Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Rekenenisleuktaalook schreef op 12-01-2026 om 17:20:
[..]
Vraag dat gewoon af en toe eens, dat kan de relatie goed houden.
Kan ook anders uitpakken, dan misschien niet meer vragen. Ik vraag het zelf soms wel maar soms krijg ik ook het verwijt dat ik best iets meer zou kunnen doen met (in mijn ogen niet-valide) redenen. Terwijl ik volgens mij al het meest doe.
Nouja, dat dus, wat je schrijft. Ik wil niets van hem verwachten en ik wil ook niet (horen) dat hij iets van mij verwacht.
Dat houdt juist onze relatie ‘goed’, denk ik.
Onze relatie is oppervlakkig goed maar was in het verleden turbulent en soms erg slecht/ afwezig.
Communicatie en openheid hebben we weleens geprobeerd maar heeft nooit tot een betere/diepere band gezorgd. Inmiddels is dat helemaal ok voor mij en hou ik het hierbij. We verschillen te zeer om elkaar een beetje te kunnen begrijpen.
Daarbij komt dat ik (helaas) slecht ga met zijn partner. Mocht er ooit meer samenwerking nodig zijn dan vrees ik wel voor de band met haar. Met haar kan ik absoluut niet communiceren.
Ies schreef op 12-01-2026 om 16:56:
Hier overigens absoluut geen gedoe met broer over het geven van zorg. Er is weinig samenwerking en we wegen zeker niks af. Ik ben gewoon heel dankbaar voor alles wat hij doet. Hij doet zaken die hem liggen en ik doe de mijne. Emotioneel voelt dat voor mij ok, ik deel ook mijn zorgen over mijn ouders met hem. Of het voor hem ok voelt weet ik niet, ik denk het wel. Ik heb in situaties waarin er meer zorg nodig was wel geprobeerd wat meer samen te werken met hem maar dat lukte niet zo goed. Dat probeer ik dan ook maar niet meer te doen, ik wil de relatie met hem ook gewoon goed houden.
Naast alle verhalen viel dit me op. Mijn broer wilde om zijn eigen redenen de laatste jaren niet vaak meer bij mijn moeder op bezoek komen. Hij realiseerde zich ook niet altijd wat daar speelde. Had ik alle zorgen met hem willen delen, dan had dat me een hoop energie en frustratie gekost.
Het meeste is dus langs hem heen gegaan. Er zat ook een prettige kant aan: zijn wat lompere benadering kwam bij sommige telefoontjes ook wel weer van pas. “Doe jij dat maar, jij kan beter je poot stijf houden dan ik”.
Na het overlijden hebben we goed genoeg samengewerkt en ook daar kwam het soms wel van pas dat hij wat ongevoeliger te werk kon gaan.
Dus ieder z’n talent zeg maar. Misschien praat ik het dan te veel recht, maar je wil idd de relatie ook goed houden en je hebt niet altijd de energie om die strijd aan te gaan.
Drukke dag gehad, dus even geen puf om te reageren. Maar ik zie interessante dingen voorbij komen. Misschien lukt het morgen.
@Groenebroek: jouw situatie lijkt me retezwaar! Ik denk dat het toch makkelijker is in mijn situatie, waarbij ik als het er op aan komt toch echt de zorg aan het verpleeghuis zal (moeten) overlaten. Dikke knuffel hoor!
Ginevra schreef op 12-01-2026 om 17:46:
[..]
Naast alle verhalen viel dit me op. Mijn broer wilde om zijn eigen redenen de laatste jaren niet vaak meer bij mijn moeder op bezoek komen. Hij realiseerde zich ook niet altijd wat daar speelde. Had ik alle zorgen met hem willen delen, dan had dat me een hoop energie en frustratie gekost.
Het meeste is dus langs hem heen gegaan. Er zat ook een prettige kant aan: zijn wat lompere benadering kwam bij sommige telefoontjes ook wel weer van pas. “Doe jij dat maar, jij kan beter je poot stijf houden dan ik”.
Na het overlijden hebben we goed genoeg samengewerkt en ook daar kwam het soms wel van pas dat hij wat ongevoeliger te werk kon gaan.
Dus ieder z’n talent zeg maar. Misschien praat ik het dan te veel recht, maar je wil idd de relatie ook goed houden en je hebt niet altijd de energie om die strijd aan te gaan.
Ben het helemaal met je eens. Ieder zijn talent. Maar mantelzorg moet ook geen plicht zijn, is mijn stelligste overtuiging. Ik wil er dus ook echt niet over gaan wat een ander hier wel of niet in moet doen. Ik ga natuurlijk ook niet over de draaglast etc van een ander. En een ander niet over de mijne.
Los daarvan ben ik zeker niet ontevreden met hoe het gaat. Ik maak me wat sneller zorgen en schiet wat sneller in een zorgrol. Waar broer heel wat terughoudender in is. Wie zal zeggen wat beter is.
Hij heeft weer veel meer gewoon contact met ze. Iets waar hij onze ouders weer heel blij mee maakt. Ik laat dit stuk best wel na en worstel daar soms wat mee dus ben erg blij dat hij het wel doet.