Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
Bakblik schreef op 05-08-2026 om 13:10:
[..]
Maar dat is geen vergelijken volgens mij. Je spoort de een aan te kijken hoe de ander het doet en het later ook zo te doen.
Vergelijken is als je zegt: Kijk eens naar je zus die kon al wel zelf haar veters strikken toen ze zo oud was als jij.
Voor veters strikken kan je vanalles invullen. Zeker in de jaren 70 (mijn jeugd) gebeurde dat veelvuldig. Niet alleen door ouders naar ook door juffen en anderen.
Iets wat mijn jeugd best gekleurd heeft op een niet zo positieve manier. Ik voelde me vaak het domme gansje dat iets nog niet kon. En dan verschrikkelijk haar best moest doen om het snel te leren.
Dat is toch precies hetzelfde? Mijn kind kon dus nog geen tafeldekken zonder te mopperen, hij was twee jaar jonger dan zijn zus.
Tja, dat je bent geworden wie je bent door je opvoeding, is niet perse iets positiefs. Naast dat het voor genoeg mensen eerder is, ondanks je opvoeding.
Ik vind het een wonder dat mijn sibling en ik zo goed terecht zijn gekomen, dat hebben we toch echt zelf moeten doen. Ik begrijp nog altijd niet waarom mijn ouders perse kinderen wilden, want we waren wel een bewuste keuze ivm medische issues. Nou ja, mijn vader wilde kinderen omdat mijn moeder anders zou vertrekken. En waarom mijn moeder kinderen wilde? Ik weet wel dat ze een leuke betrokken moeder was toen ik nog heel klein was, maar op de basisschool was ze al minder betrokken moeder.
En dat is eigenlijk het sleutelwoord, betrokken. Dat gevoel had ik niet. Natuurlijk zijn ze een product van hun tijd, maar ik heb niet het idee dat ze echt dingen beter/anders wilden doen dan hun ouders. Er was een keer een akkerfietje met een werkgever toen ik 15 was, wat ik zelf moest oplossen (niet gelukt, want 15). Toen ik het recent is navroeg zij ze: natuurlijk, want ik moest het toch ook zelf doen!!
Nou ja, vanaf het moment dat mijn ouders uit elkaar gingen, hebben mijn zus en ik zo'n beetje alles zelf moeten regelen, uitzoeken enz. Waren we beter afgeweest als onze ouders meer betrokken waren geweest? Mogelijk niet. Maar het allemaal minder moeilijk gegaan en bepaalde fouten hadden we kunnen voorkomen als er iemand met meer ervaring/kennis mee had gekeken.
Zusterclivia schreef op 18-08-2026 om 16:04:
k weet wel dat ze een leuke betrokken moeder was toen ik nog heel klein was, maar op de basisschool was ze al minder betrokken moeder
En daar mag je erg dankbaar voor zijn, in je baby en peutertijd wordt de basis gelegd.
Je bent gehecht geweest dat is zo belangrijk.
Ik ben pleegouder geweest en ik heb heel bijzondere kinderen gehad, die niet gehecht waren en hoe triest ook ook kinderen waar van je wist dat ze altijd problemen zouden houden in hun leven.
Alleen het feit dat je een goede baby en peuter tijd had gaf je al wat mee in het leven.
Groentetuin schreef op 18-08-2026 om 16:44:
[..]
En daar mag je erg dankbaar voor zijn, in je baby en peutertijd wordt de basis gelegd.
Je bent gehecht geweest dat is zo belangrijk.
Ik ben pleegouder geweest en ik heb heel bijzondere kinderen gehad, die niet gehecht waren en hoe triest ook ook kinderen waar van je wist dat ze altijd problemen zouden houden in hun leven.
Alleen het feit dat je een goede baby en peuter tijd had gaf je al wat mee in het leven.
Tuurlijk, die eerste jaren zijn heel belangrijk. Toen ging het bij mij thuis wel redelijk. Als je even weglaat dat mijn moeder 10 zoons wilde en zeker wist dat ik een jongetje was dat, net als mijn oudere neven en nichten, de familietrekken had geërfd. Helaas bleek ik een meisje en leek ik sprekend op mijn vader. In alle opzichten, dus ook qua karakter. Ze bracht dat met zogenaamde humor, “er lag een vreemd kind tussen mijn benen”, maar ik kon en kan er niet echt om lachen.
Natuurlijk houdt ze van me. En intussen is ze ook wel trots op me en zegt dat zelfs. Maar dat was in mijn puberteit wel anders. En ook die periode vormt je enorm.
Ben wel met je eens dat niet veilig gehechte kinderen serieuze problemen hebben