Millie, het monster en de strijd voor het leven!
Hi allen,
Hier schrijf ik verder over mijn perikelen rondom zeldzame wekedelenkanker, immunotherapie en mijn gezin. Het is de spin-off van '29 jaar, baby van 6 maanden, en kanker' op Viva. Sowieso hoog tijd voor een nieuw topic, want mijn monstertje is allang geen 6 maanden meer 
.
Ervaringsdeskundigen, lotgenoten, meeschrijvers en -lezers, wees welkom om hier met elkaar verder te praten!
Hopelijk hebben jullie een mooie dag gehad met de familie!
hoe was het Efteling uitje? Hoop dat je hebt kunnen genieten
Ik hoop voor jullie dat de Efteling leuk was, en dat je nageniet van een niet-ziek weekendje.
Ik hoop dat jullie een fijn uitje hebben gehad. 
Was het fijn in de Efteling? En ga je nu écht beginnen met je nieuwe medicijnen? Spannend! Ik duim voor weinig, liever geen bijwerkingen én natuurlijk een fijn resultaat! 😘
Ik hoop dat het naar omstandigheden goed met je gaat en je samen met je mannen en dierbaren hebt genoten van jullie uitje. De kleine man heeft vast zijn ogen uitgekeken.
We hebben het heerlijk gehad in de efteling! We logeerden in een huisje in Beekse Bergen, waar we op vrijdagavond aankwamen. Zaterdag hebben we de kleintjes in een bolderkar gezet en hebben we het safaripark bezocht. Monstertje vond het prima, de dieren vond hij zozo maar croissantjes eten en met zijn neef keten was veel leuker. Zo tegen dutjestijd vond hij de bolderkar niet meer leuk, en viel hij op mijn schoot in slaap (een unicum kan ik jullie vertellen, waar ik intens van heb genoten). Ik heb bijna het hele uitje zelf gelopen, pas op het allerlaatst heb ik even in de rolstoel gezeten omdat ik last kreeg van mijn been. Dat voelde zo goed! We hebben ook de autosafari gedaan, toen was monstertje wel onder de indruk van een cheeta die zijn neus tegen onze auto aandrukte. Mijn zus en zwager hebben het gepresteerd om motorpech te krijgen tussen de struisvogels, en moesten het park worden uitgesleept! Ook een unieke ervaring 😆
Zondag zijn we naar de efteling gegaan. Monstertje heeft enorm genoten van carnaval festival (hier hebben we ook een mooie foto aangekocht), de droomvlucht en symbolica. Hij vond het heel stoer om zelf te zitten tussen papa en mama in, en de beugel dicht te doen. Ik zag zijn oogjes glinsteren bij al die bijzondere beelden! Ook de peuterspeeltuintjes vond hij heerlijk, en hij is wel 30 keer van de glijbaan gegaan. Ik was ook heel blij met alle mogelijkheden die er waren voor mij, zodat ik geen moeilijke opstapjes hoefde te doen of in rijen vast kwam te staan terwijl het niet ging. Ik ben in de Vliegende Hollander geweest, wat ik vantevoren doodeng vond omdat ik natuurlijk niet wist of mijn rug en ribben het gingen overleven. Maar ik voelde ook heel sterk dat ik het wilde doen, want nú leef ik, dit was mijn laatste kans waarschijnlijk om die ervaring nog eens te hebben. Gelukkig ging het allemaal goed.
We zijn toen nog in dat schommelschip geweest, waar ik vroeger wel 10 keer achter elkaar in ging. Holy moly, ik weet niet waar het door komt, maar die vond ik ineens HEFTIG?! Misschien door mijn morfineachtige medicatie? Of omdat ik een kind heb gekregen? Geen idee waarom, maar ik had het gevoel dat ik erin bleef. Toen was ik ook wel klaar met de attracties en heb ik met monstertje rozijntjes gegeten en warme chocomel gedronken en gekeken hoe de papa's in de Baron gingen.
Nog enorm bedankt voor jullie bijdragen aan dit heerlijke weekend, zowel in zegels, als in het aanbieden daarvan, het meedenken, en het meeleven. Ik ben enorm blij dat het is geslaagd!
Na terugkomst hadden we meteen wat drukke dagen om dingen te regelen voor ons huis, dus vandaag is de eerste dag dat ik wat kan uitrusten. Ik ben dan ook van plan om de hele dag in pyjama te blijven en dutjes te doen.
Over het nieuwe medicijn ben ik nog steeds niet gebeld. Morgen ga ik eens even polsen hoe het staat. Ik voel dat de ziekte doorgroeit, maar er is gelukkig geen specifieke plek die me heel veel last bezorgt. Maar het zou toch fijn zijn als er gauw iets gebeurt.
Wat een heerlijk verslag van jullie weekend. Ik zie het allemaal voor me. Wat er ook gebeurt, dit nemen ze je niet meer af.
Echt... Motorpech krijgen in een safaripark.. 
Heel veel liefs ♥️
Wat fijn dat je zo hebt kunnen genieten!
Wat goed dat je zo hebt kunnen genieten! Heerlijk, dat je zoon op schoot sliep.
Wat betreft de schommel, dat hoeft niet eens door de medicatie te komen, het kan ook de leeftijd zijn. Toen ik als twintiger eens op een grote schommel ging zitten, "net als vroeger" werd ik naar verloop van tijd helemaal dizzy en dat is de n de loop der jaren steeds erger geworden. Ik kan nu niet eens meer schommelen op een gewone kinderschommel zonder volkomen groggy te worden.
Maar op die manier krijg je wel waar voor je geld. Een ander moet veel loopings nemen!
Klinkt als een heerlijk weekend. Heb je toch maar even mooi kunnen doen met je mannen.
En het schommelschip, dat is waarschijnlijk de leeftijd. Had exact dezelfde ervaring toen ik 15 jaar geleden daar met mijn smurf in zat 🤢, terwijl ik daar als tiener echt een paar keer achter elkaar in ging.
Leuk verslag, ik was zo bij jullie groepje bij het lezen ervan!
Dit is alweer een unieke ervaring geweest, zowel voor jou als voor je zoon. (Man ook natuurlijk).
En ... 'spreekt' hij nog van de opgedane ervaringen?
Wanneer gaan jullie naar het andere huis, of is die verhuis reeds gebeurd? Ik neem aan van niet.
Sterkte alweer voor de komende tijd hé!
Wat een heerlijk weekend hebben jullie gehad! Fijn dat je zelf ook veel kon en echt hebt kunnen genieten 😊
Wat een heerlijk weekend hebben jullie gehad!
Wat zullen jullie gelachen hebben over het pechgeval tussen de struisvogels 🤣.
Fijn om te lezen dat jullie zo genoten hebben. Deze genietmomenten gun ik jullie nog heel veel 🍀
heerlijk om te horen dat jullie zo hebben genoten makes my day!