Zoon (26) aan woning helpen
Mijn zoon is al sinds 2019 werkende, staat al sinds het mocht ingeschreven bij de woningbouw maar vindt maar geen woning.
De reden is heel flauw: Zoon heeft voldoende wachttijd, maar hij is geen senior en heeft ook geen vriendin of kind die met hem meeverhuist.
Kamers zijn er (natuurlijk) niet, studenten kunnen al geen kamer vinden laat staan dat een kamer vaak meer kost dan een sociale huurwoning en zoon dan geen huurtoeslag kan krijgen
Intussen zit ik hier met nog 3 jongere kinderen waarvan ik dacht dat die ooit wel een keer uit huis kunnen, en is mijn partner al een tijd overleden. Als ik zelf kleiner wil gaan wonen, zit ik dus met dat de kinderen moeten meeverhuizen (ik ben wel 55+, dat scheelt weer)
Hoe kan ik zoon aan een woning helpen?
Joszy schreef op 24-12-2025 om 07:13:
[..]
Dat verschil is niet zo groot wat mij betreft. Maar direct naast je? Kunnen je ouders lekker zien hoe laat je thuiskomt, wie je meeneemt (goh alweer een man die we niet kennen!) en met een beetje pech is het zo gehorig dat ze elke ruzie met je partner live meekrijgen. Daar zou ik echt niet blij van worden
Nee, dat was destijds de reden dat we niet naast mijn schoonouders gingen wonen maar een flink stuk verderop (20 km ongeveer), ook schoonbroers en zussen woonden daar vlakbij.
Joszy schreef op 24-12-2025 om 07:13:
[..]
Dat verschil is niet zo groot wat mij betreft. Maar direct naast je? Kunnen je ouders lekker zien hoe laat je thuiskomt, wie je meeneemt (goh alweer een man die we niet kennen!) en met een beetje pech is het zo gehorig dat ze elke ruzie met je partner live meekrijgen. Daar zou ik echt niet blij van worden
Zouden ze kunnen maar om eerlijk te zijn moet dat echt in de aard van die mensen zitten. Wij zien zelden hoe laat buren thuiskomen en gaan als we het zien is het toeval. Mijn buurman daarintegen die ziet alles, en dus ook of iemand bij ons aanbelt of niet.
Mijn kinderen wonen in drie verschillende plaatsen, van mij uit gezien 75-100 km. verder, onderling dubbele afstand. Maar zij wonen alledrie in een plek die heel erg bij hun eigen karakter en leven past: de een in een yuppenstad, houdt van theetjes; de ander in een stad met veel kunst (Amsterdam was ook een tijdje uitstekend, maar verdere opleiding bracht hen elders naar het land) en de derde in een plattelandsgemeente. Je zou ze onderling niet moeten verwisselen. Ik vind het mooi dat drie kinderen zo kunnen uitgroeien tot een eigen karakter en een eigen leven, en dan ook nog zo verschillend. Samen koffie drinken is een probleem, maar de onderlinge verhoudingen zijn goed, ook met de partners. Ze verheugen zich erop elkaar dadelijk allemaal weer te zien.
Goede kerstdagen gewenst voor iedereen.
Dat verschil tussen de kinderen zie ik ook, tsjor! Zoon woont stedelijk met uitzicht op treinen en wegen, dochter redelijk landelijk en die snakt naar nog veel landelijker. Die zouden ook echt geen woningruil moeten doen
Auwereel schreef op 25-12-2025 om 09:15:
Dat verschil tussen de kinderen zie ik ook, tsjor! Zoon woont stedelijk met uitzicht op treinen en wegen, dochter redelijk landelijk en die snakt naar nog veel landelijker. Die zouden ook echt geen woningruil moeten doen
Onze dochter is typisch iemand voor leven in de stad, maar een woningzoekende kan in deze tijd niet kritisch zijn. Haar eerste koopwoning wordt gebouwd in ons saaie dorp. De zoons zijn beide meer dorps georiënteerd. De ene woont nu alleen in een gehucht en die mist het hebben van winkels. Maar ook hij wilde eerst niet kritisch zijn.
Bekende ergernis van 'voldoende wachttijd'. Bij woongoed zeeuws vlaanderen heb ik toevallig zelf vandaag nog gekeken. Ik mag op 15 woningen reageren, maar door de toewijzingsvoorwaarden (senior, huishoudens van minstens 2 personen) zijn er maar 4 die ik echt zou kunnen krijgen. En tegenwoordig staat er niet eens meer bij hoeveelste ik in de rij zou zijn als ik reageer. 4 woningen op duizenden alleenstaande woningzoekenden is natuurlijk ook nog eens veel te weinig, ook in Zeeland.
Ik denk dat je zoon echt moet gaan kijken naar een koopappartement (wel heel veel geduld hebben, ik heb zelfs een keer een onbewoonbaar huis bezichtigd samen met nog tientallen anderen)
Of misschien zelfs moet denken aan verhuizen naar Duitsland. Ik zou dat helemaal niet willen, dan blijf ik liever thuis wonen, maar genoeg jonge mensen in mijn stad die door emigratie, meestal naar Duitsland, nu 'uitwonend' zijn omdat er gewoon weinig is.