laten wij het bij haar, maar ik stoor me er ondertussen wel aan en probeer mezelf voor te houden dat ze echt haar best doet, maar dat het veel van haar vraagt. Soms wordt ze ook boos of huilt even omdat het pijn doet, vermoeiend is, ze het niet wil terwijl ze echt wel weet dat het moet.
Ze speelt wel veel bij vriendinnetjes waar ze een zwembad in de tuin hebben (hebben wij geen plaats voor, alleen een opblaasboot met een laagje water waar ze in kan afkoelen).
Warmte is een prikkel op zichzelf, dus het is logisch dat mensen met ASS het momenteel (nog) moeilijker hebben. Wees niet te streng voor haar en jezelf.
MamaE schreef op 22-06-2026 om 12:01:
Pff...hoe gaat het bij jullie met de warmte? Dochter is van zichzelf al een soort wandelende kachel. En ze wordt niet gezelliger met een hittegolf. Dat werkt al dusdanig overprikkelend, dat beugels en elastiekjes dragen wel een uitdaging is. Gelukkig zitten de slotjes en veertjes vast, maar haalt de elastiekjes en de buitenboordbeugel best vaak even los. Om escalatie te voorkomen laten wij het bij haar, maar ik stoor me er ondertussen wel aan en probeer mezelf voor te houden dat ze echt haar best doet, maar dat het veel van haar vraagt. Soms wordt ze ook boos of huilt even omdat het pijn doet, vermoeiend is, ze het niet wil terwijl ze echt wel weet dat het moet.
Ze speelt wel veel bij vriendinnetjes waar ze een zwembad in de tuin hebben (hebben wij geen plaats voor, alleen een opblaasboot met een laagje water waar ze in kan afkoelen).
En vraag je ook af wat het gevolg is van de elastiekjes iets minder dragen voor een beperkte periode, duurt het proces daardoor langer of komt het hele resultaat in gevaar?
Bij dat eerste: dat zij dan zo, bij het tweede: dan zou ik wat meer aandringen op toch dragen, maar dan nog kan nu nodig zijn om wat ruimte te geven.
Ysenda schreef op 22-06-2026 om 15:07:
[..]
En vraag je ook af wat het gevolg is van de elastiekjes iets minder dragen voor een beperkte periode, duurt het proces daardoor langer of komt het hele resultaat in gevaar?
Bij dat eerste: dat zij dan zo, bij het tweede: dan zou ik wat meer aandringen op toch dragen, maar dan nog kan nu nodig zijn om wat ruimte te geven.
Dan duurt het langer en het duurt sowieso al enorm lang allemaal. Maar bij onvoldoende dragen is het effect ook minder, op een gegeven moment kom je dan op een punt dat je het net zo goed helemaal kunt laten.
En ja, ze is elf, prepuber, het is warm, stom, lelijk, vervelend, irritant en pijnlijk. Ik snap het allemaal heel goed. Maar van zielig zijn wordt het niet beter. En de komende maanden wordt het nog wel vaker warm. Er is altijd wel een reden te bedenken waarom het niet handig is. En als je die dingen niet draagt, wen je er ook niet aan.
En ook al klinkt het misschien hard als ik het zo schrijf, ik heb echt wel met haar te doen.
MamaE schreef op 22-06-2026 om 15:42:
[..]
Dan duurt het langer en het duurt sowieso al enorm lang allemaal. Maar bij onvoldoende dragen is het effect ook minder, op een gegeven moment kom je dan op een punt dat je het net zo goed helemaal kunt laten.
En ja, ze is elf, prepuber, het is warm, stom, lelijk, vervelend, irritant en pijnlijk. Ik snap het allemaal heel goed. Maar van zielig zijn wordt het niet beter. En de komende maanden wordt het nog wel vaker warm. Er is altijd wel een reden te bedenken waarom het niet handig is. En als je die dingen niet draagt, wen je er ook niet aan.
En ook al klinkt het misschien hard als ik het zo schrijf, ik heb echt wel met haar te doen.
Ik vind je eerlijk gezegd best hard overkomen MamaE. Ik heb ook last van de warmte en dan geef ik mezelf ook wat ruimte. Om bijvoorbeeld een avond niet te koken, maar brood te eten. Om niet in de tuin te werken. Wij als volwassenen kunnen veel meer keuzes maken om het onszelf makkelijk te maken, terwijl je als kind veel meer aan verplichtingen vast zit.
Verder ben ik hier ontzettend blij met de screens die vorig jaar geplaatst zijn. Daardoor blijft de temperatuur binnen vrijwel de hele dag onder de 25 graden. Dat lijkt bij mij de grens te zijn waarop het echt niet fijn meer is.
Oh en ik kijk met heel veel plezier en spanning uit naar de zomervakantie. Ik ga in de eerste week op pad met jongste zoon.
MamaE schreef op 22-06-2026 om 15:42:
[..]
Dan duurt het langer en het duurt sowieso al enorm lang allemaal. Maar bij onvoldoende dragen is het effect ook minder, op een gegeven moment kom je dan op een punt dat je het net zo goed helemaal kunt laten.
En ja, ze is elf, prepuber, het is warm, stom, lelijk, vervelend, irritant en pijnlijk. Ik snap het allemaal heel goed. Maar van zielig zijn wordt het niet beter. En de komende maanden wordt het nog wel vaker warm. Er is altijd wel een reden te bedenken waarom het niet handig is. En als je die dingen niet draagt, wen je er ook niet aan.
En ook al klinkt het misschien hard als ik het zo schrijf, ik heb echt wel met haar te doen.
maar dat het langer duurt, is haar keuze dan, en wanneer is het punt dat je het net zo goed helemaal kunt laten? is dat bij een week continu niet dragen of pas na een paar weken of maanden. Kan het traject later nog opgepakt worden of moet het nu juist in de groei gedaan worden?
Collega van 55 heeft nu ook een intensief beugeltraject, vroeger ook wel gebeugeld maar pas nu kan ze het opbrengen om zich aan de details te houden. En ja, de situatie bij je dochter is niet recht toe rechtaan, er is echt wat meer dan standaard aan de hand, maar wat is het beoogde resultaat en zit daar alleen functionaliteit bij of ook een deel cosmetisch, en is het cosmetische deel noodzakelijk?
Hier heb ik twee heerlijk opgeruimde, ontspannen pubers in huis, die tegelijk ook nog moe zijn van het afgelopen examenjaar, het werken en de warmte. Het overgrote deel van de tijd is het gezellig en soms knalt het even door de vermoeidheid en de puberteit (tussen de broers onderling). Ze hebben de Wii herontdekt en vermaken zich met nostalgie van 4+ jaar geleden.
Ik ga binnenkort met mijn oudste op vakantie naar het buitenland met een georganiseerde reis. We hoeven alleen maar iedere dag op tijd in de bus te zitten, 5 dagen. Een paar jaar terug heb ik dat al met mijn jongste gedaan, naar een ander land. Dat was erg leuk, het geeft een bijzondere, speciale herinnering en verbinding tussen zoon en mij.
Jongste is kortgeleden voor het eerst echt uit geweest, samen met 4 klasgenoten, naar een stad verderop, met het OV en ‘s avonds laat weer terug met de op een na laatste optie. Uit eten en naar de film, om hun eindexamen te vieren. Hij vond het erg leuk, en het groepje is vertrouwd. Ik kon het helemaal loslaten en gunde het hem zo, ik ben er zelf ook blij van 🙂
Edit: jongste doet het heel goed in zijn bijbaan, zijn zelfvertrouwen groeit, hij wordt fysiek ook sterker, echt heel mooi om te zien 🥲
Wat fijn, zo samen met (een van) de kinderen erop uit. Ik vind dat zelf ook altijd fijn om af en toe lekker één op één tijd met dochter te hebben.
Dochter krijgt hier overigens best wat ruimte met warmte. Als ze minder eet, of later op de avond pas is dat geen probleem. Als ze een keer een training wil skippen doen we ook niet moeilijk. Maar op medische dingen hebben we eigenlijk nooit uitzonderingen gemaakt, omdat je dan aan de gang blijft.
Dochter heeft ruim vijf jaar een oog moeten afplakken en dat was met warm weer soms ook even een diepe zucht, een 'ik wil niet' of een paar tranen, maar geen hysterische escalaties. Eigenlijk herpakte ze zich daar altijd vrij snel in. Dat was ook zoiets dat niet helpt als je het om de haverklap niet doet of korter dan voorgeschreven.
En dat is bij die elastiekjes net zo. Die moet ze gewoon de hele dag dragen, behalve met eten. Draag je ze maar een paar uur per dag of dan weer een week wel en dan weer een week niet, dan kun je het net zo goed niet doen. Dat ze af en toe een kwartiertje moet 'ontprikkelen' en ze dan even losmaakt, dat kan nog wel. En die ruimte krijgt ze ook wel.
Het beugeltraject is functioneel én cosmetisch. Op zich kunnen die elastiekjes misschien ook over een paar maanden nog wel, maar uiteindelijk duurt het dan wel langer. En er is toch altijd wel wat. En dochter was laatst nog boos over dat het allemaal zo lang duurde en ingewikkeld was bij haar. We moeten toch een keer ergens beginnen. Zucht...ik snap echt dat het veel van haar vraagt. Maar binnen nu en een jaar is het ook wel de bedoeling dat ze een kaakoperatie ondergaat. Het uiteindelijke doel is zoveel mogelijk tanden en kiezen te behouden, die recht zetten en de kaakgroei reguleren. En daarna de gaten opvullen met protheses.
Bij onze ASS’er waren we op die leeftijd ook heel consequent met alles. Een keer afwijken van de normale regels en dan hadden we daarna een probleem. Want waarom toen wel en nu niet enz. Dus dat van die elastiekjes snap ik wel, hoewel ik het soms bij het lezen over jullie dochter wel wat strikt vindt overkomen. Of dat er in ieder geval soms wat meer overlegd kan worden of dat er meer begrip is voor haar situatie. Maar het is soms ook best lastig in te schatten als ouders wanneer je mee kunt bewegen met je kind en wanneer je beter door kunt pakken.
Deze warmte is waarschijnlijk wel echt een vreselijke prikkel voor haar. Voor onze dochter wel in ieder geval. Ze kan er maar moeilijk mee omgaan en loopt de hele dag te klagen over het weer. En dan hoeft er niet meer veel bij te komen of ze ontploft. Ik kan me zo voorstellen dat dat voor jullie dochter ook zo voelt.
Lizzyliz schreef op 23-06-2026 om 22:45:
Bij onze ASS’er waren we op die leeftijd ook heel consequent met alles. Een keer afwijken van de normale regels en dan hadden we daarna een probleem. Want waarom toen wel en nu niet enz. Dus dat van die elastiekjes snap ik wel, hoewel ik het soms bij het lezen over jullie dochter wel wat strikt vindt overkomen. Of dat er in ieder geval soms wat meer overlegd kan worden of dat er meer begrip is voor haar situatie. Maar het is soms ook best lastig in te schatten als ouders wanneer je mee kunt bewegen met je kind en wanneer je beter door kunt pakken.
Deze warmte is waarschijnlijk wel echt een vreselijke prikkel voor haar. Voor onze dochter wel in ieder geval. Ze kan er maar moeilijk mee omgaan en loopt de hele dag te klagen over het weer. En dan hoeft er niet meer veel bij te komen of ze ontploft. Ik kan me zo voorstellen dat dat voor jullie dochter ook zo voelt.
Ja, de afgelopen week was heel intens. Alsof ze nog 10x zo autistisch wordt als het boven de 30 graden is. Lamlendig, nergens zin in, snel huilen om alles en ook veel boos doen, snauwen, daar weer verdrietig om zijn.
We hebben uiteindelijk wel de ortho gebeld voor overleg over de elastiekjes. Dochter zat bij dat gesprek en alleen al het feit dat we haar serieus namen en het gesprek aangingen met de ortho deed al heel veel voor haar. De ortho heeft haar uitgelegd dat de elastiekjes vooral de eerste week wennen zijn en dat het daarna meevalt. En dat het wel belangrijk is om ze echt te dragen omdat het anders geen effect heeft. Maar hij snapte ook dat alle nieuwe veertjes ook al heel erg wennen waren en pijn/prikkels geven plus de warmte even te veel was. Dus we hebben nu afgesproken dat ze na het weekend, dus morgen gaat beginnen met de elastiekjes. En ja, dan is het nog steeds warm, maar geen 38 graden. En het is zomer, dus het wordt nog wel vaker warm.
Buitenboordbeugel is ook een dingetje vanwege de banden. Die heeft ze ook veel minder gedragen dan eigenlijk moet, maar we hebben dat maar even losgelaten, dan duurt het maar wat langer. Ik ben echt klaar met continu strijd en gedoe daarover en ze weet best dat het moet, maar blijkbaar lukt het haar even niet.
Ik heb zelf ook continu een zeurende hoofdpijn, val in slaap op de bank midden in een gesprek, ademen is al vermoeiend. Laten we vooral maar gewoon lief zijn voor onszelf en elkaar. Ik merk dat mijn man moeite heeft met begrijpen hoe allesoverheersend beperkend deze hitte voor dochter en mij is, maar hij doet wel zijn best om voor ons te zorgen. Ik heb zelf bijvoorbeeld heel weinig honger en dorst. Mijn lichaam registreert vooral dat het warm is en daar stopt het. Als ik er bewust over na ga denken, heb ik wel dorst. Geen honger. En ook geen zin in eten, maar als ik wat ga eten, lukt dat wel.
We hadden gisteravond de diploma-uitreiking. Een heel feestelijk gebeuren, en met alle vervolgplannen van iedereen heb ik weer helemaal vertrouwen in de toekomst. Heel inspirerend allemaal!
Ik was (en ben) zo trots op mijn zonen 🥹
Tussen al die neurotypische medescholieren met zo veel diverse interesses, ontwikkelde talenten, activiteiten, grootse plannen en veel energie, hebben zij zich toch maar mooi staande gehouden en óók hun diploma gehaald! Een prachtig jaarboek gekregen, waaruit ook duidelijk het verschil met de anderen blijkt, maar dat maakt allemaal niet (meer) uit. Vergelijken met anderen hoeft niet, ik kijk naar henzelf en weet hoe knap het van hen is. En ik snap ook zó goed dat er veel kinderen met ASS uitvallen, dus het is absoluut niet zo dat ik mijn tong uitsteek of zo. Het is een grote opluchting, omdat met het diploma de deuren naar een vervolgopleiding of werk makkelijker opengaan. Ze hebben het gehaald en dat blijft hun hele leven een succeservaring waar ze een goede basis mee hebben. Wat de prijs ervoor is, kan ik nu nog niet zeggen. Ze zijn heel erg blij maar ook heel erg moe en hopelijk rusten ze goed uit in het tussenjaar.
Kaassoufflee schreef op 02-07-2026 om 11:09:
We hadden gisteravond de diploma-uitreiking. Een heel feestelijk gebeuren, en met alle vervolgplannen van iedereen heb ik weer helemaal vertrouwen in de toekomst. Heel inspirerend allemaal!
Ik was (en ben) zo trots op mijn zonen 🥹
Tussen al die neurotypische medescholieren met zo veel diverse interesses, ontwikkelde talenten, activiteiten, grootse plannen en veel energie, hebben zij zich toch maar mooi staande gehouden en óók hun diploma gehaald! Een prachtig jaarboek gekregen, waaruit ook duidelijk het verschil met de anderen blijkt, maar dat maakt allemaal niet (meer) uit. Vergelijken met anderen hoeft niet, ik kijk naar henzelf en weet hoe knap het van hen is. En ik snap ook zó goed dat er veel kinderen met ASS uitvallen, dus het is absoluut niet zo dat ik mijn tong uitsteek of zo. Het is een grote opluchting, omdat met het diploma de deuren naar een vervolgopleiding of werk makkelijker opengaan. Ze hebben het gehaald en dat blijft hun hele leven een succeservaring waar ze een goede basis mee hebben. Wat de prijs ervoor is, kan ik nu nog niet zeggen. Ze zijn heel erg blij maar ook heel erg moe en hopelijk rusten ze goed uit in het tussenjaar.
Dat zij zich daar tussen stand hebben gehouden is heel knap, maar het heeft de neurotypicals ook wat gebracht: kennismaken met diversiteit.
Samen met die maffe neurotypicals maken we wel een mooi boeket. Zij kunnen ook niet zonder ons voor de betere ideeën en oplossingen heb je diversiteit nodig.
Jouw jongens gaan er wel komen, nu eerst een tussenjaar en straks iets waarbij hun afwijking van het gemiddelde misschien wel juist hun toegevoegde waarde is.
Zelf ook ASS bedraad zijnde willen ze mij in ongeveer alle projecten op mijn werk hebben omdat ik altijd wel een detail naar boven vis waar zij niet aan denken maar dat wel cruciaal is. Of simpelweg omdat mijn archief tot 2005 loopt en ik een ijzeren geheugen heb zoals vandaag.