Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Heel herkenbaar. Ik ben echt stapelgek op de kinders, nu 26 en 23. Maar oudste heeft wat meer begeleiding nodig dan een doorsnee kind, en dat gaat inmiddels wel een beetje wringen. Ook maken we ons nogal zorgen, we zijn er niet meer heel zeker van dat hij überhaupt ooit helemaal zelfstandig zal kunnen functioneren. Hij zit nu nog op school, maar als we zien hoe moeizaam het allemaal gaat quq plannen en dingen afmaken, dan houd ik mijn hart vast. Hij is meer dan slim genoeg, heeft ook echt veel talent, maar daarmee red je het toch niet in een baan...
Jongste is net gestopt met een studie, en geniet van de vrije tijd (lees: tot 13 uur in bed en dan tot midden in de nacht series bingen).
Op zich doen ze allebei redelijk veel in huis, we hebben een taakverdeling iedere week.
Man en ik volgen allebei een opleiding (werkend leren) dus zijn behoorlijk druk, ook in de avonden en weekenden. Man heeft bovendien wisselende diensten. Ik heb ook nog 2 vrijwilligersjobs, gaat ook veel tijd in zitten. Kortom, wij bedrijven hier nog steeds topsport als BV gezin.
Dan hebben we ook nog de partner van oudste die regelmatig hier verblijft. Dan zitten we dus met 5 volwassenen (+ ouder wordende hond) in 1 klein rijtjeshuis en dat is wel veel. Tel daarbij op dat oudste vegetariër is en jongste eigenlijk alleen vlees wil, dus dat is ook een uitdaging.
Ik doe dus maar iedere maand mee met de Staatsloterij, als ik een miljoen win krijgen de kinderen ieder een huis en gaan man en ik ons eigen huisje opknappen zodat wij ook weer met rust en plezier kunnen wonen 
Jonagold schreef op 18-02-2026 om 14:07:
Heel herkenbaar. Ik ben echt stapelgek op de kinders, nu 26 en 23. Maar oudste heeft wat meer begeleiding nodig dan een doorsnee kind, en dat gaat inmiddels wel een beetje wringen. Ook maken we ons nogal zorgen, we zijn er niet meer heel zeker van dat hij überhaupt ooit helemaal zelfstandig zal kunnen functioneren. Hij zit nu nog op school, maar als we zien hoe moeizaam het allemaal gaat quq plannen en dingen afmaken, dan houd ik mijn hart vast. Hij is meer dan slim genoeg, heeft ook echt veel talent, maar daarmee red je het toch niet in een baan...
Jongste is net gestopt met een studie, en geniet van de vrije tijd (lees: tot 13 uur in bed en dan tot midden in de nacht series bingen).
Op zich doen ze allebei redelijk veel in huis, we hebben een taakverdeling iedere week.
Man en ik volgen allebei een opleiding (werkend leren) dus zijn behoorlijk druk, ook in de avonden en weekenden. Man heeft bovendien wisselende diensten. Ik heb ook nog 2 vrijwilligersjobs, gaat ook veel tijd in zitten. Kortom, wij bedrijven hier nog steeds topsport als BV gezin.
Dan hebben we ook nog de partner van oudste die regelmatig hier verblijft. Dan zitten we dus met 5 volwassenen (+ ouder wordende hond) in 1 klein rijtjeshuis en dat is wel veel. Tel daarbij op dat oudste vegetariër is en jongste eigenlijk alleen vlees wil, dus dat is ook een uitdaging.
Ik doe dus maar iedere maand mee met de Staatsloterij, als ik een miljoen win krijgen de kinderen ieder een huis en gaan man en ik ons eigen huisje opknappen zodat wij ook weer met rust en plezier kunnen wonen
Dat is de ultieme samenvatting van een gezin het volwassen kinderen in een klein rijtjeshuis.
Hier geen hond en op dit moment geen kinderen met partner maar dat kan zomaar anders zijn, volgende week of morgen. Wel een kind dat een eigen bedrijfje heeft naast zijn studie.
Mijn zorg-gen is stuk, al een paar jaar. Loop tegen de zestig en het is gewoon klaar.
Twee kinderen defintief op zichzelf. Jongste (werkende volwassene) woont nog niet helemaal zelfstandig. Beetje als een student, in het weekend thuis voor sport, vrienden en de was. En soms ook door de weeks. Komt waarschijnlijk nog weer thuis wonen.
Kan niet wachten tot hij ook defintief iets voor zichzelf vindt een alles zelf gaat regelen. Het is reuze gezellig met hem hoor. Maar soms ook lastig, komt op woensdag mee-eten voor sport in ons dorp. Zitten man en ik te wachten tot hij er is terwijl wij ook om 17:45 hadden kunnen eten.
Zaterdag beloof ik dat er tussen sport en afspraak met vrienden voor hem gewoon om zes uur eten op tafel staat. Worden wij onverwacht uitgenodigd voor iets gezelligs. Sta ik eerst nog even iets voor hen in elkaar te flansen want hij had maar krap en half uur tussen zijn afspraken en ik had het beloofd nog geen drie uur daarvoor.
Ik wil terug naar met zijn twee, doen en laten wat wij willen.
Kampeerder schreef op 18-02-2026 om 14:47:
Mijn zorg-gen is stuk, al een paar jaar. Loop tegen de zestig en het is gewoon klaar.
Twee kinderen defintief op zichzelf. Jongste (werkende volwassene) woont nog niet helemaal zelfstandig. Beetje als een student, in het weekend thuis voor sport, vrienden en de was. En soms ook door de weeks. Komt waarschijnlijk nog weer thuis wonen.
Kan niet wachten tot hij ook defintief iets voor zichzelf vindt een alles zelf gaat regelen. Het is reuze gezellig met hem hoor. Maar soms ook lastig, komt op woensdag mee-eten voor sport in ons dorp. Zitten man en ik te wachten tot hij er is terwijl wij ook om 17:45 hadden kunnen eten.
Zaterdag beloof ik dat er tussen sport en afspraak met vrienden voor hem gewoon om zes uur eten op tafel staat. Worden wij onverwacht uitgenodigd voor iets gezelligs. Sta ik eerst nog even iets voor hen in elkaar te flansen want hij had maar krap en half uur tussen zijn afspraken en ik had het beloofd nog geen drie uur daarvoor.
Ik wil terug naar met zijn twee, doen en laten wat wij willen.
Ik snap je helemaal hoor. Voor een geval als zaterdag heb ik meestal nog wel wat restjes in de vriezer staan. Mag hij zelf kiezen en opwarmen.
Haha ja, herkenbaar. Ik heb mijn dochter in mijn eentje opgevoed. Toen ze voorzichtig kwam vertellen dat ze een kamer had gevonden (ze wist niet helemaal goed hoe ik zou reageren) juichte ik dat ik wel een busje zou huren voor de verhuizing.
Het ging prima thuis, maar we waren wel twee kapiteins op één schip aan het einde. En dat eeuwige aanpassen aan haar tijden (kunnen we vroeg eten, kunnen we laat eten, ik ga naar vriend, vriend komt bij mij, ik moet vroeg werken, laat werken, sporten....), daar was ik wel een beetje klaar mee.
Inmiddels is ze al 7 jaar het huis uit, afgestudeerd en getrouwd. Ik vind het helemaal prima zo.
Heel normaal en begrijpelijk TO. Hou vol, op een gegeven moment zijn ze ècht verhuisd 😉
Dymo schreef op 18-02-2026 om 14:55:
Haha ja, herkenbaar. Ik heb mijn dochter in mijn eentje opgevoed. Toen ze voorzichtig kwam vertellen dat ze een kamer had gevonden (ze wist niet helemaal goed hoe ik zou reageren) juichte ik dat ik wel een busje zou huren voor de verhuizing.
Het ging prima thuis, maar we waren wel twee kapiteins op één schip aan het einde. En dat eeuwige aanpassen aan haar tijden (kunnen we vroeg eten, kunnen we laat eten, ik ga naar vriend, vriend komt bij mij, ik moet vroeg werken, laat werken, sporten....), daar was ik wel een beetje klaar mee.
Inmiddels is ze al 7 jaar het huis uit, afgestudeerd en getrouwd. Ik vind het helemaal prima zo.
En dan had jij er maar 1🤪 (wat ik begrijp uit dit verhaal) laat staan als je er 2 of 3 hebt die niet dezelfde sport doen en naast hun studie bouwen aan een flitsende carrière.
Kreeg net alweer een appje: Moet na hoorcollege nog even vergaderen voor mijn werk, maar 3 collega's hebben tot college tot 15.00 dus eerder dan 15.30 beginnen we niet. Ben dus laat.
Ja denk ik er dan bij, heeeeeel laat, want er is ook onderhoud aan het spoor en dus geen trein. Bij het station oostelijk van ons komt de bus maar 1x per uur en andere kind heeft vanwege de opbouw van zijn carrière de auto mee. Klusje ver weg en vanavond nog een zakelijke afspraak voor zijn eigen bedrijf en dus net als zijn zus geen trein.
Kan dus niet het mankerend ov aanvullen met de auto want die is niet thuis.
Heel normaal.
Zoon heeft de hele zomer 2025 met laptop en al in een klein tentje op campings gezeten. Weggelopen, maar gelukkig wel af en toe contact.
Toen we hem eind september mochten ophalen, keek ik 's morgens nog even op de website van de woningbouw.
YES!!
Eindelijk iets passends en hij was nummer 1.
Twee weken later waren we laminaat aan het leggen in zijn piepkleine appartementje en nog twee weken later had hij een echte baan.
Eindelijk wordt hij groot op zijn 23ste.
Oh ja, bij sneeuwstormen e.d. mag hij altijd bellen voor vervoer, dan is op de fiets gaan echt te zot.
Met code rood ijzel heeft hij in overleg met de baas vrij genomen.
Mij gaat het net zo: groot gezin alle vier Tussen 22 en bijna 27, studeren Allemaal: Nummer 1 is bijna klaar , heeft een Baan, en wacht nog een jaar om te sparen…(wat we ook begrijpen) . Nummer 2; nog 2,5 jaar studie. Nummer 3 gaat voor een jaar naar Berlijn, om daarna weer verder in de buurt te studeren. Nummer 4 nog 2 jaar, en de jongste studeert, maar heeft ook een baan, en is de deur uit.
Man en ik werken nog 6 jaar, en willen eigenlijk graag kleiner gaan wonen. En dat vind ik op dit Moment wel het moeilijkste. Het niet kunnen plannen….
Ook al is het Allemaal best gezellig….Maar toch…ooit moet het ook klaar zijn!
Alice12 schreef op 18-02-2026 om 14:00:
Ja, heel herkenbaar. Mijn beide kinderen wonen nu op zichzelf. En ik heb met verbijstering geluisterd naar vriendinnen die het vreselijk vonden toen hun laatste kind het huis uit ging. Tranen met tuiten.
Ik vond het heerlijk.
Ik reageerde een tijdje geleden op een vraag over leeg nest dat ik ernaar uitkeek dat dochter op zichzelf ging en werd toen zowat afgefakkeld. Maar idd. Het is inmiddels zo ver en ik vind de rust heerlijk. En de zooi die ze maakte mis ik ook zeker niet! Nu woont ze vlakbij en zie ik haar nog regelmatig. Dat scheelt misschien.
herkenbaar en dus normaal
En die drie van mij zijn tussen de 13 en 20 dus ben nog niet ‘van ze af’. Dit is liefdevol gezegd uiteraard
sinds twee jaar gaan man en ik jaarlijks ook met zijn tweetjes op vakantie. Heerlijk. En ik geniet er ook van als de oudste twee weekend weg zijn oid
Dat het zo extreem moeilijk is voor kinderen uit huis te gaan ivm woningnood vind ik een stressvolle gedachte
Uiteindelijk is het voor kinderen ook goed om die stap naar echte volwassenheid te maken. En dat leer je niet thuis. Je blijft daar altijd kind. Want de verantwoordelijkheid voor het huis en de huishouding ligt elders.
In mijn omgeving ook de studentenhuis constructie. Kinderen doen zelf wekelijks de eigen boodschappen. En het avondeten is op een vaste tijd. Kinderen met afwijkende tijden eten op een ander moment. Dat zou bij jullie prima kunnen. Je hoeft niet te wachten tot iedereen thuis is natuurlijk. Jongere kinderen met sport en bijbanen eten ook op wisselende momenten. Daarnaast kan je afspreken dat het koken gaat rouleren. Jij kookt op maandag, woensdag, vrijdag. En kind 1 op dinsdag en kind 2 op donderdag bijvoorbeeld. In het weekend zorgt iedereen voor eigen eten.
Ook zou ik meer kijken naar eigen activiteiten. Bijvoorbeeld samen met je partner een dag/midweek weg. Of dingen ondernemen met vriendinnen. Niet continu alles afstemmen maar meer toewerken naar je eigen leven. Er zijn er genoeg die in een enorm gat vallen zonder kinderen. Ze zijn niets en hebben eigenlijk geen eigen leven tot de kleinkinderen komen. Mijn oud collega gaat nog steeds jaarlijks met de volwassen kinderen naar de camping terwijl die eigenlijk wel eens wat anders zou willen. Maar ja zolang ze nog thuiswonen gaan ze mee op gezinsvakantie.
Gelukkig gaan man en ik al jaren zonder kinderen op vakantie….en regelmatig weekendjes weg.
Ted68 schreef op 18-02-2026 om 16:01:
Gelukkig gaan man en ik al jaren zonder kinderen op vakantie….en regelmatig weekendjes weg.
Ik weet nog dat wij voor het eerst zonder kinderen gingen. Mijn ouders zeiden dat we de kinderen wel vreselijk zouden gaan missen. We hebben ze geen moment echt gemist. We vonden het heerlijk om op te staan en een uur later op pad te gaan voor uitstapjes, boodschappen of wat dan ook.
Met drie kinderen was er altijd wel één die nog wilde douchen, iets anders aan wilde, naar de wc moest, eerst nog gel in zijn haar moest, nog make-up moest aanbrengen. En dat gaat op een camping nou eenmaal niet zo vloeiend als thuis. Of een kind dat eigenlijk helemaal niet mee wilde, tenzij we ook dit of dat zouden doen.
Enige moment dat we ze misschien een klein beetje misten was bij het opzetten of afbreken van de tent. Dat extra paar handen voor de stokken, iemand die ondertussen alvast alle stoelen uit de aanhanger haalde, het kooktafeltje in elkaar zette, de haspel uitrolde etc. Met twee was dat langer werk dan met vijf.