Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Picunia schreef op 20-01-2026 om 12:53:
Lientje, ik hoop dat je je er wél bij neer kunt leggen. Dat herstel tijd nodig heeft en het tegen je werkt als je maar doorgaat. Ik herken veel van mijzelf in jou. Het steeds maar doorgaan, op wilskracht, als het moeilijk wordt. Het heeft me veel gebracht. Totdat dat niet meer ging. Ik was op. Jij hebt ook zoveel meegemaakt, wat je door je wilskracht hebt overwonnen. Maar je wilskracht zit je nu in de weg. Geef het herstel tijd. Misschien ben je er in mei weer, misschien niet. Een ziektewetuitkering is geen schande. En zodra het kan, écht kan, ga je weer aan de slag of op zoek naar een fijne, passende baan. Heel veel sterkte, lieve vrouw.
Dank je Picunia. En ik ben inderdaad op nu. En mei gaat me niet lukken weet ik ook al. Geen idee waar dit gaat eindigen eigenlijk. Het gaat niet goed met me in elk geval. 
Ik hoop dat je je daar nu niet druk om maakt.
Na mijn ziekte lag ik maanden op de bank/in bed, als een dood vogeltje. Gisteren ben ik teruggekomen van een weekje Wenen. Zoveel gezien, zoveel gedaan! Wie had dat kunnen denken, toen ik zo ziek op de bank lag, terwijl ik maandenlang alles wat ik dronk en at eruit spuugde. Ik begrijp je dus heel goed. Het is nu zwaar en donker, maar geloof me, het wordt beter. Geef het tijd, zoveel als nodig is.