Is dit kindermishandeling?
Mijn dochter heeft een vriendinnetje en de ouders van dat meisje roken constant en dan voornamelijk binnen ook nog. Mijn dochter stinkt dan ook naar de rook als ik haar ophaal. Het vriendinnetje zelf is erg kortademig. Ik denk zelfs dat ze een vorm van astma heeft. Ik wil ook niet meer dat mijn dochter bij haar gaat spelen. Het is gewoon zo'n viezig huis waar de muren ook zowat geel zijn van de rook. Het lijkt wel alsof je 30 terug in de tijd bent gegaan. Ik vraag mij echt af of dit kindermisbruik is. En zo ja, kan ik dat ergens melden?
Titel gewijzigd op verzoek plaatser
MamaE schreef op 03-07-2026 om 14:43:
Ja, we kunnen ons blijven verbazen over de selectieve blindheid van andere mensen, maar we kunnen ook onze verantwoordelijkheid nemen en elkaar aanspreken op dingen die ons opvallen en waar we ons zorgen over maken.
Fruitmoeder zag blijkbaar niet dat haar dochter flink te zwaar was, maar heeft wel dat signaal serieus genomen en actie ondernomen en met succes. Dat is ook een compliment waard ipv een 'ja maar jij bent ook blind voor je eigen minder handige opvoedkundige keuzes'.
Of we houden onze mening voor ons en laten het informeren aan de professionals over. Ik heb een kind met ADHD die best wel eens opvallend gedrag kon laten zien ( zoals heel veel praten maar ook moeite met emotieregulatie). Ik kon daar prima mee omgaan maar andere mensen die constant hun mening gaven vond ik heel lastig. Alsof ik verantwoording moest afleggen aan vreemden.
Kimdekim schreef op 03-07-2026 om 16:34:
[..]
Of we houden onze mening voor ons en laten het informeren aan de professionals over. Ik heb een kind met ADHD die best wel eens opvallend gedrag kon laten zien ( zoals heel veel praten maar ook moeite met emotieregulatie). Ik kon daar prima mee omgaan maar andere mensen die constant hun mening gaven vond ik heel lastig. Alsof ik verantwoording moest afleggen aan vreemden.
In sommige gevallen wel. Maar professionals komen doorgaans niet zo snel bij je thuis over de vloer en weten dus niet alles.
Mensen die oordelen zonder de situatie te kennen zijn inderdaad vervelend. Toch werkt uitleggen vaak beter dan boos worden. Dat geven we dochter hier ook mee.
MamaE schreef op 03-07-2026 om 16:50:
[..]
In sommige gevallen wel. Maar professionals komen doorgaans niet zo snel bij je thuis over de vloer en weten dus niet alles.
Mensen die oordelen zonder de situatie te kennen zijn inderdaad vervelend. Toch werkt uitleggen vaak beter dan boos worden. Dat geven we dochter hier ook mee.
Uitleggen werkt beter dan boos worden? Wij leren onze kinderen aan dat je best grenzen mag stellen en niet alles uit hoeft te leggen ivm de grens die je stelt
Max88 schreef op 03-07-2026 om 16:12:
[..]
Het gaat om de balk en de splinter, de pot en de ketel, oordelen en beschuldigen, verraden en klikken, en zelf op je gat zitten op de hoge troon en naar het klootjesvolk kijken i.p.v. naar jezelf. Dat is waar het misgaat. Dus nee, een compliment is niet nodig lijkt me?
Het is dat het niet sjiek is om informatie toe te voegen uit andere draadjes, maar dat had het punt duidelijker gemaakt.
Het is dat Fruitmoeder zelf begon over haar te zware dochter en ik daarop reageerde met misschien teveel details die mij sowieso waren bijgebleven.
Niet eens opgezocht, omdat ik niet kan loepen, maar omdat ik haar wel vaker een soort van ‘hooghartig’ zie reageren hier op het forum. Zo ook als met dit topic, dus volledig eens met gequote reactie.
Kersje schreef op 03-07-2026 om 17:27:
[..]
Het is dat Fruitmoeder zelf begon over haar te zware dochter en ik daarop reageerde met misschien teveel details die mij sowieso waren bijgebleven.
Niet eens opgezocht, omdat ik niet kan loepen, maar omdat ik haar wel vaker een soort van ‘hooghartig’ zie reageren hier op het forum. Zo ook als met dit topic, dus volledig eens met gequote reactie.
Dat bedoelde ik niet hoor! Ik had zélf mijn punt beter kunnen maken met info uit andere draadjes. Niet om vals te zijn, wel om te spiegelen.
MamaE schreef op 03-07-2026 om 16:50:
[..]
In sommige gevallen wel. Maar professionals komen doorgaans niet zo snel bij je thuis over de vloer en weten dus niet alles.
Mensen die oordelen zonder de situatie te kennen zijn inderdaad vervelend. Toch werkt uitleggen vaak beter dan boos worden. Dat geven we dochter hier ook mee.
Ik vind dat vreemde mensen er niks mee te maken hebben. Dus ik wil niet aan wildvreemde mensen moeten uitleggen dat zoonlief op medicatie ingesteld wordt. Daar herberg ze niks mee te maken.
Nick90 schreef op 03-07-2026 om 17:13:
[..]
Uitleggen werkt beter dan boos worden? Wij leren onze kinderen aan dat je best grenzen mag stellen en niet alles uit hoeft te leggen ivm de grens die je stelt
Zo eens met Nick! Als je zelf of een van je kinderen iets zichtbaars mankeert, sta je er versteld van hoe vaak wildvreemden je op de man af vragen wat dat is/ wat je mankeert/ hoe lang dat nodig is, etc. WTF??? Goede vriendin van mij snapte niet dat ik me daarover opwind: “ze kunnen toch beter vragen dan zelf dingen invullen?” Nou hoezo? Bij vreemden? Wat hebben die mensen te maken met mijn medisch dossier?
Oog schreef op 03-07-2026 om 20:20:
[..]
Zo eens met Nick! Als je zelf of een van je kinderen iets zichtbaars mankeert, sta je er versteld van hoe vaak wildvreemden je op de man af vragen wat dat is/ wat je mankeert/ hoe lang dat nodig is, etc. WTF??? Goede vriendin van mij snapte niet dat ik me daarover opwind: “ze kunnen toch beter vragen dan zelf dingen invullen?” Nou hoezo? Bij vreemden? Wat hebben die mensen te maken met mijn medisch dossier?
Het hoeft natuurlijk niet als je dat niet wil. En zeker niet bij vreemden. Mijn kind mankeert ook wel het een en ander. Heel eerlijk; mijn ouders waren/zijn ook wel van die mensen die snel een mening hebben over andere mensen en hun opvoeding. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eigen dochter in dat opzicht wel een levensles op zichzelf is.
Ik heb ook wel eens gewoon mijn mond gehouden en even moeten slikken.
Maar soms helpt uitleg geven wel. Al is het maar dat mensen ervan leren niet zomaar te oordelen. Dochter heeft nog wel eens de neiging om bij vragen van mensen, ook bekenden, boos te worden, te snauwen of te gaan huilen. En er vooral niet over te willen praten. Wij leren haar dus dat kort vertellen wat er aan de hand is vaak beter werkt.
Overigens is dat meestal bij bekenden; klasgenootjes, sportmaatjes, etc.
Voorbeeld; vorig jaar was dochter op kerkkamp en door een onhandige/onaardige opmerking van een ander kind werd ze enorm boos en ontplofte. Door haar autisme is dat niet meer zo heel leeftijdsadequaat. Uiteindelijk heeft de leiding haar gekalmeerd en heeft ze wel samen met hen aan de groep uitgelegd waarom ze zo reageerde.
Ander voorbeeld; we waren in een speeltuin en dochter zocht contact met een ander meisje. Dat meisje schrok van dochter haar gebit en rende naar haar moeder. Dochter verdrietig, dus wij samen naar meisje en moeder toe, uitgelegd dat dochters gebit niet helemaal goed is aangelegd, maar dat het niet eng is en uiteindelijk hebben de meisjes de hele middag samen gespeeld. Dan kun je denken 'boeiend, wat hebben vreemde mensen ermee van doen'. Maar daarmee had dochter geleerd dat mensen haar kunnen afwijzen om hoe ze eruit ziet. En dat andere meisje bevestigd in haar idee dat kinderen met een half metalen gebit 'eng' zijn.
MamaE schreef op 03-07-2026 om 21:34:
[..]
Het hoeft natuurlijk niet als je dat niet wil. En zeker niet bij vreemden. Mijn kind mankeert ook wel het een en ander. Heel eerlijk; mijn ouders waren/zijn ook wel van die mensen die snel een mening hebben over andere mensen en hun opvoeding. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eigen dochter in dat opzicht wel een levensles op zichzelf is.
Ik heb ook wel eens gewoon mijn mond gehouden en even moeten slikken.
Maar soms helpt uitleg geven wel. Al is het maar dat mensen ervan leren niet zomaar te oordelen. Dochter heeft nog wel eens de neiging om bij vragen van mensen, ook bekenden, boos te worden, te snauwen of te gaan huilen. En er vooral niet over te willen praten. Wij leren haar dus dat kort vertellen wat er aan de hand is vaak beter werkt.
Overigens is dat meestal bij bekenden; klasgenootjes, sportmaatjes, etc.Voorbeeld; vorig jaar was dochter op kerkkamp en door een onhandige/onaardige opmerking van een ander kind werd ze enorm boos en ontplofte. Door haar autisme is dat niet meer zo heel leeftijdsadequaat. Uiteindelijk heeft de leiding haar gekalmeerd en heeft ze wel samen met hen aan de groep uitgelegd waarom ze zo reageerde.
Ander voorbeeld; we waren in een speeltuin en dochter zocht contact met een ander meisje. Dat meisje schrok van dochter haar gebit en rende naar haar moeder. Dochter verdrietig, dus wij samen naar meisje en moeder toe, uitgelegd dat dochters gebit niet helemaal goed is aangelegd, maar dat het niet eng is en uiteindelijk hebben de meisjes de hele middag samen gespeeld. Dan kun je denken 'boeiend, wat hebben vreemde mensen ermee van doen'. Maar daarmee had dochter geleerd dat mensen haar kunnen afwijzen om hoe ze eruit ziet. En dat andere meisje bevestigd in haar idee dat kinderen met een half metalen gebit 'eng' zijn.
Mooi om dat op zo'n manier bespreekbaar te maken!
Dit draadje laat wel zien dat he heel lastig kan zijn om situaties in te schatten. Zeker nu er steeds meer verhalen bekend worden van kinderen die bij (pleeg)ouders of in instellingen mishandeld zijn en waar vaak mensen wel (vage) signalen hebben gekregennof opgepikt. Ik denk in z'n algemeenheid dat het geen kwaad kan om alert te zijn. En dat je heel gied moet inschatten welk gevaar een kind zou kunnen lopen voordat je ergens een melding doet. Zoiets.
Bovenstaande kan ik helemaal onderschrijven. Niet om te roddelen of te veroordelen over situaties, maar wel om te voorkomen dat iedereen een onderbuikgevoel heeft en iedereen denkt dat het zijn / haar business niet is...