Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Wat een herkenbare verhalen allemaal! Ik ben ook mantelzorger voor mijn moeder. Dat doe ik met liefde maar het vraagt veel van mij omdat ik kwakkel met mijn gezondheid en ook werk. Ik ben er dus regelmatig, maar tegen anderen zegt ze dat ze nooit iemand ziet. Haar buurvrouw zit vaak bij haar in huis, ze eten vaak samen en toch zegt ze tegen iedereen dat ze altijd alleen is. Dat klopt niet, al snap ik zeker wel dat dagen misschien langer voelen al je oud bent. En wat mij echt raakt is dat ze regelmatig zegt: was ik er maar niet meer, ik wou dat ik dood was. Het lijkt geen serieuze wens te zijn, ik heb het er met haar over gehad en de huisarts ook. Ze zegt het vooral als een gesprek lastig is of als dingen niet zo gaan zoals ze wil dat ze gaan. Meer een soort stopzin dus.
Alice12 schreef op 10-01-2026 om 13:40:
[..]
Luisterend oor krijg ik ook overal. Daar heb je precies helemaal niks aan. Een luisterend oor zoek ik wel bij mijn man en vrienden. Ik hoor van instanties vooral ja, ik snap het”. “ ik leef met je mee” . “ Wat moeilijk allemaal, toch maar proberen los te laten”.
En de klapper: denk om jezelf hoor!
Om te 🤮.
CreaBea schreef op 11-01-2026 om 10:25:
[..]
En de klapper: denk om jezelf hoor!
Om te 🤮.
Vreselijk.
Ik was heel blij met mijn maatschappelijk werker die zei: Om te kunnen zorgen moet je eerst voor jezelf zorgen. Dus kweek een dikke huid en leer nee zeggen. Dat gaan we oefenen.
Pff hier is man net weer naar zijn moeder vertrokken die overstuur aan de telefoon hing. Ben benieuwd wat er nu (weer) is en hoe lang hij wegblijft. 
CreaBea schreef op 11-01-2026 om 10:25:
[..]
En de klapper: denk om jezelf hoor!
Om te 🤮.
Oh ja, die was ik vergeten.
Hallo iedereen,
2 jaar geleden kwam mijn schoonmoeder bij ons inwonen.
Ik had ergens nog gehoopt dat ze nog terug zelfstandig zou kunnen gaan wonen eens ze wat op haar plooi was. Vooral psychisch had ze een ferme duw gekregen.
Ik heb echter 1 grote fout gemaakt en dat is haar in heel veel ontzien. Ik nam alles voor haar over en dat liet ze maar al te graag gebeuren. Van koken, wassen, strijken, doktersbezoeken, winkelen, haar wassen, haar haar opdraaien, bed opmaken, accidentjes uitwassen en opkuisen...
Ze is nog relatief jong en goed te been maar verkiest om liever lui dan moe te zijn.
In het begin relativeerde ik nog maar nu kan ik niet meer. Ik kan het niet meer opbrengen om luchtige gesprekken te voeren, om haar in mijn bijzijn te verdragen, om alles maar dan ook echt alles met haar te moeten delen. Als ik haar nog maar zie zakt de moed me in de schoenen. Ik ben al mijn privacy kwijt en dit knaagt enorm. Ik ga nog werken en ben verantwoordelijk voor 5 mensen waarvan ik baas ben. Ik heb heel veel administratief werk en daarnaast hebben we een grote oppervlakte die ook onderhouden moet worden. De keren dat ik thuiskom en nog liever 30 minuten in mijn auto blijf zitten dan binnen te gaan zijn 11 van de 10 keer.
Ik heb dit al verschillende malen aangekaart aan mijn echtgenoot. Telkens draait het uit op; maar ze is toch geen onmens? Nee dat is ze niet maar ze is ingeburgerd alsof het nooit anders geweest is. Zijn argument; ik kan ze toch moeilijk als een hond aan de deur zetten? Nee want dan kan ik ook met mezelf niet leven om hem dat aan te doen...
In de laatste 2 jaar hebben we al meer ruzie gehad dan in de +25 jaar dat we samen zijn.
Geen enkele ochtend of avond zijn we alleen. Op alles moet gelet worden. Muziek niet te luid, tv op haar afgestemd, kinderen mogen niet eens onnozel doen en elkaar uitdagen, maaltijden aanpassen zodat ze zich niet verslikt, overal waar je gaat en staat moet ze weten naar waar en hoe lang,...
Ik sta nu op een punt waar ik niet meer weet hoe ik verder kan. Ik haalde dit weekend een tv voor op haar kamer. Gezegd dat ze vanaf nu 's middags en 's avonds op haar kamer moet kijken naar 'haar' programma's. Dat ze daar moet rusten en niet kan verwachten dat wij van 12u tot 15u stil kunnen zijn omdat zij wil rusten. Maar ik vrees dat dit enkel een lapmiddel is.
Ik stelde voor aan mijn echtgenoot dat ik met een psychologe zou gaan praten. Iemand die me m'n communicatiepatroon met haar kan doorbreken en me misschien andere inzichten kan bieden. Mijn echtgenoot zijn antwoord was, als ik het niet kan dan kan zij het ook niet.
De liefde voor hem is er nog. Nog altijd heel sterk maar van zijn kant kreeg ik gisteren te horen dat hij me niet meer zoveel kan tonen dat hij me graag ziet omdat ik z'n moeder niet kan verdragen. Ik vrees voor mijn relatie. Alhoewel ik hem doodgraag zie...
'Ik heb echter 1 grote fout gemaakt en dat is haar in heel veel ontzien.'
Oei oei. Je ziet helder wat er gebeurd is. Je bent ontzettend lief en meegaand geweest (en nog steeds).
En hoe draai je dat weer terug naar redelijke proporties??? Want als dat niet gebeurt, gaat het van kwaad tot erger, en het ís al heel in gewikkeld geworden, en wie weet voor hoe lang?? Er moet een andere en leefbare structuur komen.
Is er iemand in je vriendenkring die je hierbij kan helpen? Of maatschappelijk werk, gericht op de oudere doelgroep? Overleg met je huisarts. Er moet iets gebeuren!
Fijn topic.
Het contact met schoonmoeder is jaren geleden verbroken. Dat is een goede beslissing geweest. Eisen, eisen en klagen.
Mijn moeder heb ik jaren geen contact mee gehad. Dat contact is hersteld nadat ze van de trap was gesodemieterd. Ik ga één keer per week naar haar toe, dan doen we boodschappen en eten we een visje of broodje.
Met dit winterse weer kan ik niet langs komen. Voel ik me schuldig? Een beetje, maar ze kan nog steeds iets bestellen bij Thuisbezorgd e.d. De thuiszorg komt twee keer per week en de schoonmaker één keer per week.
Thuiszorg hebben broer en ik direct op ingezet toen ze weer thuis kwam na maanden revalideren.
Hele herkenbare verhalen....helaas. Misschien een tip, volgens mij heeft elke gemeente een zogenaamde ouderenadviseur/coordinator/consulent. Zij kunnen meekijken hoe de zorg thuis anders/beter kan en kennen de wegen en ingangen binnen de ouderenzorg. Ik vond het een doolhof bij wie je voor wat moet zijn en wat er allemaal wel en niet kan. Bij mijn vader hebben we er veel aan gehad. Zij regelt aan wmo-aanvragen etc. En van haar neemt hij sneller iets aan dan van ons. Alleen dat scheelt al veel discussies, dingen op de lange baan schuiven en "niets willen".
Bij mijn vader komt ze regelmatig thuis om te kijken hoe het gaat en of alles "loopt" of dat er toch iets nodig is. En als ik zelf vragen heb dan kan ik haar bellen. In de gemeente van mijn vader is de ouderenadviseur ingeschakeld via een soort zorgloket. Is verder kosteloos.
@Caralin: zoek een psycholoog of therapeut die jou kan helpen met de héle situatie. Niet alleen m.b.t. communicatie met je schoonmoeder. Of ga in relatietherapie. Is LATten nog een optie? Dat je schoonmoeder weer een huis huurt en dat jij daar gaat wonen, of althans een deel van de tijd? Want dit gaat zo natuurlijk niet.
@CreaBea; wil je dat we hier proberen mee te denken over oplossingen? Of is het voldoende voor je om hier te ventileren?
mijn moeder krijgt behoorlijk wat hulp en gaat ook nog 2 keer per week naar de opvang. Maar elke dag belt ze meerdere keren( en ondanks de dementie is ze nog steeds heel goed in smoesjes bedenken) Ze wil dat ik kom, ze wil bij mij koffiedrinken, ze wil met mij boodschappen doen. Ze wil gewoon niet alleen thuis zijn. Maar uit huis gaan is onbespreekbaar. En het is dus de bedoeling dat ik haar eenzaamheid oplos. Als ik haar tijdelijk blokkeer op de telefoon komt ze langs. “ hoi, was jij bij mij aan de deur geweest?” Ik wil gewoon mijn leven leiden en daar mag zij best een plek in hebben, maar nu heb ik al 3 jaar het gevoel of mijn strot dicht geknepen wordt. Schuldgevoel en plichtsbesef vechten elke dag met irritatie en gewoon geen zin in haar hebben.
caralin schreef op 11-01-2026 om 17:52:
Hallo iedereen,
2 jaar geleden kwam mijn schoonmoeder bij ons inwonen.
Ik had ergens nog gehoopt dat ze nog terug zelfstandig zou kunnen gaan wonen eens ze wat op haar plooi was. Vooral psychisch had ze een ferme duw gekregen.
Ik heb echter 1 grote fout gemaakt en dat is haar in heel veel ontzien. Ik nam alles voor haar over en dat liet ze maar al te graag gebeuren. Van koken, wassen, strijken, doktersbezoeken, winkelen, haar wassen, haar haar opdraaien, bed opmaken, accidentjes uitwassen en opkuisen...
Ze is nog relatief jong en goed te been maar verkiest om liever lui dan moe te zijn.
In het begin relativeerde ik nog maar nu kan ik niet meer. Ik kan het niet meer opbrengen om luchtige gesprekken te voeren, om haar in mijn bijzijn te verdragen, om alles maar dan ook echt alles met haar te moeten delen. Als ik haar nog maar zie zakt de moed me in de schoenen. Ik ben al mijn privacy kwijt en dit knaagt enorm. Ik ga nog werken en ben verantwoordelijk voor 5 mensen waarvan ik baas ben. Ik heb heel veel administratief werk en daarnaast hebben we een grote oppervlakte die ook onderhouden moet worden. De keren dat ik thuiskom en nog liever 30 minuten in mijn auto blijf zitten dan binnen te gaan zijn 11 van de 10 keer.
Ik heb dit al verschillende malen aangekaart aan mijn echtgenoot. Telkens draait het uit op; maar ze is toch geen onmens? Nee dat is ze niet maar ze is ingeburgerd alsof het nooit anders geweest is. Zijn argument; ik kan ze toch moeilijk als een hond aan de deur zetten? Nee want dan kan ik ook met mezelf niet leven om hem dat aan te doen...
In de laatste 2 jaar hebben we al meer ruzie gehad dan in de +25 jaar dat we samen zijn.
Geen enkele ochtend of avond zijn we alleen. Op alles moet gelet worden. Muziek niet te luid, tv op haar afgestemd, kinderen mogen niet eens onnozel doen en elkaar uitdagen, maaltijden aanpassen zodat ze zich niet verslikt, overal waar je gaat en staat moet ze weten naar waar en hoe lang,...
Ik sta nu op een punt waar ik niet meer weet hoe ik verder kan. Ik haalde dit weekend een tv voor op haar kamer. Gezegd dat ze vanaf nu 's middags en 's avonds op haar kamer moet kijken naar 'haar' programma's. Dat ze daar moet rusten en niet kan verwachten dat wij van 12u tot 15u stil kunnen zijn omdat zij wil rusten. Maar ik vrees dat dit enkel een lapmiddel is.
Ik stelde voor aan mijn echtgenoot dat ik met een psychologe zou gaan praten. Iemand die me m'n communicatiepatroon met haar kan doorbreken en me misschien andere inzichten kan bieden. Mijn echtgenoot zijn antwoord was, als ik het niet kan dan kan zij het ook niet.
De liefde voor hem is er nog. Nog altijd heel sterk maar van zijn kant kreeg ik gisteren te horen dat hij me niet meer zoveel kan tonen dat hij me graag ziet omdat ik z'n moeder niet kan verdragen. Ik vrees voor mijn relatie. Alhoewel ik hem doodgraag zie...
Zorgt je man ook voor zijn moeder? Of komt bijn a alles op jou neer?
Fuchsia67 schreef op 11-01-2026 om 19:41:
@Caralin: zoek een psycholoog of therapeut die jou kan helpen met de héle situatie. Niet alleen m.b.t. communicatie met je schoonmoeder. Of ga in relatietherapie. Is LATten nog een optie? Dat je schoonmoeder weer een huis huurt en dat jij daar gaat wonen, of althans een deel van de tijd? Want dit gaat zo natuurlijk niet.
Nee terug alleen gaan wonen is echter geen optie meer. Op die 2 jaar is ze heel gemakkelijk geworden en daarmee ook wel achteruit gegaan. Ze rijdt niet meer met de auto en heeft eerlijk gezegd geen flauw idee wat het leven tegenwoordig nog inhoudt. Neem je ze mee naar de winkel dan ben je een hoop geld kwijt en heeft ze het na 10 minuten gezien omdat het voor haar te vermoeiend is. Althans dat zegt ze toch.
Ze heeft ook geen flauw benul van wat het leven kost. Zoals aangegeven; ze is gemakkelijk zo...
Ik kan hier moeilijk weg. Mijn echtgenoot rekent ook veel op mij. Niet enkel voor z'n moeder maar ook voor het meehelpen hier. Wij staan met heel wat dieren die toch op z'n minst 3 uur zorg per dag vragen. De dagen dat ik er alleen voor sta dan valt de zorg binnen EN buiten op mij. En dan ga ik nog werken.
Grindelwald schreef op 11-01-2026 om 21:11:
[..]
Zorgt je man ook voor zijn moeder? Of komt bijn a alles op jou neer?
+95% komt op mijn schouders terecht. Hij zou haar eens voeren naar de kapper. Is 2 minuten van ons vandaan.