Wat is er met ons meisje?
Het gaat even niet zo lekker met onze dochter van bijna 15.
Vorige week maandag is ze voor het eerst ziek thuis gebleven met in eerste instantie klachten als buikpijn en misselijk. Ze gaf aan het afwisselend warm en koud te hebben dus wij dachten dat ze een virusje zou hebben.
Toen ik later die dag thuiskwam van werk lag ze onder een dekentje op de bank. Ik vond haar ‘tam’, maar goed, als je niet lekker bent dan kan dat. Ze zei dat ze niet goed kon aangeven wat er aan de hand was en hoe ze zich voelde.
Dinsdag is ze ook thuis gebleven, woensdag wilde ze zelf naar school voor een paar belangrijke lessen. Deze lessen heeft ze gevolgd en is daarna weer naar huis gekomen. We hebben haar de rest van de week thuis gelaten om haar wat rust te geven. Vandaag is ze terug naar school gegaan, maar nu ook onderweg naar huis.
Inmiddels lijkt duidelijk dat ze niet ziek is in de zin van een virus o.i.d, maar is het naar ons idee meer iets mentaal. Ze geeft aan dat ze niet goed weet wat er aan de hand is, en ook niet goed te kunnen zeggen wát ze precies voelt. De sparkle lijkt even een beetje weg bij haar. Ze is stiller dan normaal en wat meer in zichzelf gekeerd. Normaal wil ze altijd afspreken met vrienden en vriendinnen, wil ze overal bij zijn en aan meedoen, maar gister zei ze dat ze geen zin heeft om af te spreken met mensen.
Ze is afgelopen week wel mee geweest boodschappen doen. Er zijn 2 keer vriendinnen geweest en haar beste vriend is haar komen opzoeken. Afgelopen zaterdag had ze een feestje van hem, maar gister heeft ze heel de dag in bed gelegen. Nu was ze ook gister ongesteld geworden, dus dat speelde in elk geval gister een rol in haar bui en gedrag, maar omdat wij onze dochter niet kennen zoals we haar vorige week gezien hebben, baart het me wel zorgen. Zorgen maken zit wel in mijn aard, maar ik voel me dus niet fijn bij de situatie.
Ik heb net even overleg gehad met de huisarts en die zegt dat we het nog even moeten aankijken.
Wie herkent dit van zijn/haar puber en wat heb je gedaan om hem/haar weer terug te krijgen naar ‘normaal’?
Edjekroketje schreef op 10-12-2025 om 11:35:
We hebben morgen een afspraak bij de huisarts. Ze wordt alleen maar moeier en we zien geen verbetering. Ze wil wel, maar het lukt niet. Morgen naar de dokter, maar bloedprikken gaat nog een ding worden, door iets uit het verleden.
Vraag om bananenspray voor het prikken, dat verdooft de huid een beetje.
Hoe ging het bij de huisarts?
Excuses, door overige omstandigheden is reageren er niet van gekomen.
We zijn inderdaad bij de ha geweest. Die zei nav lichamelijk onderzoek dat er geen alarmsignalen waren en gezien haar bloedprikangst mochten we dat daarom nog even uitstellen tot na de kerst, mocht het dan nog nodig zijn.
Voor de vakantie heb ik ook nog contact gehad met haar maatsch.werkster op school, gezien eerdere gebeurtenissen. Zij zegt het idee te hebben dat ze mentaal overbelast is.
De kerstvakantie is goed gegaan, met hier en daar een dipje. We zagen onze blije dame weer en ze was vol goede moed weer te starten met school. De sneeuw gooide echter roet in het eten, waardoor ze deze hele wk niet naar school kon. We wonen in een dorp en het ov was een ramp. Afspraak was dat ze vandaag weer zou gaan. Echter, gisteravond begon ze dat ze zich weer niet goed voelde. Niks van gemerkt afgelopen dagen. Nu kreeg ze ergens haar zin niet in en toen kwam dit dus 'ineens' naar boven. Ik voel me niet fijn dat ik dit denk maar zet ze deze joker nu in om toch haar zin te krijgen? Ze zegt dan: ik ga wel met een rotgevoel slapen en het gaat niet goed etc. Maar als ik dan vraag om met me te praten of met iemand te gaan praten dan wil ze dat niet.
Ervanuitgaande dat het dan waar is van gister vraag ik me af hoe we haar kunnen helpen als ze niks wil
Iemand tips?
Mijn tip is dat ze hoe dan ook naar school gaat. Elke dag dat ze niet gaat, wordt de drempel nog hoger dan die nu al is. Dus jullie als ouders zullen haar moeten verplichten te gaan. Dan maar vermoeid, misselijk en met buikpijn die bus in. Maar niet naar school is gewoonweg geen optie. Je zou een eindtijd af kunnen spreken bv tot de tweede pauze of tot 12 uur. En huiswerk/toetsen/cijfers/diploma zijn ook niet belangrijk. Dat ze het schoolgebouw iedere dag minstens een paar uur van binnen ziet, is dat wel. Op een gegeven moment gaat het (hopelijk) weer wat makkelijker. Voor haar eigen welbevinden en voor die van jullie is dit wellicht de oplossing.
Voor de kerstvakantie ging ze ook gewoon naar school, dat wilden we voor het ritme. Hele dagen lukte alleen niet. Deze week kwam puur door het weer.
We hadden ook echt goede hoop dat ze het afgelopen maandag weer volledig op zou pakken, dat gaf ze zelf ook aan, maar gisteravond stortte ze dus weer in.
Toch maar bloedprikken zou ik zeggen. En afhankelijk van wat daar uitkomt kijken wat ze nodig heeft, ijzerpillen, gesprekken met de POH of iets anders. Zo doorgaan lijkt me geen optie
ik denk dat Lizzyliz wel een punt heeft. Niet naar school gaan maakt de drempel steeds groter. Even gaan, al is het maar twee uur, houdt het ritme erin en de norm dat naar school gaan normaal is.
Het niet hebben van een dagbesteding is ook schadelijk. Dus als naar school gaan voor haar echt een nogo is, dan zou ik wel een serieus alternatief plan willen zien. Vrijwilligerswerk? Volwassenenonderwijs? Hulpverlening? dan moet ze zelf ook met wensen en ideeen komen.
Niet om haar te pesten, maar omdat thuis op je telefoon zitten killing is voor je welzijn op den duur.
Echter, gisteravond begon ze dat ze zich weer niet goed voelde. Niks van gemerkt afgelopen dagen. Nu kreeg ze ergens haar zin niet in en toen kwam dit dus 'ineens' naar boven. Ik voel me niet fijn dat ik dit denk maar zet ze deze joker nu in om toch haar zin te krijgen? Ze zegt dan: ik ga wel met een rotgevoel slapen en het gaat niet goed etc.
Eens met de anderen. Naar school.
Afleiding.
De uren dat ze thuis is, kan ze wel aan school besteden lijkt me? Ze heeft de boeken, het ligt vast welke stof ongeveer behandeld wordt en die kan ze doornemen, al dan niet met enige hulp van jullie.
Dagritme is belangrijk, en beweging (erop uit, al is het maar mee naar de winkel of een blokje om) ook.
Het is echt een valkuil als ontwijken werkt, want de drempel wordt dan steeds groter. En je kunt ook naar school met een rotgevoel en te weinig slaap achter je kiezen. Dat is niet fijn, maar wel te doen.
Voor bijna iedereen geldt dat als je smorgens je staat van zijn opmaakt, er altijd wel dingen zijn die je dwars zitten, die niet lopen, waar je tegenop ziet en waar je last van hebt of die zeer doen. Daar aan toegeven maakt ze alleen maar erger.
Ik snap het gevaar van doorzetten tegen de klippen op heel goed, maar alles ontwennen en dan niet meer op gang komen is ook niks. Zonder telefoon, internet en tv kon het thuiszitten best snel een stuk minder leuk worden trouwens. En met schermpjes kun je niet uitrusten. Met je ogen dicht op bed wel. Of bij een fysieke puzzel of tekenblok.
Ik denk dat het inderdaad belangrijk is om ritme te houden. En een daginvulling te hebben. Beetje op de bank/bed hangen met de telefoon is dat niet. Het werkt ook niet rustgevend. Ik zou inzetten op in ieder geval op tijd opstaan en naar school gaan. Mocht het dan niet meer gaan, kan ze altijd nog naar huis. Maar dan is ze in ieder geval op school. En heeft ze al een stuk gefietst. Gemiste lesstof kan ze thuis ook iets mee doen.
Misschien moet over gaan niet eens het doel zijn dit jaar, maar wel het stukje bezig blijven met school en schoolse vaardigheden.
En daarnaast zou ik toch bloed laten prikken om medische dingen uit te sluiten. Je kunt niet oneindig ziek thuis blijven en verder nergens aan mee willen werken qua onderzoek. Het is niet normaal dat een meisje van 15 wekenlang moe is, zich niet goed voelt, niet naar school kan/wil. Dat heeft altijd een oorzaak. En om dat goed te behandelen, moet je eerst weten wat er aan de hand is.
Je schrijft het volgende:
"Voor de vakantie heb ik ook nog contact gehad met haar maatsch.werkster op school, gezien eerdere gebeurtenissen. Zij zegt het idee te hebben dat ze mentaal overbelast is".
Daarna zeg je:
Nu kreeg ze ergens haar zin niet in en toen kwam dit dus 'ineens' naar boven. Ik voel me niet fijn dat ik dit denk maar zet ze deze joker nu in om toch haar zin te krijgen? Ze zegt dan: ik ga wel met een rotgevoel slapen en het gaat niet goed etc. Maar als ik dan vraag om met me te praten of met iemand te gaan praten dan wil ze dat niet".
Ik snap jouw reactie niet dat je zegt dat dit 'ineens' naar boven komt. Omdat ze haar zin niet zou krijgen. Het lijkt me logisch dat ze zich in de kerstvakantie goed of beter voelde. Geen druk, niks moet en met de sneeuw kon ook niks. En dan kan naar school moeten ineens heel overweldigend voelen, allerlei druk, drukte etc. Waarom neem je haar gevoel en de mening van de maatschappelijk werkster niet meer serieus en ga je nu samen kijken (eventueel met huisarts) hoe verder te gaan? Want 'gewoon naar school sturen' klinkt leuk, maar hoe ga je dat in praktijk doen? En is dat de manier om haar beter te laten voelen? Misschien kun je je beter in haar proberen te verplaatsen en uitvinden waarom ze niet naar school wil. Is het angst, speelt er iets anders, vindt ze t moeilijk, teveel?
Sterkte, want ik weet hoe naar het is.
Op mij komt het over als dat er iets speelt op school waar ze niet mee om kan gaan. Bijvoorbeeld pesten, buitensluiten, negeren, roddels en dergelijke. En dat zou ik dan gaan uitzoeken. Het kan natuurlijk ook iets fysieks zijn, maar het lijkt mij vooral ook een mentale kwestie.
Ik zeg dit zo, omdat ik ook een kind met allerlei buikpijn-, hoofdpijn- en vermoeidheidsklachten had, die ik toen wel heb geforceerd om naar school te blijven gaan, terwijl later bleek dat er van alles onder de oppervlakte speelde dat aandacht nodig had. En ik heb daar spijt van, want ik heb daarmee mijn kind niet goed gehoord en laten zwemmen in iets wat te groot voor hem was.
Ik zie dat er vooral op ritme en naar school gaan gestuurd wordt en dat snap ik. Dank daarvoor. Voor de kerstvakantie is ze ook naar school gegaan, zij het met een aangepast rooster in overleg met haar mentor. Ze mocht de lessen volgen die ze nodig had en als het niet meer ging mocht ze naar huis. Dit juíst omdat mijn man en ik het belangrijk vonden om ritme te houden, maar ook dat er geen drempel ontstond om naar schook te moeten én uiteraard ook om bij te blijven. Ze heeft echt haar best gedaan en ook thuis netjes haar schoolwerk gedaan. Ze heeft in de kerstvakantie veel met ons gedaan ook. Verder keek ze af en toe een serie en hebben we veel spelletjes gespeeld.
Armband: ik bedoel niet dat ik haar en de mw niet serieus neem. Dat doen we namelijk wel. Ik heb goed en nauw contact net de mw. Alleen het moment van donderdagavond met de hele context eromheen (die ik hier niet helemaal verteld heb) icm dat ze de hele week ubervrolijk was deed mij een splitsecond afvragen of ze het niet 'misbruikte', omdat ze iete voor elkaar wilde krijgen bij mij.
Dat is inmiddels na een goed gesprek uit de lucht en gisteravond zei ze dat ze echt haar best doet om met me te praten, maar dat ze zelf gewoon niet weet wat er is.
Iemand zei nog dat we toch bloed moesten gaan prikken, maar lichamelijk is ze weer helemaal oke. Ze eet goed, slaapt goed en de vermoeidheid is weg.
een vitamine d tekort lijkt verdacht veel op een depressie, daarom ook al lijkt ze lichamelijk in orde kan bloedprikken toch dingen opleveren.