Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Kleinduimpje schreef op 18-02-2026 om 20:03:
dan geef alle kinderen maar aan mij!!! Ik heb 1 dochter en hoop eerlijk gezegd dat ze nog lang niet weggaat en ik verlang naar wel 3 kinderen in huis. Ik wil drukte en ik wil graag voor ze zorgen! Het lijkt me ook leuk om 3 kinderen in deze leeftijd te hebben en dat ze dan aanhang meenemen. Hier komen wel vriendinnen, maar het is ook vaak heel stil!
Dat moment komt vanzelf wel hoor. Met volwassen kinderen wordt de dynamiek meestal vanzelf zo anders dat beiden ernaar gaan verlangen.
Kampeerder schreef op 18-02-2026 om 19:53:
[..]
Met nog maar drie mensen die de wasmand vullen heb ik daar ook nog vaste dagen aan gehangen. Op zondag was ik alle sportkleding, ook wedstrijdtenue's. Heb je op maandag een inhaalwedstrijd en zaterdag weer, ligt het initiatief voor extra wassen bij het kind dat het tenue nodig heeft. Helaas heeft het hier wel eens geknetterd daarover. Werd drie weken van te voren aangekondigd dat er extra wedstrijd was. En dan was ik de boeman die vergeten was te wassen.
Ook dit soort dingen zit gewoon niet de hele tijd in mijn hoofd. Hun agenda is niet gekoppeld aan de mijne, ik wil het allemaal niet in detail weten. Als ze iets van mijn nodig hebben kan dat allemaal, wel even vragen. Indien heel belangrijk zet ik het in mijn agenda.
Dit ja!
Ieder weekend nemen we even een moment om voor de komende week te inventariseren op hoeveel eters ik iedere dag moet rekenen. Zoon doet een stage waarbij bij een avonddienst meestal een maaltijd inbegrepen is. Verder vind ik het handig om te weten wanneer de dag of avonddiensten zijn, dan laat ik hem een beetje uitslapen de volgende ochtend. Dat gaat allemaal op de kalender.
Er kan een hoop maar je moet het wel vragen als je de auto nodig hebt of (misschien) gehaald moet worden.
Het is heel normaal om op enig moment op jezelf te gaan wonen. Je ouders woonden waarschijnlijk ook niet tot in lengte van dagen bij hun ouders.
Nu hoeft dat niet per se met 20 al, maar zo rond 25 zijn de meesten zelf ook wel klaar om op zichzelf te gaan wonen.
Woonruimte vinden is wel een ding tegenwoordig, zeker met één inkomen.
Zorgen voor je kinderen doe je zo lang dat nodig is. Bij ziekte of beperking kan dat wat langer duren of wat intensiever zijn. Maar ze worden ook ouder en zelfstandiger en dan kun je ook meer aan hen zelf overlaten. Bijvoorbeeld bij sport/werk rond etenstijd; warm het maar op/kook zelf iets op een ander tijdstip.
Ieder zijn eigen was doen, zou ik niet voor kiezen. Maar ik ga niet met spoed iets wassen omdat kind dat NU wil hebben. Auto lenen moet gevraagd worden.
Ik ken overigens behoorlijk wat ouders met jongvolwassen kinderen die hun agenda's wel gekoppeld hebben. Zelfs als die kinderen het huis uit zijn. Ook dat ze elkaars locatie kunnen zien. Ik vind dat echt ongezond en snap niet dat die kinderen dat accepteren. Het komt op mij toch enigszins over als een geïndoctrineerd standpunt. Welke zichzelf respecterende volwassene wil nu dat zijn/haar ouders precies kunnen zien waar hij/zij is?
MamaE schreef op 18-02-2026 om 20:25:
Het is heel normaal om op enig moment op jezelf te gaan wonen. Je ouders woonden waarschijnlijk ook niet tot in lengte van dagen bij hun ouders.
Nu hoeft dat niet per se met 20 al, maar zo rond 25 zijn de meesten zelf ook wel klaar om op zichzelf te gaan wonen.
Woonruimte vinden is wel een ding tegenwoordig, zeker met één inkomen.
Zorgen voor je kinderen doe je zo lang dat nodig is. Bij ziekte of beperking kan dat wat langer duren of wat intensiever zijn. Maar ze worden ook ouder en zelfstandiger en dan kun je ook meer aan hen zelf overlaten. Bijvoorbeeld bij sport/werk rond etenstijd; warm het maar op/kook zelf iets op een ander tijdstip.
Ieder zijn eigen was doen, zou ik niet voor kiezen. Maar ik ga niet met spoed iets wassen omdat kind dat NU wil hebben. Auto lenen moet gevraagd worden.
Ik ken overigens behoorlijk wat ouders met jongvolwassen kinderen die hun agenda's wel gekoppeld hebben. Zelfs als die kinderen het huis uit zijn. Ook dat ze elkaars locatie kunnen zien. Ik vind dat echt ongezond en snap niet dat die kinderen dat accepteren. Het komt op mij toch enigszins over als een geïndoctrineerd standpunt. Welke zichzelf respecterende volwassene wil nu dat zijn/haar ouders precies kunnen zien waar hij/zij is?
Dat laatste is waarschijnlijk al vroeg aangeleerd. Er zijn mensen die op hun telefoon precies kunnen zien waar iedereen uit het gezin is. Ook hun partner. En dat heel gewoon vinden.
Voor mensen die toezicht nodig hebben is het handig, verder in mijn ogen een heel raar en naar iets.
MamaE schreef op 18-02-2026 om 20:25:
Het is heel normaal om op enig moment op jezelf te gaan wonen. Je ouders woonden waarschijnlijk ook niet tot in lengte van dagen bij hun ouders.
Nu hoeft dat niet per se met 20 al, maar zo rond 25 zijn de meesten zelf ook wel klaar om op zichzelf te gaan wonen.
Woonruimte vinden is wel een ding tegenwoordig, zeker met één inkomen.
Zorgen voor je kinderen doe je zo lang dat nodig is. Bij ziekte of beperking kan dat wat langer duren of wat intensiever zijn. Maar ze worden ook ouder en zelfstandiger en dan kun je ook meer aan hen zelf overlaten. Bijvoorbeeld bij sport/werk rond etenstijd; warm het maar op/kook zelf iets op een ander tijdstip.
Ieder zijn eigen was doen, zou ik niet voor kiezen. Maar ik ga niet met spoed iets wassen omdat kind dat NU wil hebben. Auto lenen moet gevraagd worden.
Ik ken overigens behoorlijk wat ouders met jongvolwassen kinderen die hun agenda's wel gekoppeld hebben. Zelfs als die kinderen het huis uit zijn. Ook dat ze elkaars locatie kunnen zien. Ik vind dat echt ongezond en snap niet dat die kinderen dat accepteren. Het komt op mij toch enigszins over als een geïndoctrineerd standpunt. Welke zichzelf respecterende volwassene wil nu dat zijn/haar ouders precies kunnen zien waar hij/zij is?
Dikgedrukt 1: Ze warmen zelf op maar meestal maak ik wel een bordje klaar, zodat ik de keuken op kan ruimen.
Dikgedrukt 2: Geen gekoppelde agenda's en we kunnen elkaars locatie niet zien. Mijn kinderen zouden dat nooit accepteren inderdaad. De auto reserveren schrijf je op de gezinskalender net als de afspraak bij de oogarts waarvoor ik moet rijden, omdat je gedruppeld wordt.
MamaE schreef op 18-02-2026 om 20:25:
Ik ken overigens behoorlijk wat ouders met jongvolwassen kinderen die hun agenda's wel gekoppeld hebben. Zelfs als die kinderen het huis uit zijn. Ook dat ze elkaars locatie kunnen zien. Ik vind dat echt ongezond en snap niet dat die kinderen dat accepteren. Het komt op mij toch enigszins over als een geïndoctrineerd standpunt. Welke zichzelf respecterende volwassene wil nu dat zijn/haar ouders precies kunnen zien waar hij/zij is?
Ik ken ook zo iemand ja, die altijd kan zien waar beide volwassen kinderen zich bevinden. Snap het ook niet, maar blijkbaar zijn ze allemaal heel open en hecht met elkaar ofzo.
yasmijn27 schreef op 18-02-2026 om 20:30:
[..]
Dat laatste is waarschijnlijk al vroeg aangeleerd. Er zijn mensen die op hun telefoon precies kunnen zien waar iedereen uit het gezin is. Ook hun partner. En dat heel gewoon vinden.
Voor mensen die toezicht nodig hebben is het handig, verder in mijn ogen een heel raar en naar iets.
Dat vind ik dus ook. Ik zou echt niet willen dat mijn ouders mijn agenda kunnen zien.
Daarnaast staan bij mij de 'standaard' afspraken zoals sport er niet in. Alleen als het een keer niet doorgaat. Net zoals studiedagen en vakanties en verlof er wel in staan, maar werk- en schooldagen niet.
De locatie van je partner zien vind ik persoonlijk al onnodig, maar de locatie van je uitwonende kinderen? Waarom in godsnaam? En hun agenda?
Maar goed, blijkbaar delen jongeren tegenwoordig in snapchat massaal hun locatie en zien dan van al hun vrienden waar ze zijn en vinden dat volstrekt normaal. Ik wijt dat toch wel aan opvoeding.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 18-02-2026 om 20:14:
[..]
Dit ja!
Ieder weekend nemen we even een moment om voor de komende week te inventariseren op hoeveel eters ik iedere dag moet rekenen. Zoon doet een stage waarbij bij een avonddienst meestal een maaltijd inbegrepen is. Verder vind ik het handig om te weten wanneer de dag of avonddiensten zijn, dan laat ik hem een beetje uitslapen de volgende ochtend. Dat gaat allemaal op de kalender.
Er kan een hoop maar je moet het wel vragen als je de auto nodig hebt of (misschien) gehaald moet worden.
Dat deden wij tot ongeveer zestien jaar oud zo ook wel. Daarna was het de bedoeling dat als ze iets van ons nodig hadden dat ze zelf het initiatief namen. Dan werd er zo links en rechts wat geroepen maar dat werkte niet goed. Ging bij mij soms het ene oor in en het andere uit. Stuur maar een appje, dan zet ik het in mijn agenda. Geen appje, dan is het niet gezegd/gedeeld. Wel of niet mee-eten vind ik dan minder spannend. Kan altijd wel iets fixen of juist minder maken. Ze hebben hun eigen leven, dus als ze ineens op werk blijven eten, bij hun vrienden eten, in de stad eten moet allemaal kunnen. Berichtje voor vijf uur en we houden er rekening mee.
Ik ben ‘van vroeger ‘ en vind het echt heel onnodig en onvrij om van je partner en je gezinsleden constant te weten waar ze zijn. Kom op zeg, je hebt je eigen leven, dat is genoeg ; je hoeft niet steeds mee te bewegen met wat je naasten doen, en waar.
Bewaar locaties delen en dat soort fratsen voor uitzonderlijke situaties.
Tjilp schreef op 18-02-2026 om 20:44:
Ik ben ‘van vroeger ‘ en vind het echt heel onnodig en onvrij om van je partner en je gezinsleden constant te weten waar ze zijn. Kom op zeg, je hebt je eigen leven, dat is genoeg ; je hoeft niet steeds mee te bewegen met wat je naasten doen, en waar.
Bewaar locaties delen en dat soort fratsen voor uitzonderlijke situaties.
Dit!
Als man in het buitenland gaat sporten doet hij dat. Of de zonen deden dat als ze in de nacht nog een uur moesten fietsen. Zodra ze thuis waren ging het weer uit.
Kleinduimpje schreef op 18-02-2026 om 20:03:
dan geef alle kinderen maar aan mij!!! Ik heb 1 dochter en hoop eerlijk gezegd dat ze nog lang niet weggaat en ik verlang naar wel 3 kinderen in huis. Ik wil drukte en ik wil graag voor ze zorgen! Het lijkt me ook leuk om 3 kinderen in deze leeftijd te hebben en dat ze dan aanhang meenemen. Hier komen wel vriendinnen, maar het is ook vaak heel stil!
Sluit je aan bij een woongroep. Je houdt van drukte en voor anderen zorgen.
Je dochter brengt soms vriendinnen mee, daar geniet je van. En je ziet op tegen de tijd dat dat voorbij zal gaan. Anticiperen dus! Want echt, deze jaren gaan snel en als je 85 wordt, is er nog volop tijd te vullen met levendigheid.
Kampeerder schreef op 18-02-2026 om 20:41:
[..]
Dat deden wij tot ongeveer zestien jaar oud zo ook wel. Daarna was het de bedoeling dat als ze iets van ons nodig hadden dat ze zelf het initiatief namen. Dan werd er zo links en rechts wat geroepen maar dat werkte niet goed. Ging bij mij soms het ene oor in en het andere uit. Stuur maar een appje, dan zet ik het in mijn agenda. Geen appje, dan is het niet gezegd/gedeeld. Wel of niet mee-eten vind ik dan minder spannend. Kan altijd wel iets fixen of juist minder maken. Ze hebben hun eigen leven, dus als ze ineens op werk blijven eten, bij hun vrienden eten, in de stad eten moet allemaal kunnen. Berichtje voor vijf uur en we houden er rekening mee.
O ja afzeggen kan altijd nog of melden dat je toch later bent. Als ik dan al beginnen ben kan er een portie in de vriezer voor een moment van alleen eten of om mee te nemen.
Die onregelmatige diensten van de stage nu kunnen ook zomaar weer wijzigen. Daarom vraag ik het in het weekend nog even na.
Ik vind het soms ook prettig in te weten wie mee-eet om dan niet andijvie stamppot te staan maken als de liefhebbers er niet zijn.
hier nog thuiswonend kind van 25 jaar. Al een jaar of 10 geleden zijn er afspraken gemaakt over de was. Je doet je eigen was, uitsluitend volle wastrommel en bij goed weer was buiten ophangen. Daarvoor heb je een wasmand op je eigen grote kamer staan. Is de wasmachine niet vol dan vul je aan met wasgoed dat in badkamer is. We wonen ruim, dat scheelt. Kind heeft 1 slaapkamer en daarnaast een grote werk/ontspankamer. Zo groot dat er ook vrienden bij kunnen zitten. Max 10 minuten douchen. Douchen na afloop drogen. 6 avonden per week afruimen en keuken netjes maken. We hebben eigenlijk over en weer geen last van elkaar. Over en weer houden we rekening met elkaar. Dit is zo afgesproken toen ik jaren geleden ziek ben geweest. Ook nu ziet kind feilloos wanneer ik moe ben en veel pijn heb. Dan is er echt zorg voor mij. Verder woont kind hier voornamelijk gewoon op die 2 kamers. Werkt 40 uur per week, is van 8 tot 18.30 van huis. En is regelmatig met vrienden op pad. Ook zijn vrienden hier regelmatig. Wij vinden die reuring vaak gezellig. Ik ben regelmatig de hort op met eega. Wat vind ik het gemakkelijk om dan aan te geven wanneer we ongeveer dan thuis zijn (dan zorgt kind dat eten dan klaar is).
Zijn promotietraject duurt nog 2 jaar, daarna wordt duidelijk wat er daarna gaat gebeuren. Tegen die tijd zal hij waarschijnlijk een huis gaan kopen.
hier een gezin van 4 (ouders en 2 pubers van 16 en 18) die elkaars locatie altijd kunnen volgen. Vind het zelf enorm handig met bv timen van het avondeten (is die en die al onderweg, hoe laat kan ik iedereen ongeveer thuisverwachten) en voor situaties waarin je bv even wilt checken of dochter s avonds ergens veilig is aangekomen ofzo. Mijn pubers zijn, ondanks afspraken daarover, geen ster in communiceren dus ik ben blij dat ik soms niet afhankelijk ben van of en wanneer zij iets laten weten. Man idem dito eigenlijk. Heeft 5 kwartier reistijd van en naar werk. Als ik zie dat ie op een bepaalde tijd nog op zn werk zit, weet ik dat ik nog niet hoef te beginnen met koken...
T@sje schreef op 18-02-2026 om 22:07:
hier een gezin van 4 (ouders en 2 pubers van 16 en 18) die elkaars locatie altijd kunnen volgen. Vind het zelf enorm handig met bv timen van het avondeten (is die en die al onderweg, hoe laat kan ik iedereen ongeveer thuisverwachten) en voor situaties waarin je bv even wilt checken of dochter s avonds ergens veilig is aangekomen ofzo. Mijn pubers zijn, ondanks afspraken daarover, geen ster in communiceren dus ik ben blij dat ik soms niet afhankelijk ben van of en wanneer zij iets laten weten. Man idem dito eigenlijk. Heeft 5 kwartier reistijd van en naar werk. Als ik zie dat ie op een bepaalde tijd nog op zn werk zit, weet ik dat ik nog niet hoef te beginnen met koken...
Kun je niet gewoon afspreken hoe laat je eet en dan zorgt de rest maar dat ze er zijn? Moet jij bij iedereen kijken waar ze zijn, hoe lang dat nog reizen is en dan zorgen dat hun prakje klaar staat als ze thuiskomen? Ik moet er niet aan denken. Jammer dat ze niet kunnen communiceren, leren ze vast wel als ze een paar keer koud eten. Of niet, maar dat is dan hun probleem.