Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
lientje69 schreef op 21-05-2026 om 10:57:
[..]
Heb het gehad. Ben er erg emotioneel onder. Zo definitief nu. Zit nu buiten op man te wachten. Wilde niet zelf rijden vandaag.
Ik hoop dat het je wat rust gaat bewegen. Laat de emoties er zijn. Het is niet niks. 🩷
Die emoties en gevoelens kan ik me heel goed voorstellen Lientje Laat ze er gewoon ook mogen zijn.
Heb de ouderwetse lientje manier geprobeerd om mijn emoties weg te werken. Fysiek iets doen. Al na een uur was ik kapot en nu lig ik wakker van de pijn in arm en been 
Enige voordeel is dat ik morgen verder niks " moet ", geen werk, mantelzorg of wat dan ook. Had gepland morgen of liever gezegd vandaag eigenlijk, te gaan douchen. Dat stellen we dan nog maar weer een paar dagen uit. Ik
Lientje, ik ben in 2020 afgekeurd, toen was ik 59 jaar. Dit was midden in de Corona-tijd, dus mijn afscheid was er eigenlijk niet. Ik moest nog spullen inleveren en spullen halen. Een lieve collega zou mij opvangen, want het gebouw was zo goed als leeg. Toevallig waren er een aantal mensen aanwezig, voor wie ik had gewerkt. Dat was wel fijn. Op de parkeerplaats kwamen de tranen. Ik heb nog een hele tijd last gehad van het feit, dat ik niet echt afscheid kon nemen. Door mijn functie kende ik veel mensen in de organisatie, maar door Corona ging ik weg als een dief in de nacht.
Picunia schreef op 22-05-2026 om 20:38:
Lientje, ik ben in 2020 afgekeurd, toen was ik 59 jaar. Dit was midden in de Corona-tijd, dus mijn afscheid was er eigenlijk niet. Ik moest nog spullen inleveren en spullen halen. Een lieve collega zou mij opvangen, want het gebouw was zo goed als leeg. Toevallig waren er een aantal mensen aanwezig, voor wie ik had gewerkt. Dat was wel fijn. Op de parkeerplaats kwamen de tranen. Ik heb nog een hele tijd last gehad van het feit, dat ik niet echt afscheid kon nemen. Door mijn functie kende ik veel mensen in de organisatie, maar door Corona ging ik weg als een dief in de nacht.
Al wel iets oudere dan ik dus alhoewel ik die leeftijd ook nader tegen die tijd ( als ) er sprake van af of goedkeuring wordt.
Ik had als in dief in de nacht eigenlijk wel fijn gevonden. Ik heb zo gehuild en vond dat eigenlijk een beetje , tsja , hoe moet ik het zeggen , raar? Beschamend? Vervelend? Tegenover mijn collega's. Die hadden hierdoor best moeite om een houding aan te nemen. . Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk uit te leggen wat mijn ziekteproces en alle gevolgen daarvan met me deed , en ik denk ook dat ze het gerust zullen begrijpen want we werken in de zorg en dan ben je wel wat gewend natuurlijk. Maar het voelde voor mij heel ongemakkelijk in elk geval dat ik maar niet kon stoppen met huilen. Die tranen waren er ongetwijfeld ook gewoon thuis geweest. Maar nu keek het halve verzorgingshuis inclusief bewoners en collega's van andere afdelingen naar met een blik van: hee , wat is er met haar aan de hand?
Dat is ook naar, Lientje.
Toen ik bij het gebouw aankwam en van de parkeerplaats ernaar toe liep, liepen de tranen over mijn wangen. Ik was er ruim twee jaar niet geweest en dit was de laatste keer. Toen kwam mijn collega eraan en ik vond het zo gênant dat ik huilde. Maar hij was heel lief.
Dus ik begrijp je wel een beetje.
lientje69 schreef op 23-05-2026 om 07:45:
[..]
Al wel iets oudere dan ik dus alhoewel ik die leeftijd ook nader tegen die tijd ( als ) er sprake van af of goedkeuring wordt.
Ik had als in dief in de nacht eigenlijk wel fijn gevonden. Ik heb zo gehuild en vond dat eigenlijk een beetje , tsja , hoe moet ik het zeggen , raar? Beschamend? Vervelend? Tegenover mijn collega's. Die hadden hierdoor best moeite om een houding aan te nemen. . Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk uit te leggen wat mijn ziekteproces en alle gevolgen daarvan met me deed , en ik denk ook dat ze het gerust zullen begrijpen want we werken in de zorg en dan ben je wel wat gewend natuurlijk. Maar het voelde voor mij heel ongemakkelijk in elk geval dat ik maar niet kon stoppen met huilen. Die tranen waren er ongetwijfeld ook gewoon thuis geweest. Maar nu keek het halve verzorgingshuis inclusief bewoners en collega's van andere afdelingen naar met een blik van: hee , wat is er met haar aan de hand?
Wat moet dat naar hebben gevoeld Lientje,dat de emoties het overnemen en je niet meer kunt reguleren.
Ik ben deze week niet gebeld door de psycholoog dus ga dinsdag maar even bellen hoe ik ervoor sta op de lijst. Verder heb ik het nu vooral lastig met mijn lijf. Mooier weer : ik wil dingen doen. Maar mijn lijf niet. Dagen zijn langer en slechter door te komen voor mij op deze manier. Zondagen , ook zo iets. Normaal gingen man en ik dan even op stap , wat leuks doen. Nu is dat beperkt tot een kort rondje rijden. Ijsje of visje halen gaat nog nét. Maar naar museum of bos of strand of de ezeltjes of lekker ergens lunchen of koffie doen, dat lukt nog niet. Dat is best jammer. Ook mijn zwemmen lukt maar beperkt , soms heb ik afspraken op de tijd van medisch zwemmen ( of in de ochtend een afspraak en dan kan ik in de middag niks meer ) of gewoon een te slechte dag. Nu heeft dochter hier achter het zwembad opgezet. Zou ik nog in kunnen , vier korte slagen en dan ben ik aan het eind. Maar dat water is wel heel erg koud nog.
Kortom , ik kan mijn dagelijkse draai nog niet echt vinden. Dagen zijn ook nog wisselend. Soms doe ik wat meer en dan ben ik de rest van de dag " af " zeg maar. Of mijn hoofd doet raar en dan lukt niks. Ik lig veel op de bank en dat is niet goed natuurlijk maar voor dit moment in mijn herstel wel het enige dat " goed " gaat. Ritme heb ik nauwelijks op vaste bed en opstatijden na. Mijn hoofd weigert ook nog steeds te accepteren dat ik ziek ben. Mijn verstand weet het wel. Dus ik vecht ook nog dagelijks tegen mezelf. Hoofd: ik wil ( dat was altijd moet ) gaan bewegen, lopen , zwemmen , whatever. Of naar die verjaardag toe. Verstand: nee dat gaat niet is niet verstandig. Inmiddels luister ik vrij goed naar mijn verstand ( en lijf ) maar ik baal er wel van. Het accepteren blijft een strijd. En óók dat kost weer energie.