Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
Harrynd, ik begrijp toch twee dingen niet. Het eerste is: ik denk dat je wel vaak het advies gekregen hebt om het te laten rusten. Jouw weg, mijn weg. Beleving van je zoon is anders dan jouw beleving. Dat kan naast elkaar staan. Maar is het daarvoor nodig om een duidelijke grens te trekken, om dat verschil in beton te gieten en 'te breken' met je kind? Dat begrijp ik niet. Je kunt ook gewoon een tijdje naast elkaar leven, met twee verschillende ervaringen, zonder dat die op elkaar afgestemd moeten worden.
Het tweede wat ik niet begrijp is dat je bepaalde 'eisen' stelt aan de relatie. Bijvoorbeeld: als je zegt dat je dit gaat doen, doe dat dan ook. Nou nee, hij kan het zegen en dan nog erover nadenken en misschien nooit iets doen, geen tijd, geen zin, wat maakt het uit. Het is niet pas de moeite waard als het 'goed' is. Het is de moeite waard omdat het is wat het is, een lastige vader-zoon-relatie, maar wel een relatie, een unieke relatie zelfs.
Wat ik wel mee zou nemen uit het artikeltje dat je aanhaalt is dat je jezelf niet klein moet gaan maken, niet moet gaan vernederen omwille van de relatie met je kind. Je mag best een grens trekken, bijvoorbeeld als er bepaalde woorden worden gebruikt die je raken. Dan mag je best aangeven dat je die woorden niet accepteert. Of dat de verwijten nu wel lang genoeg geduurd hebben, volgende keer meer. Het gaat er dan niet zozeer om dat hij respect voor jou moet tonen (dat is zijn gedrag, daar ga je niet over), maar dat jij aangeeft waar jouw grens ligt (daar ga je wel over, ook over wat je doet als hij die woorden toch gebruikt, bijvoorbeeld het gesprek pauzeren of beëindigen).
Mijn belangrijkste advies zou toch zijn: neem geen definitieve stappen, gooi geen deuren definitief dicht. Wie weet wat het leven nog brengt.
AnnaPollewop schreef op 17-08-2026 om 19:38:
[..]
Veel relatieproblemen zijn grotendeels communicatieproblemen. Maar om daar iets aan te doen moet er toch wel inzicht zijn in de eigen rol in de problemen, op welk vlak die ook liggen. Ik mis dat inzicht bij TO, en zijn idee dat hij niet de minste wil zijn tegenover zijn kind maakt het er niet makkelijker op.
Bij een kennis kun je denken: ja daag, bel jij nou maar een keer.
Bij je kind ligt dat toch anders.
Bij mijn nicht zie ik dat zij wel open staat voor het gesprek maar dat de kinderen dat niet lijken te willen. Die lijken heel goed in vermijden. Als een van de twee alleen met verwijten komt en vervolgens het gesprek niet aangaat, staat de ander met de rug tegen de muur. Dat is slopend voor degene die tegen de muur staat. En dat heeft weer negatieve invloed op de communicatie. Kortom een moeilijk te doorbreken spiraal waar naar mijn idee echt twee partijen hun stinkende best voor moeten doen.
Als een van de partijen een keer zijn verwijten op tafel gooit, zit daar ook de verantwoordelijkheid aan vast om open te blijven voor gesprek, of zelfs misschien dat gaande te houden. Maar we denken vaak, "ik heb nu gezegd wat me dwars zit en jij doet er niks mee".
Communicatie is denk ik veel moeilijker dan dat we denken. Er zijn zoveel perspectieven en woorden die net verkeerd kunnen vallen of bij een ander een andere betekenis hebben. Ik vind het interessant dat TO ons hier op een forum met u aanspreekt, daar krijg ik persoonlijk de kriebels van, dan denk ik, wat is dit voor ouderwetse stijve pipo. Maar ja, iemand anders vindt het misschien heel beleefd.
locka schreef op 18-08-2026 om 07:12:
Soms is de beste oplossing in zo'n situatie niet een definitieve, emotionele breuk, maar gewoon even een bewuste pauze of time-out. De relatie voor een jaar of twee op een laag pitje zetten, zodat iedereen wat kan afkoelen, de emoties zakken en iedereen weer even aan zijn eigen leven toekomt zonder dat constante gezeur en die beschuldigingen.
Dit denk ik ook. Het trekken aan het dode paard (wat jullie zo te lezen allebei aan het doen zijn) is dodelijk vermoeiend. En hoe spijtig ook, het loopt niet altijd goed af. Het lukt niet altijd om een ouder-kind relatie succesvol te maken voor beide partijen. Even stoppen met proberen kan echt winst opleveren voor jullie allebei. Laat elkaar even los, focus op jezelf, blijf aanwezig op de achtergrond/hou de deur open voor de toekomst. Maar laat het ff...
Harrynd schreef op 18-08-2026 om 06:17:
Maar enig respect mag je denk ik wel verwachten. Ik verwacht dus geen dankbaarheid, maar ik verwacht wel respect, in de toon die in de gesprekken wordt gekozen en in het zien dat je het wel geprobeerd hebt.
Maar er lijkt een groot taboe te rusten op ouders die met hun kinderen breken, terwijl we het andersom heel begripvol omarmen als kinderen met hun ouders breken en dat dan vooral voor hen sneu vinden en hen met onze empathie omarmen.
Ik ben zelf in therapie over deze situatie en reflecteer in de gesprekken met die therapeuten ook op mijn eigen handelen
Nogmaals dank, ik hoop dat uw adviezen mijn helpen om de relatie met mijn kinderen te verbeteren
Harry is er bij jou sprake van een diagnose?
Jouw brein lijkt echt anders te werken dan gangbaar is.
Je hebt het over dat anderen kant kiezen voor kind ipv ouder,over, het sneu vinden en hen met empathie omarmen.
Jouw reactie is zo'n onnatuurlijke reactie van een ouder, dit gaat tegen elk oergevoel als ouder in. Als ouder voel je nl ELKE pijn die je kind voelt en jij lijkt zijn pijn (want dat heeft ie) niet te kunnen voelen.
Wij als lezers voelen zijn pijn ook, juist in de beschuldigingen die hij naar jou toe gemaakt heeft. Dat is niet kant kiezen maar een natuurlijke reactie van een ouder en daardoor voelen wij als ouders die empathie voor jou zoon.
Jij wilt niet alleen respectvol behandeld worden maar ook gezien worden door je kind. ( dat is ook wel een dingetje maar dat is echt therapeutenwerk)
Uit de beschuldigingen van je zoon blijkt dat hij zich niet gezien en gehoord voelt door jou.En dan heb ik het niet over praktische zaken als uit eten/concerten enzo maar emotioneel gezien en gehoord voelen.
" Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben."
Erken jij dat? Erken jij zijn pijn?
tsjor schreef op 18-08-2026 om 08:18:
Duizel, het besef dat een ouder niet de perfecte ouder kan zijn en ook niet zal worden, dat besef dringt eigenlijk bij iedereen wel een keer door met alle ontreddering die dat met zich meebrengt, puberteit is daar een bekend tijdperk voor. Daarna kan de fase komen waarin je denkt dat je het zelf beter gaat doen dan je ouders. En dan de fase, waarin jouw kind tegenover jou komt te staan. De meeste ouders zijn gewoon mensen, met goede en minder goede eigenschappen. En de meeste ouders doen hun best, binnen de vermogens die zij hebben.
Ik vind dit een lastige reactie. Ik zoek niet naar de perfecte ouder, ben ook zeker niet de perfecte ouder. Ik vind het ouderschap een mooie maar ook heel ingewikkelde taak soms. Het anders willen doen als je ouders is niet makkelijk. Natuurlijk maak ik fouten. Iedereen maakt fouten. Misschien heb ik nog wel bovengemiddeld veel dingen die ik beter anders kan doen. Ik weet het niet. Ik hoop dat de basis anders voelt voor mijn kinderen. Een kind heeft extra zorg nodig. Ik hoop dat ze allebei voelen dat ik onvoorwaardelijk, altijd van ze hou. Ik spreek dat uit maar probeer dat ook voor te leven zodat ze het ook voelen. Ik hou van ze, zo9als ze zijn. Ze zijn goed zoals ze zijn, ze zijn perfect zoals ze zijn. Ze mogen fouten maken. Mijn liefde is voor altijd.
Ik wil ze ook zien. Ik wil niet dat mijn dochter een paar jaar lang hoopt dat ze maar niet meer wakker wordt en dat dat niet gezien wordt.
Ik sla daar soms in door. Te beschermend, te..... mijn partner kan mij daarop wijzen.
ik voel geen onvoorwaardelijke liefde vanuit mijn moeder. Haar liefde voelt voorwaardelijk.
(Ik ben me er heel erg van bewust dat mijn kinderen later ook concluderen dat ik dingen niet goed gedaan heb, dat mag, ik ben niet perfect.
tsjor schreef op 18-08-2026 om 08:18:
Duizel, het besef dat een ouder niet de perfecte ouder kan zijn en ook niet zal worden, dat besef dringt eigenlijk bij iedereen wel een keer door met alle ontreddering die dat met zich meebrengt, puberteit is daar een bekend tijdperk voor. Daarna kan de fase komen waarin je denkt dat je het zelf beter gaat doen dan je ouders. En dan de fase, waarin jouw kind tegenover jou komt te staan. De meeste ouders zijn gewoon mensen, met goede en minder goede eigenschappen. En de meeste ouders doen hun best, binnen de vermogens die zij hebben.
Mooi verwoord.
tsjor schreef op 18-08-2026 om 08:18:
Duizel, het besef dat een ouder niet de perfecte ouder kan zijn en ook niet zal worden, dat besef dringt eigenlijk bij iedereen wel een keer door met alle ontreddering die dat met zich meebrengt, puberteit is daar een bekend tijdperk voor. Daarna kan de fase komen waarin je denkt dat je het zelf beter gaat doen dan je ouders. En dan de fase, waarin jouw kind tegenover jou komt te staan. De meeste ouders zijn gewoon mensen, met goede en minder goede eigenschappen. En de meeste ouders doen hun best, binnen de vermogens die zij hebben.
Daarnaast kan een kind wel last hebben van de manier waaróp die ouder zijn best deed (ik vind je best doen een wat holle kreet, want heb je echt je best gedaan, of gewoon maar wat gedaan? was het echt het beste wat je kon?), en daar het gesprek over aan willen gaan.
Wij zijn open tegen de kinderen over dat we fouten gemaakt hebben en dat we daar nog altijd spijt van hebben. Maar ik vind dat ik te weinig open sta voor wat dat met hun gedaan heeft, het is veel lastiger om dat aan te horen dan om te vertellen waar ik vind dat ik de mist in ben gegaan. En het is ook lastig om van hen te horen wat er niet goed ging, jezelf beschuldigen is toch een stuk makkelijker dan horen dat dingen niet goed gingen die je zelf nog niet door had of waarvan je dacht dat het geen kwaad kon. En uitleggen waarom het zo ging is makkelijker dan er de verantwoordelijkheid voor nemen.
AnnaPollewop schreef op 19-08-2026 om 05:03:
[..]
Daarnaast kan een kind wel last hebben van de manier waaróp die ouder zijn best deed (ik vind je best doen een wat holle kreet, want heb je echt je best gedaan, of gewoon maar wat gedaan? was het echt het beste wat je kon?), en daar het gesprek over aan willen gaan.
Wij zijn open tegen de kinderen over dat we fouten gemaakt hebben en dat we daar nog altijd spijt van hebben. Maar ik vind dat ik te weinig open sta voor wat dat met hun gedaan heeft, het is veel lastiger om dat aan te horen dan om te vertellen waar ik vind dat ik de mist in ben gegaan. En het is ook lastig om van hen te horen wat er niet goed ging, jezelf beschuldigen is toch een stuk makkelijker dan horen dat dingen niet goed gingen die je zelf nog niet door had of waarvan je dacht dat het geen kwaad kon. En uitleggen waarom het zo ging is makkelijker dan er de verantwoordelijkheid voor nemen.
Herkenbaar. Wij vragen ook regelmatig om feedback. En proberen daar dan ook echt wat mee te doen. Ik heb dat bij mijn moeder altijd heel erg gemist, dus in die zin heb ik echt mijn best gedaan. Wij krijgen van de kinderen wel terug dat ze dat heel fijn vinden, dus daar ben ik blij mee.
maar waarom kan Harrynd het niet juist hebben, wij kennen ze toch helemaal niet? Ik lees hier veel over mensen die geen fijne jeugd hebben gehad, maar het zou ook zomaar kunnen dat de zoon wel een fijne jeugd heeft gehad, en een liefdevolle vader heeft gehad die altijd klaarstond, maar zelf niet zo'n fijne jongen is toch? Ik ben daar wel benieuwd naar. Ook al heb je je eigen kinderen goed opgevoed en veel liefde gegeven betekent volgens mij niet altijd dat deze kinderen allemaal goed in het leven staan en liefdevol zijn.
Mini39,
Het zou kunnen dat HarryND altijd klaar stond voor zijn kinderen.
Maar hij lijkt de relatie met zijn kinderen nogal zakelijk te benaderen.
Hij wil blijkbaar een werkbare relatie met zijn zoon, en anders de relatie opzeggen.
In plaats van de te denken: de relatie is nu slecht, ik erger mij aan mij kind, laten we elkaar minder vaak zien, misschien komt het later weer goed.
Ik vind wel typisch dat zijn zoon hem "transactioneel" noemde.
To, ik zou je willen adviseren om de posts van meesje en duizel goed te lezen en dan nog eens. Durf jij nederig te zijn tov je zoon? Durf jij je kwetsbaar op te stellen? Lukt het je om echt te luisteren, zonder meteen in de verdediging te schieten? Lukt het je om, als dat nodig is, sorry te zeggen tegen je zoon?
Duizel, je post raakt me, je beschrijft precies mijn schoonmoeder. Heftig voor je dat je door je moeder nooit echt bent gezien. 
Mini39 schreef op 19-08-2026 om 10:05:
maar waarom kan Harrynd het niet juist hebben, wij kennen ze toch helemaal niet? Ik lees hier veel over mensen die geen fijne jeugd hebben gehad, maar het zou ook zomaar kunnen dat de zoon wel een fijne jeugd heeft gehad, en een liefdevolle vader heeft gehad die altijd klaarstond, maar zelf niet zo'n fijne jongen is toch? Ik ben daar wel benieuwd naar. Ook al heb je je eigen kinderen goed opgevoed en veel liefde gegeven betekent volgens mij niet altijd dat deze kinderen allemaal goed in het leven staan en liefdevol zijn.
Dit. Wat ik om me heen zie is dat jongvolwassen die hun leven zelf moeizaam op de rit krijgen veel kritischer zijn tegenover hun ouders dan het kroost bij wie het wel wil vlotten met werk/studie/relaties.
Verder vind ik sommige reacties hier wel erg hard en veroordelend.Juist van mensen die zichzelf als de eeuwig ideale ouder presenteren.
TO's incasseringsvermogen is wellicht beperkter doordat hij zelf geen zorgenloze jeugd heeft gehad. Het is onrealistisch om daar begrip van een jongvolwassen kind te verwachten dat nog erg met zichzelf bezig is. Dat inzicht komt misschien later wel. Maar op je zestigstge heb je geen onbeperkt reservoir aan gezonde levensjaren meer voor je. Die spendeer je liever niet aan eindeloos oude koeien uit de moddersloot te dreggen.
Voor TO: Neem tijdelijk wat afstand, heb geduld, laat het initiatief aan zoon over, rep niet over excuses of respect en richt je op dingen die het leven glans geven,