Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Broodjebrie schreef op 27-03-2026 om 15:51:
[..]
Is je bloeddruk goed?
Ja de bloeddrukmeter staat standaard naast me sinds mijn hersenbloedingen.
vervelend Lientje, hopelijk wel wat rust kunnen pakken?
Vandaag weer de ogen uit mijn kop gejankt...dat vat de dag samen.
Leatje schreef op 27-03-2026 om 17:15:
vervelend Lientje, hopelijk wel wat rust kunnen pakken?
Vandaag weer de ogen uit mijn kop gejankt...dat vat de dag samen.
A
Ch leatje , ik voel met je mee 
het is ook best herkenbaar helaas.
Rust, ik doe helaas niets anders... Mijn hele productiviteit van vandaag : konijnenhok in huis met de Franse slag schoongemaakt. ( 5 minuten ) Afwasmachine leeggehaald ( 5 minuten ). Een klein taartje gebakken. ( 20 minuten ) En stof gezogen. ( 10 minuten ) Verdeeld over de dag. Verder wat kleuren/ puzzelen en wat tv kijken liggend op de bank. Ben niet wezen wandelen of fietsen , voelde me te beroerd. Hielp die rust maar 
Ik vind dit zó moeilijk. Ook het niet weten of dit het nu is voor de rest van mijn leven , alles wat het leven nog enigzins sjeu geeft kan ik niet meer momenteel en of dat ooit weer gaat komen? 
Dat is heel moeilijk Lientje, ik denk dat een ieder in jouw plaats dit heel moeilijk zou vinden. Ik gun je dat je wat rust in je hoofd mag ervaren. Hoe is het met je maagklachten nu?
Leatje schreef op 27-03-2026 om 19:56:
Dat is heel moeilijk Lientje, ik denk dat een ieder in jouw plaats dit heel moeilijk zou vinden. Ik gun je dat je wat rust in je hoofd mag ervaren. Hoe is het met je maagklachten nu?
Op zich vrij aardig. Zit nu wel op 2x daags pantoprazol maar het valt me nog een beetje tegen. Heb nog wat lichte klachten maar kan gelukkig weer zo ongeveer alles weer eten. Wel nog steeds last van slokdarm en slikproblemen. Hoop dat dat nog gaat afnemen anders zal ik toch voor verder onderzoek moeten. ( maar wil ik wel weten wat ik heb , ik vind mijn leven al zwaar genoeg eigenlijk momenteel en denk dat het er niet leuker op gaat worden dan ) Man zou dit echter wel graag zien dat ik dit doe. Maar ik vraag me af of en wat ik ermee opschiet. Nog afgezien van het feit dat het iets ergs kan zijn.
lientje69 schreef op 27-03-2026 om 20:06:
[..]
Op zich vrij aardig. Zit nu wel op 2x daags pantoprazol maar het valt me nog een beetje tegen. Heb nog wat lichte klachten maar kan gelukkig weer zo ongeveer alles weer eten. Wel nog steeds last van slokdarm en slikproblemen. Hoop dat dat nog gaat afnemen anders zal ik toch voor verder onderzoek moeten. ( maar wil ik wel weten wat ik heb , ik vind mijn leven al zwaar genoeg eigenlijk momenteel en denk dat het er niet leuker op gaat worden dan ) Man zou dit echter wel graag zien dat ik dit doe. Maar ik vraag me af of en wat ik ermee opschiet. Nog afgezien van het feit dat het iets ergs kan zijn.
Kan het ook globusgevoel zijn?
Dorestad schreef op 27-03-2026 om 21:44:
[..]
Kan het ook globusgevoel zijn?
Kan heel goed hoor. Of toch ten gevolge van mijn hersenbloedingen dat het me nu vanwege meer maagzuur na wijzigen van de maagzuurremmer opeens meer opvalt. Ik heb zelf niet meteen het idee dat ik slokdarmkanker of zo heb. Vond het ook debiel dat de arts dat zei. Ik werd er niet heel vrolijk van nl en dat was ik de laatste tijd toch al niet. Hoe kan je iemand nog dieper de put in praten....
lientje69 schreef op 28-03-2026 om 10:15:
[..]
Kan heel goed hoor. Of toch ten gevolge van mijn hersenbloedingen dat het me nu vanwege meer maagzuur na wijzigen van de maagzuurremmer opeens meer opvalt. Ik heb zelf niet meteen het idee dat ik slokdarmkanker of zo heb. Vond het ook debiel dat de arts dat zei. Ik werd er niet heel vrolijk van nl en dat was ik de laatste tijd toch al niet. Hoe kan je iemand nog dieper de put in praten....
Nou precies. Daar heb je wat aan, not
Gisteren een heel slechte dag, vandaag wel een " goede ". Afgezet tegen mijn situatie dan uiteraard , niet tegen hoe ik was voor mijn hersenbloedingen. Vanmorgen eerst met man boodschappen gedaan, 3 winkels. Ging goed, wel met zonnebril op. Boodschappen opgeruimd, koffie gedronken en tijdje gerust. Goulash gemaakt, daar was ik ook een klein half uurtje zoet mee . Aardappelen schillen. 2 vuilnisbakken geleegd. Was gedraaid. En gewandeld. Zo'n 1600 meter en grotendeels zonder gebruik van de stokken. ( had ik wel mee maar opgetild , ze thuislaten durf ik nog niet aan, elke dag is anders en soms heb ik ze wegens onbalans hard nodig).
Verder de ergotips gedaan , puzzelen, kleuren en muziek luisteren en wat tv gekeken. Best aardig al zeg ik het zelf. Moet wel tussendoor steeds rusten en langer dan 20 / 25 minuten achter elkaar lukt nog niet echt. Maar in totaal met wandelen mee toch wel 2 productieve uren gehad vandaag. Ik voel me geestelijk dan ook gelijk veel beter.
Ik vind echt dat je veel doet op een dag Lientje. Jij vergelijkt dat nog steeds met de situatie voor je hersenbloedingen, maar ik vergelijk het met toen je net de bloedingen had. Dan ben je alweer enorm vooruit gegaan. Het duurt ook een poos voordat je echt kunt zeggen dat het beter gaat. Goede dagen worden vaak gevolgd door een slechte en vice versa, omdat we geneigd zijn op een goede dag meteen alle energie weer te verbruiken. Maar dat is iets waar de ergotherapeut goed bij kan helpen.
Toch denk ik dat je veel baat kunt hebben bij een gespecialiseerde revalidatie.
Maar je bent echt al goed bezig Lientje.
Ik snap wel wat je bedoelt Alcedo maar ik kijk naar wat ik nu kan met de hoop ooitnog weer te kunnen werken. En zoals dat er nu uitziet is dat niet mogelijk en gaat het me waarschijnlijk ook nooit meer lukken omdat de vooruitgang te minimaal is. En daar bovenop komt dan de angst voor goedkeuring en niet kunnen werken. Sowieso al 5-600 euro per maand achteruitgang. Met een man als zzper die nu ook weinig werk heeft omdat de regels van de belastingdienst raar en ongrijpbaar zijn , en ook bijvoorbeeld de verplichte tachograafinbouw in een auto zwaarder dan 2500 kilo, wordt de onzekerheid mij regelmatig te veel.
We hebben wel een buffer , maar daar zingen we het uiteraard geen jaren mee uit.
Gespecialiseerde revalidatie is besproken maar fysiek niet haalbaar nog. Is in het ziekenhuis door een team besproken. Ipv daarvan is het contact tussen bijvoorbeeld psycholoog en ergo laagdrempeliger gemaakt door onder andere het uitwisselen van mail en telefoonnummers.
Ik heb vandaag een slechte dag. Hoofdpijn, mega moe en zwaar overprikkeld. Hoe en waarom, geen idee. Misschien toch alweer te veel gedaan dit weekend.
lientje69 schreef op 30-03-2026 om 15:08:
Ik heb vandaag een slechte dag. Hoofdpijn, mega moe en zwaar overprikkeld. Hoe en waarom, geen idee. Misschien toch alweer te veel gedaan dit weekend.
En vandaag wederom een slechte dag. Fysio zelfs afgebeld en dat is echt uniek voor mij...
Dat klinkt niet goed Lientje. Het zou goed zijn als je meer begeleiding zou krijgen zowel praktisch als psychisch. Je gaat nog te vaak over je grenzen zo te lezen.
Was jouw man niet ergens vast in dienst gegaan of is dat niet door gegaan? Het zou wel schelen in financiële zin maar ook meer rust en zekerheid.
Sterkte vandaag🌸
Fleurette schreef op 31-03-2026 om 14:24:
Dat klinkt niet goed Lientje. Het zou goed zijn als je meer begeleiding zou krijgen zowel praktisch als psychisch. Je gaat nog te vaak over je grenzen zo te lezen.
Was jouw man niet ergens vast in dienst gegaan of is dat niet door gegaan? Het zou wel schelen in financiële zin maar ook meer rust en zekerheid.
Sterkte vandaag🌸
Dat is helaas niet doorgegaan. Het contract zat zo raar in elkaar, daar kin hij niet mee akkoord gaan. Ik heb fysio / ergo en een psycholoog. Maar het probleem is gewoon dat ik blijkbaar zo mega laag belastbaar ben dat het lastig is in te schatten wat en wanneer ik dingen kan. Dat tesamen met het feit dat ik het gewoon erg lastig te accepteren vind dat ik niks meer kan maakt dat ik al heel snel over mijn grens ga. Die ligt nl ook onwijs laag en daar word ik erg verdrietig van. Als dit nl zo blijft vind ik mijn leven niet heel erg leuk meer...
Zoveel doe ik niet eens. Dat is nog het erge van alles.