Het treitergedrag van "vrienden"

Kleinduimpje, mijn reactie ging niet op hoe je exact in deze situatie op je dochter hebt gereageerd. Maar over hoe je er in het algemeen in staat. Ik kijk er van iets verder weg naar en zie een herhalend patroon. Je kunt dingen slecht loslaten, maar lijkt dat ook te koesteren. Je geeft zelf aan in je reactie dat dit topic zolang loopt omdat je wel in gesprek moet blijven met ons en dat je er daarom al een week meebezig bent (of een jaar, sinds de start van dit topic). Maar dat hoeft niet. Je voedt het zelf. 

Je hebt een soort hyperfocus op dit onderwerp die niet constructief is en niet helpend. Niet voor jou, niet voor je dochter. Het is hartstikke goed van haar dat ze afstand heeft genomen van die groep. Maar jij hebt emotioneel nog geen afstand genomen van het gedoe. En lijkt dat steeds te verdedigen. Maar het gedoe stelt echt niks voor. Er is een eikel die zegt dat hij je dochter dom vindt. En dat is het. Er zijn vast ook veel mensen die dochter niet dom vinden. En daarbij; we kunnen niet allemaal Einstein zijn. Who cares? Iedereen heeft zijn sterke en zwakke punten. En sommige sukkels vinden het leuk om op die zwakke punten te drukken om te treiteren of "grappig" te zijn. in groepen zijn dat vaak mensen die kunstmatig een groepsgevoel willen creëren (en gatekeepen) en zelf heel bang zijn om daarbuiten te vallen. Zegt vooral iets over henzelf.

Door je er steeds zo in vast te bijten maak je het veel groter dan het is.  Even van je afschrijven is 1, maar dat is niet wat je doet. Ik heb de indruk dat dat komt door hoe jij je moederrol ziet (je hebt hier ook iets geschreven over jou en jouw moeder). In mijn ogen is het tijd om die rol nog eens onder de loep te nemen. Je dochter is volwassen. Dit hele topic leest als een verhaal over jonge pubers. En jouw reacties doen me denken aan die van moeders wier kind in de onderbouw van de middelbare school zit en daar voor het eerst geconfronteerd wordt met veranderende vriendschappen. Rotgedrag in groepen etc. Rond die leeftijd leren ouders en kinderen dat (meestal) zelf op te lossen en emotioneel wat autonomer te worden. Het lijkt erop dat jullie die fase nog niet helemaal door zijn gekomen. En het lijkt me goed om dat actief te gaan leren. Eventueel met begeleiding. Die had je toch?

Ik ben maar een onbekende op het internet. Ik ken jou niet. Ik lees alleen wat ik lees en denk een nogal hardnekkig patroon te zien, waarvan ik denk dat het jou zou helpen om dat te doorbreken. Dat schreef ik misschien een beetje bot (jij kent mij ook niet, ik ben best schattig IRL ) Maar maak ook dat niet te groot. Misschien praat ik wel volkomen onzin. Dat mag je vinden, graag zelfs! Ik bedoel het iig niet gemeen en wil je zeker niet zo van de wijs brengen dat dit een van de laatste dingen van je dag was gisteren en een van de eerste dingen van vandaag. Of dat je likes gaat tellen en daar onzeker van wordt.

Andere vraag: Heb jij dit eigenlijk altijd? Een hyperfocus op iets dat je als vervelend ervaart en dat je slecht los kunt laten? Of heb je ook hele periodes dat je helemaal niet van dat soort piekeronderwerpen hebt?

Overigens ben ik eigenlijk met dit forum gestopt, dus het kan zijn dat ik ook zo weer *poef* verdwijn. Dat heeft niets met jou te maken. Dan weet je dat iig.