Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Even een beetje geklaag van mijn kant. Ik ben verkouden. Ik dacht dat het wel meeviel maar ik voel me nu echt een beetje ziek ervan. Gelukkig heb ik deze week niet zoveel, dus hopelijk ben ik volgende week weer beter als we vertrekken. Deze week maar zo rustig mogelijk doen.
Alcedo schreef op 09-02-2026 om 07:44:
Even een beetje geklaag van mijn kant. Ik ben verkouden. Ik dacht dat het wel meeviel maar ik voel me nu echt een beetje ziek ervan. Gelukkig heb ik deze week niet zoveel, dus hopelijk ben ik volgende week weer beter als we vertrekken. Deze week maar zo rustig mogelijk doen.
Oei , sterkte Alcedo! Hopelijk knap je weer op tijd op. Verkoudheid kan zo lang door etteren soms.
rustig aan maar alcedo, ik hoop voor je dat je snel opknapt...niks aan en zeker niet als je op reis gaat..
Ik heb zo weinig energie. Het is echt vervelend. Zowel geestelijk als fysiek zit ik snel aan mijn tax. Had vanmorgen eerst een afspraak bij de ergo. Daarna stukje gewandeld. Vanmiddag naar het ziekenhuis naar de psycholoog. Thuis wou ik wat rusten , maar pleegkind kwam onverwacht langs. Die was jarig en kwam een gebakje brengen. Stuur je niet weg natuurlijk. Toen nog eten gekookt en nu compleet af.
Als ik dan kijk wat ik concreet qua iets heb gedaan is dat dus een stukje wandelen en eten koken. En voor dat wandelen heb ik mezelf nog moeten dwingen... pff
Hoop toch echt dat ik nog wat vooruitgang hoor want als dit het is , is het wel erg weinig voor de rest van mijn leven. 
Je beschrijft een hele drukke dag. Het is logisch dat dat nog niet gaat. De bloedingen zijn nog maar zo kort geleden.
Ik snap dat het allemaal heel frustrerend is, maar vooruitgang zie je niet in een dag of week. Daar gaat echt tijd overheen.
Man lijkt ook verkouden te worden, hopelijk krijgt hij het niet heel erg. Meestal is hij degene die flink verkouden is maar nu zijn de rollen omgedraaid. Helaas voor mij, mazzel voor hem.
Ik moet vandaag naar de fysiotherapeut en dat laat ik wel doorgaan, omdat ik straks een paar weken zonder moet. Ik ga echter niet sporten.
De tijd gaat hard!
Ik had ook gehoopt iets te horen over een nieuwe afspraak bij de neurochirurg, maar helaas.
Succes bij de fysio Alcedo! Kom er ook net vandaan. 10 kg meer ge- leggpressed dan vorige week. Intensieve training. Daarna nog even door naar de bieb. En groenteboer , want ik eet veel te weinig fruit. Nu bekaf op de bank. Wankel op de benen en duizelig.
Heb rest van de dag weinig meer. Misschien een wasje. Of wat wandelen maar dat betwijfel ik. Eten koken. En heb nog iets online liggen voor de psycholoog. Dat schuif ik maar naar morgen. Is veel te veel allemaal.
hoe is het nu alcedo? Hier nu ook flink aan het hoesten en gezinsleden die omstebeurt griep hebben. Ik ben nog wel op de been, maar voel me niet echt lekker. Lijkt of mijn luchtwegen helemaal vol zitten. Morgen Heb ik een gesprek voor een vrijw. functie. Ik heb er veel zin in, maar hoop wel dat ik mijn hoest kan onderdrukken..Anders is het niet zo'n fijne indruk😨
@Leatje: ze snappen echt wel dat je niets aan je hoest kunt doen.
Ik ben aan de beterende hand maar man heeft nu wel last helaas.
Slechte nacht gehad met veel pijn. Heb gisteren ietsje verder gelopen. Het ging best goed. Té goed naar nu bleek. Kan dus ( nog steeds ) niet. Vandaag weer op gesprek op werk. Ik loop er moeilijk van. Dat is misschien weer een pluspunt . Kan ze zien dat ondanks dat je weinig van de buitenkant aan me ziet, ik echt niks fake.
Hoe hebben jullie dat met onzichtbaar letsel? Ik ben altijd bang dat ze zeggen dat mijn klachten nep zijn of dat ik niet WIL werken. Terwijl ik zó graag zou willen dat alles weer " normaal " was. Ik vrees echter dat dat nooit meer zo gaat worden. 3 x een CVA is wel de nekslag voor mijn lijf. Of 2x keer als je de dubbele als één telt. Na mijn eerste kon ik geen 40 uur meer werken. En nu.... ik heb geen idee of het ooit nog gaat lukken. Vind dat erg moeilijk.
het schuldig voelen en bang zijn om weggezet te worden als een faker herken ik heel erg. Maar je bént geen faker, en er is duidelijk letsel. Mij heeft de pijntherapie wel doen inzien dat ookal heeft het geen naam (en dat heeft het wel, want chronische pijn is ook pijn) toch is het er wel. Bij mij ging er toen wel een knop om en ben ik het ook chronische pijn gaan noemen. En daarbij merkte ik ook dat als je het zelf met overtuiging brengt dat mensen dan vragen gaan stellen ter verduidelijking, maar het ook wel van je aannemen. (Wat ze denken weet ik natuurlijk niet, maar dat doet er eigenlijk ook niet toe. We hebben geen goedkeuring nodig van derden) dus eigenlijk denk ik ook dat de acceptatie van onszelf zo belangrijk is. En de acceptatie van de pijn en de beperkingen. Want als we het zelf geaccepteerd hebben wat doet de mening van een ander er dan toe?
Ik moet er wel bij zeggen dat dit me niet elke dag lukt en dat je soms wel de deksel op je neus krijgt. Dat blijft wel moeilijk.
Dat zelf accepteren daar zit bij mij de crux ook. Ik wens het gewoon niet te accepteren. Tot mijn hersenbloedingen wilde ik er ook niet aan toe geven. Bak pijnstillers erin en doorgaan. Bepaalde momenten hielpen die niet meer en dan gaf ik maar ( even ) toe. Tot ik weer op een " aanvaardbaar " pijnniveau zat en dan ging ik er weer voor.
Nu werkt dat gewoon niet. Mijn lijf wil niet. Mijn hoofd wil niet. Wat ik er ook aan medicatie ingooi, het gaat gewoon niet. Om te janken. En dat accepteren daar ga ik dus therapie voor krijgen. ACT therapie. De a staat voor acceptatie....
Gesprek op werk gehad. Besloten aan te sturen op ziek uit dienst. Op tijd reïntegreren gaat me niet lukken. Ik ben er verdrietig om. Maar weet dat het niet anders kan.
En duidelijkheid is misschien ook wel helpend. Ook al is het niet de boodschap die je wilt krijgen natuurlijk 
lientje69 schreef op 12-02-2026 om 11:16:
Gesprek op werk gehad. Besloten aan te sturen op ziek uit dienst. Op tijd reïntegreren gaat me niet lukken. Ik ben er verdrietig om. Maar weet dat het niet anders kan.
Wat een akelig besef Lientje, dat het echt niet gaat lukken om voor die tijd te reïntegreren. Moet je nu nog steeds zo vaak op gesprek of mag dat minder vaak?