Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Alice12 schreef op 11-01-2026 om 20:04:
mijn moeder krijgt behoorlijk wat hulp en gaat ook nog 2 keer per week naar de opvang. Maar elke dag belt ze meerdere keren( en ondanks de dementie is ze nog steeds heel goed in smoesjes bedenken) Ze wil dat ik kom, ze wil bij mij koffiedrinken, ze wil met mij boodschappen doen. Ze wil gewoon niet alleen thuis zijn. Maar uit huis gaan is onbespreekbaar. En het is dus de bedoeling dat ik haar eenzaamheid oplos. Als ik haar tijdelijk blokkeer op de telefoon komt ze langs. “ hoi, was jij bij mij aan de deur geweest?” Ik wil gewoon mijn leven leiden en daar mag zij best een plek in hebben, maar nu heb ik al 3 jaar het gevoel of mijn strot dicht geknepen wordt. Schuldgevoel en plichtsbesef vechten elke dag met irritatie en gewoon geen zin in haar hebben.
Idd het gewoon geen zin in haar hebben. Ik begrijp je volledig. Heb je dit al kunnen aankaarten bij haar? Of heeft het geen zin?
caralin schreef op 11-01-2026 om 22:02:
[..]
Idd het gewoon geen zin in haar hebben. Ik begrijp je volledig. Heb je dit al kunnen aankaarten bij haar? Of heeft het geen zin?
Nee, heeft geen zin. Soms word ik er zo gek van dat ik haar toesnauw dat ze me nu al 10 keer gebeld heeft. En dan is ze stomverbaasd en belooft ze dat ze niet meer zal bellen en zegt ze dat ze blij is dat ik zo eerlijk ben om te zeggen dat ik geen zin in haar heb. Want daardoor durft ze mij te bellen, omdat ik zo eerlijk ben.
Vervolgens is ze na een kwartier vergeten dat ze mij gebeld heeft. Haar kortetermijn geheugen is volledig kapot.
Dat lijkt me ook heel pittig Alice.
Als ze langs komt, kan je dan ook 'gewoon' de deur niet open doen? Of komt ze achterom?
Telefoon niet opnemen is zeker een optie. Doe ik ook af en toe, ook als ik wel zou kunnen opnemen.
Herken het trouwens van mijn moeder, die nog niet dement is op die manier: mij bellen en vragen 'was jij dat die me de hele tijd probeerde te bellen?' (nee). Ook waarschijnlijk een omweg om te 'mogen' bellen. En dat snap ik hoor. Maar ik word een beetje kriegel van een smoesje.
Hoe oud is je schoonmoeder Caralin?
Fuchsia67 schreef op 11-01-2026 om 19:42:
@CreaBea; wil je dat we hier proberen mee te denken over oplossingen? Of is het voldoende voor je om hier te ventileren?
Ventileren doet al zoveel deugd! Oplossingen zien te vinden, ik denk dat dat lastig is omdat ik al zoveel geprobeerd heb (MEE, mantelzorgconsulent gemeente, huisarts, ziektekostenverzekering, FB groepen, crisisdienst, veilig thuis) maar als er nog ergens een mogelijkheid ligt, dan hoor ik dat natuurlijk graag.
Wat ik al jaren als grootste frustratie ervaar in het mantelzorgen zijn siblings die vinden dat mijn man of ik "iets moeten" in het kader van de mantelzorg en dat dan vrij dwingend brengen.
Als schoonzus en partner op vakantie zijn dan doen wij de dingen voor schoonvader die zij normaal doen echt. Daar hoeft ze niet aan te twijfelen. Indien nodig maken we daar echt tijd voor.
De afgelopen week heeft man de boel even laten versloffen. Door de sneeuw en gladheid konden we onze straat nauwelijks uit met de auto en dan ook nog 20 minuten rijden na een lange werkdag valt niet mee. Bel mij dan niet op met het verwijt dat we lang niet geweest zijn.
Ook met eigen siblings wel wrijving gehad. Mijn moeder opgenomen op neurologie en vader at dan de ene avond bij mij en de andere avond bij mijn zus de warme maaltijd, zodat er tijd overbleef om op bezoek te gaan. Vond mijn zus die verder weg woont dat zus en ik dan wel af moesten spreken wat we kookten, zodat vader niet 2 dagen achter elkaar boerenkool kreeg. Kan zus prima een mening over hebben maar wij hadden in die tijd ook nog gewoon kinderen thuis met bijbanen, sport en studie waarvoor maaltijden aangepast moesten worden. Meestal overlegden we wel en 2 avonden boerenkool is niet voorgekomen maar de ene avond lasagne met rode saus en de volgende avond spaghetti met rode saus wel, dat was in de eerste week. Jammer de bammer......
Bel mij dan niet op dat vader wel heel vaak tomatensaus krijgt. Zeker die eerste week waren er ook gewoon al boodschappen in huis met een houdbaarheidsdatum die schuiven met maaltijden onmogelijk maakte. De zin om dan apart wat te koken voor vader ontbrak ook, zo'n acute opname hakte er aardig in bij vader en bij mij.
caralin schreef op 11-01-2026 om 21:59:
[..]
Ik kan hier moeilijk weg. Mijn echtgenoot rekent ook veel op mij. Niet enkel voor z'n moeder maar ook voor het meehelpen hier. Wij staan met heel wat dieren die toch op z'n minst 3 uur zorg per dag vragen. De dagen dat ik er alleen voor sta dan valt de zorg binnen EN buiten op mij. En dan ga ik nog werken.
Ik zou dit heel slecht trekken, je man maakt zich er wel redelijk makkelijk van af. Die verhouding klopt echt niet. Kan je schoonmoeder niet naar een instelling? Niet willen is wat mij betreft geen reden om het niet te doen. Jij gaat hier aan ten onder. Heb je dan weleens heel duidelijk aan je man verteld?
Ik zou toch eens overwegen een paar dagen weg te gaan, dan ervaart je man eens hoe zwaar alle zorg is. Ik heb namelijk het idee dat hij dat nog niet helemaal door heeft.
Bakblik schreef op 12-01-2026 om 11:00:
Wat ik al jaren als grootste frustratie ervaar in het mantelzorgen zijn siblings die vinden dat mijn man of ik "iets moeten" in het kader van de mantelzorg en dat dan vrij dwingend brengen.
Als schoonzus en partner op vakantie zijn dan doen wij de dingen voor schoonvader die zij normaal doen echt. Daar hoeft ze niet aan te twijfelen. Indien nodig maken we daar echt tijd voor.
De afgelopen week heeft man de boel even laten versloffen. Door de sneeuw en gladheid konden we onze straat nauwelijks uit met de auto en dan ook nog 20 minuten rijden na een lange werkdag valt niet mee. Bel mij dan niet op met het verwijt dat we lang niet geweest zijn.
Ook met eigen siblings wel wrijving gehad. Mijn moeder opgenomen op neurologie en vader at dan de ene avond bij mij en de andere avond bij mijn zus de warme maaltijd, zodat er tijd overbleef om op bezoek te gaan. Vond mijn zus die verder weg woont dat zus en ik dan wel af moesten spreken wat we kookten, zodat vader niet 2 dagen achter elkaar boerenkool kreeg. Kan zus prima een mening over hebben maar wij hadden in die tijd ook nog gewoon kinderen thuis met bijbanen, sport en studie waarvoor maaltijden aangepast moesten worden. Meestal overlegden we wel en 2 avonden boerenkool is niet voorgekomen maar de ene avond lasagne met rode saus en de volgende avond spaghetti met rode saus wel, dat was in de eerste week. Jammer de bammer......
Bel mij dan niet op dat vader wel heel vaak tomatensaus krijgt. Zeker die eerste week waren er ook gewoon al boodschappen in huis met een houdbaarheidsdatum die schuiven met maaltijden onmogelijk maakte. De zin om dan apart wat te koken voor vader ontbrak ook, zo'n acute opname hakte er aardig in bij vader en bij mij.
Spreek je je waardering wel eens uit voor wat anderen doen?
Dat is namelijk wat ik heel erg mis bij mijn siblings. Ik woon echt heel dichtbij en ben daardoor vaak eerste aanspreekpunt. Ook in acute situaties. Komt er een ambulance voor mijn moeder, dan ben ik erbij, op de meest gekke tijden. Al een paar keer moest mijn man me dan later ophalen bij het ziekenhuis. En als er dan later als moeder weer thuis is twee dagen twee keer per dag iets gedaan moet worden totdat de thuiszorg het kan overnemen, dan deelt mijn sibling mij net zo vaak of vaker in dan hij/zij zelf. (Want het moet wel eerlijk.) Dat ik dan vrijdag- op zaterdagnacht vijf uur met mijn moeder in het ziekenhuis heb gezeten is op zondag al helemaal vergeten.
Alles dat planbaar is moet eerlijk, zonder rekening te houden met al het niet-planbare dat al gedaan is. Nooit een bedankje, nooit een complimentje.
De mantelzorg voor mijn moeder doe ik vanuit de liefde die ik voor haar heb. Is dagelijks wel iets, kan op afstand. 1 x per week naar haar toe, 65 km enkele reis. Kost me wel energie. Prima verdeling met siblings. Gaat zeer soepel. Degene die bij moeder is geweest belt terugweg vaak even om bij te praten. Moeder is dankbaar voor de hulp. Uit dit ook.
Daarnaast 14 jaar mantelzorg voor familielid die verstandelijke beperking en ASS heeft. Dat doe ik uit liefde voor mijn moeder. Niet uit liefde voor familielid. Deze persoon woont ook 65 km verderop Nooit een bedankje oid gehad. Familielid vindt zich zelf zeer intelligent. Ik heb er wat mee te stellen. Een zeer ondankbare taak. Ben heel erg blij dat sinds de herfst er beschermd wonen is. Kost me minstens 20 uur in de week toen er nog sprake was van zelfstandig wonen (met 4 x per week begeleiding van professionele organisatie). Kost me nu ongeveer nog 13 uur per week, mede omdat het huis van degene nog niet leeg en verkocht is. De wetenschap dat het nog wel 20 jaar kan duren voor mij of mijn kind stemt niet vrolijk. Er is voldoende familie in de omgeving maar niemand wil of kan deze zorg geven.14 jaar geleden bleek er geen overlijdensrisicoverzering te zijn, was er nooit een euro afgelost op het huis (meer dan 20 jaar huiseigenaar), was er een extra hypotheek genomen om.schuld bij Wehkamp en Visa af te lossen, bleken alle huis aan huisbladen en reclamefolders en kassabonnen van ruim 20 jaar op een slaapkamer bewaard. Een slaapkamer met tientallen vieze urine onderbroeken op de grond. Er waren er 20.000 zelfgemaakte ansichtkaarten, duizenden video's dvds. Honderden spelletjes. Overal vonden we cadeautjes die alleen maar waren opengemaakt en daarna met cadeaupapier er omheen ergens werden neergeschoven, bijvoorbeeld onder de banken. En vaak in meervoud. Banksaldo nul. En abonnementen op bijna 30 tijdschriften. Die niet eens werden uitgepakt. We hebben duizenden kilo's oud papier weg gebracht. Verder een postzegel- en muntenverzameling van 7 verhuisdozen. En nu stop ik maar met de opsomming die ik hier deed en die slechts een fractie was. We zijn een jaar lang elke week 1 dag van ongeveer 12 uur met 4 personen daar bezig geweest om orde op zaken te stellen.
Rekenenisleuktaalook schreef op 12-01-2026 om 12:04:
[..]
Spreek je je waardering wel eens uit voor wat anderen doen?
Dat is namelijk wat ik heel erg mis bij mijn siblings. Ik woon echt heel dichtbij en ben daardoor vaak eerste aanspreekpunt. Ook in acute situaties. Komt er een ambulance voor mijn moeder, dan ben ik erbij, op de meest gekke tijden. Al een paar keer moest mijn man me dan later ophalen bij het ziekenhuis. En als er dan later als moeder weer thuis is twee dagen twee keer per dag iets gedaan moet worden totdat de thuiszorg het kan overnemen, dan deelt mijn sibling mij net zo vaak of vaker in dan hij/zij zelf. (Want het moet wel eerlijk.) Dat ik dan vrijdag- op zaterdagnacht vijf uur met mijn moeder in het ziekenhuis heb gezeten is op zondag al helemaal vergeten.
Alles dat planbaar is moet eerlijk, zonder rekening te houden met al het niet-planbare dat al gedaan is. Nooit een bedankje, nooit een complimentje.
We waarderen onderling zeker wat de een al gedaan heeft voordat de ander ingeschakeld wordt en spreken die waardering, in mijn kerngezin, ook uit. Met een zus op 3 minuten lopen, ik op 10 minuten fietsen (ik rijd om medische redenen geen auto) en een zus op 174 km beseffen we heel goed dat het nooit eerlijk kan, zeker omdat er een sibling in het onderwijs werkt en ik ook zomaar ineens (met medische reden) niet kan doen wat ik wel had toegezegd te doen.
Ik schreef in mijn vorige bijdrage dat vader om de dag bij de een en de ander at dat was het streven maar in de praktijk was het ook wel 3 dagen en hier en 2 dagen bij mijn zus afgestemd op eigen werk en activiteiten.
In december ben ik een hele ochtend mee geweest naar ziekenhuisbezoek en eind volgende maand ga ik weer mee. Mijn siblings hoeven dat niet in uren te compenseren, zo werkt het niet bij ons.
Als mijn ouders acuut iemand nodig hebben om te rijden (als mijn vader dat niet zelf kan) dan moest tot voor kort mijn zus dat meestal doen. Inmiddels zijn er ook kleinkinderen met een rijbewijs en heeft mijn zoon onregelmatige diensten die kan dus ook wat opvangen als hij op dinsdag en woensdag "weekend" heeft.
In principe vinden we dat de kleinkinderen niet heel actief hoeven te mantelzorgen en hoeft mijn zoon zeker niet mee naar artsen met zijn oma maar mij en oma even rijden doet hij wel.
Rekenenisleuktaalook schreef op 12-01-2026 om 12:04:
[..]
Spreek je je waardering wel eens uit voor wat anderen doen?
Dat is namelijk wat ik heel erg mis bij mijn siblings. Ik woon echt heel dichtbij en ben daardoor vaak eerste aanspreekpunt. Ook in acute situaties. Komt er een ambulance voor mijn moeder, dan ben ik erbij, op de meest gekke tijden. Al een paar keer moest mijn man me dan later ophalen bij het ziekenhuis. En als er dan later als moeder weer thuis is twee dagen twee keer per dag iets gedaan moet worden totdat de thuiszorg het kan overnemen, dan deelt mijn sibling mij net zo vaak of vaker in dan hij/zij zelf. (Want het moet wel eerlijk.) Dat ik dan vrijdag- op zaterdagnacht vijf uur met mijn moeder in het ziekenhuis heb gezeten is op zondag al helemaal vergeten.
Alles dat planbaar is moet eerlijk, zonder rekening te houden met al het niet-planbare dat al gedaan is. Nooit een bedankje, nooit een complimentje.
Tijd voor een mantelzorgoverleg tijdens een lekkere lunch. Eerst ieder laten ventiteren hoe het gaat (zonder weerwoord) en daarna verbeterpunten verzamelen. Succes!!
Dorestad schreef op 12-01-2026 om 13:24:
De mantelzorg voor mijn moeder doe ik vanuit de liefde die ik voor haar heb. Is dagelijks wel iets, kan op afstand. 1 x per week naar haar toe, 65 km enkele reis. Kost me wel energie. Prima verdeling met siblings. Gaat zeer soepel. Degene die bij moeder is geweest belt terugweg vaak even om bij te praten. Moeder is dankbaar voor de hulp. Uit dit ook.
Daarnaast 14 jaar mantelzorg voor familielid die verstandelijke beperking en ASS heeft. Dat doe ik uit liefde voor mijn moeder. Niet uit liefde voor familielid. Deze persoon woont ook 65 km verderop Nooit een bedankje oid gehad. Familielid vindt zich zelf zeer intelligent. Ik heb er wat mee te stellen. Een zeer ondankbare taak. Ben heel erg blij dat sinds de herfst er beschermd wonen is. Kost me minstens 20 uur in de week toen er nog sprake was van zelfstandig wonen (met 4 x per week begeleiding van professionele organisatie). Kost me nu ongeveer nog 13 uur per week, mede omdat het huis van degene nog niet leeg en verkocht is. De wetenschap dat het nog wel 20 jaar kan duren voor mij of mijn kind stemt niet vrolijk. Er is voldoende familie in de omgeving maar niemand wil of kan deze zorg geven.14 jaar geleden bleek er geen overlijdensrisicoverzering te zijn, was er nooit een euro afgelost op het huis (meer dan 20 jaar huiseigenaar), was er een extra hypotheek genomen om.schuld bij Wehkamp en Visa af te lossen, bleken alle huis aan huisbladen en reclamefolders en kassabonnen van ruim 20 jaar op een slaapkamer bewaard. Een slaapkamer met tientallen vieze urine onderbroeken op de grond. Er waren er 20.000 zelfgemaakte ansichtkaarten, duizenden video's dvds. Honderden spelletjes. Overal vonden we cadeautjes die alleen maar waren opengemaakt en daarna met cadeaupapier er omheen ergens werden neergeschoven, bijvoorbeeld onder de banken. En vaak in meervoud. Banksaldo nul. En abonnementen op bijna 30 tijdschriften. Die niet eens werden uitgepakt. We hebben duizenden kilo's oud papier weg gebracht. Verder een postzegel- en muntenverzameling van 7 verhuisdozen. En nu stop ik maar met de opsomming die ik hier deed en die slechts een fractie was. We zijn een jaar lang elke week 1 dag van ongeveer 12 uur met 4 personen daar bezig geweest om orde op zaken te stellen.
Buitenstaanders hebben in kwesties als deze werkelijk geen flauw idee wat mensen elkaar soms aandoen. En nog niet bewust ook. Nou ja, instanties als het Leger des Heils kunnen er vast over meepraten, die houden zich nog wel eens bezig met mensen met wie niemand meer raad weet... Pfoe wat een narigheid.
Het vraagt heel veel om dan je verstand erbij te houden en overeind te blijven!!! Diepe bewondering voor jou Dorestand, en voor je naasten die je bijstaan.
Fijn zo'n topic!
Ben al jarenlang mantelzorger voor man (voor de duidelijkheid, we zijn beiden nog maar begin 40). Elke keer als het weer wat beter gaat, gebeurd er wel weer iets waardoor man opnieuw bijna niets kan. Voor ons allebei heel frustrerend! Je bouwt steeds op, ik moet dan weer opnieuw leren loslaten en man zelf dingen laten doen, en pats boem is er weer iets waardoor hij opnieuw afhankelijk is van mij.
Ik sta altijd 'aan' heel vermoeiend. 1 a 2x per jaar ga ik een week met een vriendin op stap. Verder ook 1 avond in de week weg voor hobby. Even niet zorgen, maar alleen aan mezelf denken. Kan het iedereen aanbevelen!
Gelukkig is man zelf over het algemeen heel optimistisch ingesteld en probeert overal het beste van te maken. Alles wat hij zelf kan doen, doet hij ook. Ook al jarenlang zonder morren.
Maar ik ben het vechten zo zat. We zijn jong en man ziet er niet ziek uit. Alles moet met hangen en wurgen (terwijl er een enorm medisch dossier met heel veel operaties en medicijnen is). Hulp via WMO, een scootmobiel, gehandicaptenparkeerkaart, alles moet ik voor 'zeuren en drammen'. Man kan het er zelf, naast volcontinue revalideren niet bij hebben.
En tegenwoordig is het beleid dat je zodra het maar even kan, je na een ingreep of opname uit het ziekenhuis naar huis wordt gestuurd. Dan weet ik dus al weer dat het herstel bij man weer anders verloopt dan 90% van de patienten, dus dat het inhoudt dat we of weer via de huisarts, huisartsenpost of ambulance, binnen no-time weer in het ziekenhuis zitten en te horen krijgen dat ze man beter wat langer hadden kunnen houden.
Soms was ik wel eens jaloers op mensen die mantelzorgen, maar dan voor een ouder die ergens anders woont. Zodat je dan de deur dicht kan trekken en naar je eigen huis kan gaan. Ik heb het mantelzorgen altijd in huis.
Moet zeggen dat ik dat na het lezen van dit topic niet meer heb. Zie nu in, dat mantelzorgers voor een hulpbehoevende op een andere locatie het ook altijd bij zich hebben.
Groenebroek schreef op 12-01-2026 om 15:25:
Fijn zo'n topic!
Ben al jarenlang mantelzorger voor man (voor de duidelijkheid, we zijn beiden nog maar begin 40). Elke keer als het weer wat beter gaat, gebeurd er wel weer iets waardoor man opnieuw bijna niets kan. Voor ons allebei heel frustrerend! Je bouwt steeds op, ik moet dan weer opnieuw leren loslaten en man zelf dingen laten doen, en pats boem is er weer iets waardoor hij opnieuw afhankelijk is van mij.
Ik sta altijd 'aan' heel vermoeiend. 1 a 2x per jaar ga ik een week met een vriendin op stap. Verder ook 1 avond in de week weg voor hobby. Even niet zorgen, maar alleen aan mezelf denken. Kan het iedereen aanbevelen!
Gelukkig is man zelf over het algemeen heel optimistisch ingesteld en probeert overal het beste van te maken. Alles wat hij zelf kan doen, doet hij ook. Ook al jarenlang zonder morren.
Maar ik ben het vechten zo zat. We zijn jong en man ziet er niet ziek uit. Alles moet met hangen en wurgen (terwijl er een enorm medisch dossier met heel veel operaties en medicijnen is). Hulp via WMO, een scootmobiel, gehandicaptenparkeerkaart, alles moet ik voor 'zeuren en drammen'. Man kan het er zelf, naast volcontinue revalideren niet bij hebben.
En tegenwoordig is het beleid dat je zodra het maar even kan, je na een ingreep of opname uit het ziekenhuis naar huis wordt gestuurd. Dan weet ik dus al weer dat het herstel bij man weer anders verloopt dan 90% van de patienten, dus dat het inhoudt dat we of weer via de huisarts, huisartsenpost of ambulance, binnen no-time weer in het ziekenhuis zitten en te horen krijgen dat ze man beter wat langer hadden kunnen houden.
Soms was ik wel eens jaloers op mensen die mantelzorgen, maar dan voor een ouder die ergens anders woont. Zodat je dan de deur dicht kan trekken en naar je eigen huis kan gaan. Ik heb het mantelzorgen altijd in huis.
Moet zeggen dat ik dat na het lezen van dit topic niet meer heb. Zie nu in, dat mantelzorgers voor een hulpbehoevende op een andere locatie het ook altijd bij zich hebben.
Mantelzorgen op jouw leeftijd voor een partner lijkt me ook heel moeilijk. Je had gehoopt dat dat nog heel ver van je vandaan zou liggen. Het moeilijke is dat het er altijd is, maar het makkelijke is dat je er elke dag een altijd direct zicht op hebt en gelijk kunt beoordelen wat je moet of kunt doen. Ik loop/fiets ook wel eens voor niks of bijna niks naar mijn ouders. Dan blijkt hun probleem minder groot dan ze zelf dachten, had het makkelijk kunnen wachten, maar toch kost het me zo een uur. Als ik er toch ben, willen ze wat vertellen, laten zien, etc. Even koffie drinken etc. Zodra je er bent, blijf je altijd tenminste een half uur.
Met het dichttrekken van de deur, zijn je zorgen niet weg. En voor elk wissewasje moet je de deur uit.
Mijn ouders laten heel weinig toe aan mantelzorg. Dit terwijl ze het langzamerhand steeds meer nodig lijken te hebben.
Ik vind dit ook zwaar, want de zorgen zijn er altijd. En ik worstel áltijd met mijn plaatsbepaling. Mijn ouders willen absoluut geen beroep op mij doen en accepteren niet dat de rollen zo’n beetje omgedraaid worden. Zij blijven de ouders en willen voor mij zorgen. Daar moet ik steeds tegenop boksen. Tegelijkertijd wil ik ze niet al te zeer betuttelen. Ze hebben zo’n behoefte aan eigen regie en dat houdt ze tegelijkertijd ook op de been.
Maar dat spanningsveld kost zoveel energie altijd. Er is geen samenwerking. En eigenlijk ook nooit een goede relatie geweest, dat compliceert enorm.
Ze vragen geen hulp, ook niet als het nodig is. Als ik bel, geven ze altijd aan dat alles goed gaat. Pas als ik bij ze ben en flink tijd investeer krijg ik een beetje een beeld.
Maar ik heb zelf geen ruimte om altijd zoveel te investeren qua tijd en energie.
Het zou zoveel makkelijk zijn als er wat meer openheid in de relatie zou zijn. Maar dat heb ik zo vaak geprobeerd en mislukte altijd.
Hier overigens absoluut geen gedoe met broer over het geven van zorg. Er is weinig samenwerking en we wegen zeker niks af. Ik ben gewoon heel dankbaar voor alles wat hij doet. Hij doet zaken die hem liggen en ik doe de mijne. Emotioneel voelt dat voor mij ok, ik deel ook mijn zorgen over mijn ouders met hem. Of het voor hem ok voelt weet ik niet, ik denk het wel. Ik heb in situaties waarin er meer zorg nodig was wel geprobeerd wat meer samen te werken met hem maar dat lukte niet zo goed. Dat probeer ik dan ook maar niet meer te doen, ik wil de relatie met hem ook gewoon goed houden.
Bij partner vind ik het zoveel zwaarder, hij is enig kind. En één van zijn ouders doet vooral een zwaar emotioneel beroep op ons. En inmiddels ook op mijn volwassen kinderen. Lastig. Samenwerking komt ook bij deze ouders niet op gang. Ik zou dit zo graag eens delen met een ander, maar er is dus geen ander behalve mijn partner.
Ies schreef op 12-01-2026 om 16:56:
Mijn ouders laten heel weinig toe aan mantelzorg. Dit terwijl ze het langzamerhand steeds meer nodig lijken te hebben.
Ik vind dit ook zwaar, want de zorgen zijn er altijd. En ik worstel áltijd met mijn plaatsbepaling. Mijn ouders willen absoluut geen beroep op mij doen en accepteren niet dat de rollen zo’n beetje omgedraaid worden. Zij blijven de ouders en willen voor mij zorgen. Daar moet ik steeds tegenop boksen. Tegelijkertijd wil ik ze niet al te zeer betuttelen. Ze hebben zo’n behoefte aan eigen regie en dat houdt ze tegelijkertijd ook op de been.
Maar dat spanningsveld kost zoveel energie altijd. Er is geen samenwerking. En eigenlijk ook nooit een goede relatie geweest, dat compliceert enorm.
Ze vragen geen hulp, ook niet als het nodig is. Als ik bel, geven ze altijd aan dat alles goed gaat. Pas als ik bij ze ben en flink tijd investeer krijg ik een beetje een beeld.
Maar ik heb zelf geen ruimte om altijd zoveel te investeren qua tijd en energie.
Het zou zoveel makkelijk zijn als er wat meer openheid in de relatie zou zijn. Maar dat heb ik zo vaak geprobeerd en mislukte altijd.
Hier overigens absoluut geen gedoe met broer over het geven van zorg. Er is weinig samenwerking en we wegen zeker niks af. Ik ben gewoon heel dankbaar voor alles wat hij doet. Hij doet zaken die hem liggen en ik doe de mijne. Emotioneel voelt dat voor mij ok, ik deel ook mijn zorgen over mijn ouders met hem. Of het voor hem ok voelt weet ik niet, ik denk het wel. Ik heb in situaties waarin er meer zorg nodig was wel geprobeerd wat meer samen te werken met hem maar dat lukte niet zo goed. Dat probeer ik dan ook maar niet meer te doen, ik wil de relatie met hem ook gewoon goed houden.
Bij partner vind ik het zoveel zwaarder, hij is enig kind. En één van zijn ouders doet vooral een zwaar emotioneel beroep op ons. En inmiddels ook op mijn volwassen kinderen. Lastig. Samenwerking komt ook bij deze ouders niet op gang. Ik zou dit zo graag eens delen met een ander, maar er is dus geen ander behalve mijn partner.
Vraag dat gewoon af en toe eens, dat kan de relatie goed houden.
Kan ook anders uitpakken, dan misschien niet meer vragen. Ik vraag het zelf soms wel maar soms krijg ik ook het verwijt dat ik best iets meer zou kunnen doen met (in mijn ogen niet-valide) redenen. Terwijl ik volgens mij al het meest doe.