Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
Worteltaart schreef op 16-08-2026 om 21:20:
[..]
Het lastige van geschreven woorden op een forum is dat TO misschien het eerste schreef, maar het tweede bedoelde.
Natuurlijk. Maar daar op gewezen worden kan ook je communicatie in het echte leven verbeteren. Want ook daar zeggen mensen wel eens iets wat door de ontvanger anders wordt uitgelegd. Als TO's kinderen wat hij zegt ook anders uitleggen dan bedoeld, dan is daar wel wat winst te halen!
Worteltaart schreef op 16-08-2026 om 21:20:
[..]
Het lastige van geschreven woorden op een forum is dat TO misschien het eerste schreef, maar het tweede bedoelde.
Klopt. Daarom schrijf ik ook 'het kan dat dit verschil in toon ... enz'. Ik zeg niet; het is zo dat. Ik zeg 'ik lees (niet)', reageer dus ook expliciet op wat ik lees.
Maar dit blijft natuurlijk ook gewoon een forum. We zullen het moeten doen met de geschreven woorden. En dan kan TO evt reageren op onze geschreven woorden.
De zin over de woning viel me op. Maar als de rest van het bericht was overgelopen van warmte en liefde dan had ik niet de behoefte gevoeld te reageren op dat stukje. Ik bedoel het ook niet perse als verwijt. Maar wellicht als een andere blik op de 'feiten'. Juist omdat TO steeds, ook in andere stukjes, schrijft dat hij zo veel heeft gedaan, zo veel heeft geofferd en geïnvesteerd. Dat kan feitelijk natuurlijk ook wel zo zijn. Maar de manier waarop dat gebracht wordt kan wel het verschil maken, ook in hoe het ontvangen en beleefd wordt. Dat kan wellicht deel van het verschil in beleving verklaren. Dan kun je feitelijk 'het juiste' hebben gedaan, maar is dat wellicht anders ontvangen. Eigenlijk net zoals geschreven woorden anders kunnen overkomen dan je bedoelt.
Joszy schreef op 16-08-2026 om 21:32:
[..]
Natuurlijk. Maar daar op gewezen worden kan ook je communicatie in het echte leven verbeteren. Want ook daar zeggen mensen wel eens iets wat door de ontvanger anders wordt uitgelegd. Als TO's kinderen wat hij zegt ook anders uitleggen dan bedoeld, dan is daar wel wat winst te halen!
dit dus, een stuk bondiger dan ik, hihi
Worteltaart schreef op 16-08-2026 om 21:20:
[..]
Het lastige van geschreven woorden op een forum is dat TO misschien het eerste schreef, maar het tweede bedoelde.
Dan had hij dat moeten schrijven.
Ik lees en voel nergens maar een greintje liefde voor zijn kinderen.
Stimpie schreef op 16-08-2026 om 21:36:
[..]
Dan had hij dat moeten schrijven.
Ik lees en voel nergens maar een greintje liefde voor zijn kinderen.
Het is soms ook wat je erin wílt lezen denk ik.
wat ik lees, is iemand die echt wel zijn best doet, maar de plank toch ergens heeft misgeslagen. Het doet mij heel erg denken aan iemand die ik ooit kende, die heel erg zijn best deed om aardig gevonden te worden, maar het lukte nooit helemaal. Geen contact meer met zijn kinderen, heel intelligent, maar sociaal erg onhandig. En het lag allemaal echt, echt, echt niet aan hem, want hij deed zo zijn best! Helaas lijkt to niet meer mee te lezen, want ik zou hem zo graag meer gunnen met zijn kinderen. Als zijn vrouw en zijn therapeut beiden zeggen dat hij het contact met zijn kind(eren) niet moet verbreken, vermoed ik dat ze ook zien dat to wel zijn best doet, maar dat kind niet ongelijk heeft. Ik zou to wensen dat hij met een open blik naar zijn kind kan luisteren en in staat is om te horen wat hem verweten wordt en het gevoel van zijn kind te erkennen. Ik zie het namelijk ook als een kans als je kind zich zo kwetsbaar durft op te stellen. Als je nog meeleest, veel succes to!
ToetieToover schreef op 16-08-2026 om 08:35:
[..]
Niet? Ik wel, namelijk een zoon die zijn vader emotioneel nodig heeft.
Als een ouder niet in staat is om die behoefte in te vullen, dan kan het beide partijen heel veel rust geven om te richten op acceptatie daarvan. In plaats van met man en macht blijven proberen een relatie op te bouwen die er niet in zit.
Het is niet alleen voor pa telkens een teleurstelling. Voor zijn zoon met die behoefte heeft aan een vader die er voor hem is, kan het loyaliteitsconflict hemzelf veel kosten. In de toestemming om voor zichzelf te kiezen en het leuren aan pa te mogen stoppen kan ook de winst zitten.
Joszy schreef op 16-08-2026 om 21:32:
[..]
Natuurlijk. Maar daar op gewezen worden kan ook je communicatie in het echte leven verbeteren. Want ook daar zeggen mensen wel eens iets wat door de ontvanger anders wordt uitgelegd. Als TO's kinderen wat hij zegt ook anders uitleggen dan bedoeld, dan is daar wel wat winst te halen!
Veel relatieproblemen zijn grotendeels communicatieproblemen. Maar om daar iets aan te doen moet er toch wel inzicht zijn in de eigen rol in de problemen, op welk vlak die ook liggen. Ik mis dat inzicht bij TO, en zijn idee dat hij niet de minste wil zijn tegenover zijn kind maakt het er niet makkelijker op.
Bij een kennis kun je denken: ja daag, bel jij nou maar een keer.
Bij je kind ligt dat toch anders.
Diezijnvanmij schreef op 17-08-2026 om 13:47:
[..]
Als een ouder niet in staat is om die behoefte in te vullen, dan kan het beide partijen heel veel rust geven om te richten op acceptatie daarvan. In plaats van met man en macht blijven proberen een relatie op te bouwen die er niet in zit.
Het is niet alleen voor pa telkens een teleurstelling. Voor zijn zoon met die behoefte heeft aan een vader die er voor hem is, kan het loyaliteitsconflict hemzelf veel kosten. In de toestemming om voor zichzelf te kiezen en het leuren aan pa te mogen stoppen kan ook de winst zitten.
Natuurlijk is dat zo, maar die keuze zal dan wel van het kind moeten komen. Als Harry de keuze voor zijn zoon maakt, maakt hij de situatie alleen maar erger. Hij zou het wel bespreekbaar kunnen maken, maar dan niet vanuit boosheid, maar vanuit zorg.
Lieve mensen,
Ik wil iedereen bedanken voor de vele reacties. Ik denk niet dat ik de harteloze man ben die in veel reacties wordt geschetst. Dat deed pijn. Daar waar het mij oprecht raakte en er een kern van waarheid in zat zal ik er zeker van leren, ook als het voor mij heel pijnlijk was. En misschien wel juist waar het pijnlijk was. Soms kon ik dergelijke reacties ook van mij af laten glijden, omdat ik die al had doorleefd in de afgelopen 10 jaar waarin ik steeds geprobeerd heb juist wel empathisch te zijn met mijn kinderen en veel van de soortgelijke tips, die vrienden tot mij kwamen, al ter harte heb genomen.
Ik denk dat de ervaringen in de afgelopen 10 jaar mijn woordkeuze verkeerd hebben beïnvloed, waardoor ik het misschien harteloos en afstandelijk heb opgeschreven (en in ieder geval vanuit mijn perspectief), maar geloof me, niets doet mij meer pijn in het leven dan de verwijdering die ontstaan is met mijn kinderen.
Ik heb vrijwel alle tips die langskwamen in de afgelopen 10 jaar al eerder gehoord en vrijwel alles geprobeerd. Dit zeg ik niet om mijzelf op de borst te kloppen, maar ook om aan u terug te geven, dat zelfs als je uw adviezen ter harte neemt zich een situatie voor kan doen dat je er toch nog niet bent en dat de relatie niet beter wordt. Dat is een uitputtingsslag die heel zwaar is en ik denk dat ik daar begrip voor wilde. Daar waar mijn woordkeuze een beeld geeft dat ik vooral mijzelf zielig voel en geen begrip heb voor mijn kinderen; mijn excuses daarvoor. Ik denk dat ik u gelijk moet geven over die formulering. Maar ik plaats mijzelf niet in een slachtofferrol.
Misschien klopt het wel dat ik hier ook op zoek was naar begrip voor een ouder die er echt klaar mee is. Als je in 10 jaar tijd vrijwel alles hebt geprobeerd wat velen van jullie mij adviseren en de situatie wordt toch niet beter dan doet dat pijn. Je kunt dan op een punt komen dat je er echt klaar mee bent. En misschien doet dat nog wel het meeste pijn, omdat je jezelf er ook voer schaamt (wat misschien niet nodig is als je onderstaand artikel op Facebook leest).
Maar als je op internet zoekt naar andere ouders die dit deze ontwikkeling hebben doorgemaakt dan vind je die vrijwel niet. Er is een groot taboe op ouders die met hun kind breken. Als je op het internet en in de literatuur hier zoekt of sommige ouders zich herkennen in de geschetste situatie vind je voor 99% reacties en "hits" die het perspectief van het kind kiezen. Er zijn tienduizenden opinies over hoe sneu het is voor het kind en hoe erg de ouders zijn. Iedereen lijkt te snappen dat kinderen eens van hun ouders afscheid nemen, maar niemand lijkt te begrijpen dat soms het ook voor een ouder echt te veel wordt. Dat lijkt niet te mogen en als je al een reactie vind is die meestal afwijzend.
Steeds wordt het perspectief van het kind gekozen en niet het perspectief van de ouder. Ik denk dat ik daar onbewust wel naar op zoek was. Ook op dit forum koos vrijwel iedereen het perspectief van mijn kinderen en ging over op het wijzen op mijn tekortkoming als ouder en waarom ik niet deug. Slechts enkele reacties toonden enig begrip voor wat ik meemaak. Ik kan niet ontkennen dat ik daar heel blij mee was, dus dank daarvoor. Dit wil niet zeggen dat ik een slachtoffer rol kies.
Ik ben het overigens eens met mensen die schrijven dat je geen dankbaarheid mag verwachten voor wat je als ouder voor je kinderen doet, maar ik denk wel dat je respect mag verwachten en dat je niet hoeft te accepteren dat je vrijwel letterlijk naar de slachtbank wordt gevoerd en met een taal met de grond wordt gemaakt waar de honden geen brood van lusten. Die berichten en uitingen heb ik jullie bespaard. Maar enig respect mag je denk ik wel verwachten. Ik verwacht dus geen dankbaarheid, maar ik verwacht wel respect, in de toon die in de gesprekken wordt gekozen en in het zien dat je het wel geprobeerd hebt.
Verder schrijven sommigen van jullie dat ik vooral op zoek ben naar medestanders en steun. Misschien klopt dat ten dele ook wel. Juist omdat je zo weinig informatie vindt over ouders, die naar vele jaren strijd ook deze keuze dreigen te maken om de relatie met hun kind te verbreken. Het kan dus inderdaad zijn dat ik hier op zoek was naar wat steun voor wat ik meemaakte. Natuurlijk besef ik ook wat dit voor mijn kinderen betekent en heb ik dat de afgelopen 10 jaar met hen besproken en doorleefd. Dat gaan we onder begeleiding van een therapeut verder verdiepen.
Maar er lijkt een groot taboe te rusten op ouders die met hun kinderen breken, terwijl we het andersom heel begripvol omarmen als kinderen met hun ouders breken en dat dan vooral voor hen sneu vinden en hen met onze empathie omarmen. In dit verband verwijs ik nog naar een heel aardig artikel dat wel het perspectief van de ouder kiest op Facebook.
https://www.facebook.com/BINDUhoewordikmezelf/posts/wat-als-niet-je-ouder-maar-je-volwassen-kind-degene-is-die-jou-steeds-opnieuw-pi/1612445944227053/
Voor iedereen die mij goede tips aan de hand deed over hoe ik een betere vader kan zijn, dank daarvoor. Een deel van deze tips is ook in de afgelopen 10 jaar via vrienden, kennissen en therapeuten tot mij gekomen en ik heb geprobeerd daar iets mee te doen. Zo zal ik ook uw adviezen ter harte nemen.
Ik ben zelf in therapie over deze situatie en reflecteer in de gesprekken met die therapeuten ook op mijn eigen handelen
Nogmaals dank, ik hoop dat uw adviezen mijn helpen om de relatie met mijn kinderen te verbeteren
Als jij na 10 jaar goede raad (inclusief die van dit forum) nog steeds denkt dat mensen “er op uit zijn om je te wijzen op jouw tekortkomingen als ouder en waarom je niet deugt”, en komt met een vage Facebook tekst, tja. Dan sta je kennelijk niet open voor de adviezen. Dan houd ik op om er energie in te steken en je zoon op een gegeven moment waarschijnlijk ook. Houd vooral die betaalde therapeut in je leven, is mijn allerlaatste tip.
Volgens mij halen sommige reageerders "geen verantwoordelijkheid willen nemen" en gewoon een complete emotionele burn-out door elkaar. Harrynd geeft toch eerlijk aan dat hij al 10 jaar lang naar therapeuten loopt en zijn best doet om het contact te herstellen.
Soms is de beste oplossing in zo'n situatie niet een definitieve, emotionele breuk, maar gewoon even een bewuste pauze of time-out. De relatie voor een jaar of twee op een laag pitje zetten, zodat iedereen wat kan afkoelen, de emoties zakken en iedereen weer even aan zijn eigen leven toekomt zonder dat constante gezeur en die beschuldigingen.
Harry, je laatste bericht is een opsomming waarin je jezelf voortdurend en tot in den treure herhaalt. Herhaling maakt niet per definitie beter of duidelijker.
Vervolgens komt er een facebookartikel, waarvan ik je er overigens ook een heel aantal kan sturen. Er bestaan op Facebook groepen waarin ouders elkaar vinden in hun gemeenschappelijke gevoel rondom verstoting door hun kind of verstoting van hun kind. Dit onderwerp is er een waarbij enkel verliezers bestaan. Ouders die volharden in hun gelijk, het onrecht dat ze wordt aangedaan en kinderen die levenslang te kampen hebben met trauma.
ik ga hier verder niet meer op in. Het zal nergens toe leiden/lijden.
je klinkt als mijn moeder, zij vindt dat ze zoveel gegeven heeft. Dat wij zo fijn opgegroeid zijn. Dat het ons aan niks ontbrak...
Materieel klopt dat. We kregen spullen, we deden uitjes samen (nog steeds), naar de buitenwereld was ze een perfecte moeder. Of tenminste dat dacht ze.
Emotioneel was mijn moeder er niet echt. Er werd nooit echt gepraat. Er werd nooit echt gekeken hoe het met ons ging. Dingen die niet goed gingen werden genegeerd. Ik ben ooit blijven zitten. Daar werd niet over gepraat. Ik was echt heel ongelukkig in mijn puberjaren, daar was geen aandacht voor. Achteraf heeft een psychiater wel eens aangegeven dat ik waarschijnlijk toen mijn eerste depressie had. Ik werd niet echt gezien thuis. Het moest gaan zoals zij het wil gaan. In onze jeugd was er nog geen social media maar nu.... allemaal foto's maken, meteen delen met familie. Niet één maar oneindig. Allemaal voor het perfecte plaatje naar de buitenwereld.
wel samen naar een musical in Scheveningen, wel samen kleding shoppen enz enz maar emotioneel werd ik niet gezien. Ze merkten niet dat ik veel in bed lag. Dat ik eigenlijk dood wilde. Ik schreef hele teksten over de dood. Dat ik heel veel nachtmerries had zag ze niet. Heeft ze nooit gemerkt. Wel een lachende opmerking dat ik levendig droomde en had geschreeuwd in mijn slaap. Nooit troost in de nacht, nooit de vraag wat ik gedroomd had. Wat mij bezighield.
Ik heb geaccepteerd dat mijn moeder niet anders kan. Ze mist daar iets, misschien overblijfsel uit haar jeugd? Ze kan niet echt naar zichzelf kijken, ze praat altijd alsof ze de beste is. Ze praat altijd heel veroordelend over anderen. Deed ons na met gekke stemmetjes. Dat heb ik haar afgeleerd toen ze dat ook bij mijn kinderen deed. Ze snapt het niet. Ze kan het niet. Ze is beledigd als ik haar aanspreek op haar gedrag. Ik doe het wel. Dan is ze het slachtoffer. Het laat me een soort van koud. Ik heb therapie gehad. Ik ben op een gegeven moment vastgelopen in het leven. Mijn broers en zussen ook. Allemaal. Mijn moeder was het slachtoffer. Snapt niet dat ze daar zeker aan bijgedragen heeft.
Ik denk dat ik in de rouw kom als ze overleden is. Dat ik dan pas het gevoel toe kan laten en echt kan erkennen wat ik allemaal gemist heb en nog mis. Rouw om wat nooit heeft kunnen zijn. Omdat er nooit een echte warme band is geweest.
Tijdens de therapie heb ik therapie met mijn moeder overwogen. Ook wel eens geuit. Moeder was verontwaardigd want ze had alles voor ons gegaan, ons zoveel gegeven, haar hele leven. Maar als ik het dan zo graag wilde, wilde ze dat wel doen. Ik heb het niet gedaan. Daarna is het leven doorgegaan met het verschil dat ik echt emotionele afstand heb genomen. Als mijn moeder empathie toont voelt dat onecht en draait het uiteindelijk weer om hoe verschrikkelijk dat is voor haar als familie...
Och ik kan nog heel lang doorgaan maar ik moet het hier maar bij laten.
Duizel, het besef dat een ouder niet de perfecte ouder kan zijn en ook niet zal worden, dat besef dringt eigenlijk bij iedereen wel een keer door met alle ontreddering die dat met zich meebrengt, puberteit is daar een bekend tijdperk voor. Daarna kan de fase komen waarin je denkt dat je het zelf beter gaat doen dan je ouders. En dan de fase, waarin jouw kind tegenover jou komt te staan. De meeste ouders zijn gewoon mensen, met goede en minder goede eigenschappen. En de meeste ouders doen hun best, binnen de vermogens die zij hebben.