(Over)leven met NAH kletstopic
Zoals een aantal van jullie weten , heb ik al sinds mijn 21ste NAH. Nu ik op mijn 56e er nog 2 hersenbloedingen overheen heb gekregen , is dat er behoorlijk erger op geworden. Hierover open ik dit topic.
Alles verandert na NAH. Je werk, relatie, sociale contacten en ga zo maar even door. Er is verlies van je gezonde ik , rouw om wat was en hoop op herstel.
Schrijf hier mee over alles waar je tegen aanloopt of kwijt wilt. Wia of werken, UWV perikelen, tips en trics, je veranderde relatie en je verwarde gevoelens en soms boosheid.
Geen idee of er hier genoeg mensen zijn met NAH die mee willen schrijven, ik merk het snel genoeg. En anders bloedt het topic vanzelf wel dood en verdwijnt het naar de achtergrond.
Knuffel voor jou.
Ikke! 
Ben 44, heb NAH door een ongeval op mn 13e.
Ben ik mn beperking inmiddels gewend, zeker. Wil niet zeggen dat ik niet tegen dingen aanloop en ik vind het fijn om erover te schrijven met mensen die mij snappen. (Dat is wel 1 vd grootste knelpunten; onbegrip. Wat ik snap want je ziet niks...)
Fijn dus Lien, dit topic!
Poezenmeisje schreef op 26-07-2026 om 08:56:
Knuffel voor jou.
van mij ook, want het lijkt me niet simpel.
Trouwens, aan alle NAH-patiënten. En mijn respect voor hen!
Ik ga me hierbij aan sluiten.
Dankje wel Lientje om dit topic te openen.
Goed dat je een topic hebt geopend, Lientje. Ik heb af en toe wat support laten blijken, vooral vanuit het Wakker, wie ook-topic volgens mij. Want slecht slapen en NAH is ook een mooie combinatie. Hier dus ook een mede-NAH-er. Ik treed niet teveel in detail want mijn verhaal voelt momenteel erg herkenbaar en kwetsbaar. Maar ik wilde wel een levensteken geven. Ik ben een aantal weken geleden opgenomen in het ziekenhuis vanwege toenemende klachten en lig daar nog. Voor de klachten word ik behandeld en dat helpt wel wat.
Dus afhankelijk van hoe het topic verder loopt kan het dat ik me later aansluit om mee te schrijven, of ik zal support laten merken vanuit herkenbaarheid.
Mensen die laten merken echt niet te snappen wat de impact van mijn aandoening op mijn leven is laat ik eerlijk gezegd ook eerder links liggen. Ik heb geen zin om voortdurend uit te moeten leggen hoe en wat, of waarom ik minder belastbaar ben dan iemand anders. Dus ik heb mensen om me heen verzameld die niet precies snappen wat het is om te leven met mijn "beperkingen" (stom woord) maar die wel snappen dat ik minder belastbaar ben en ook laten merken dat ze daar rekening mee kunnen/willen houden. Ik heb een "normale baan", ben een aantal jaar geleden gestopt met onregelmatig werken en hoopte daar veel verschil/verbetering van te merken maar dat gebeurde helaas niet echt. Momenteel zit ik in de ziektewet en de verwachting is dat ik tzt ook weer kan opbouwen naar mijn oorspronkelijke aantal uren.
Oké, toch nog best een
uitgebreid verhaal maar ik zal het laten staan! 
Anijs dat slechte slapen ook gehad, had bij mij niet direct te maken met mn NAH (misschien wel indirect; gevoeliger voor stress e.d, ben best wel kritisch op mijzelf door bewijsdrang en dat zie ik vaker bij NAH), ligt bij mij aan serotonine gedoe waarvoor ik Antidepressiva slik. (Slecht slapen was niet enige klacht daardoor)
Ha fijn, welkom mede schrijvers en lezers! Ik dacht even toen er geen reactie kwam , misschien ben ik wel de enige die hier behoefte aan heeft en tegen van alles aanloopt.
Maar gelukkig , fijn dat jullie er zijn!
Ga ik gelijk beginnen met waar ik vandaag tegenaan liep, pijn en geen energie.
Ik ben er gisteren achter gekomen dat ik mijn glucosamine en cbd olie niet mag gebruiken tesamen met mijn bloedverdunner. Nu klontert het door het ene ( het bloed dus) en verdunt het door het andere , maar ik ben dus al 9 maanden een risico aan het nemen. Dus radicaal gestopt met beide. Gevolg : meer pijn in rechterbeen en arm. En dat kost energie die ik al nauwelijks heb.
Vanmorgen de dag gestart met douchen. En de rest van de dag lig ik op de bank. Nou ja, soort van , want ik had de oppas op mijn kleinkittens. Kittens ja. Niet kinderen. Maar mèn , die braken hier ook de toko af. Pas na 4,5 uur werden ze moe. En gingen ze lief slapen. Tot die tijd was ik bezig met ze van tafel af tillen, planten aan het redden, verzoeken of ze het konijn niet wilden slaan want die had geen zin om te spelen enz.
Ik ben toch even blij dat ik nog geen kleinkinderen heb. Zou het denk ik niet aankunnen.😅. Drama zo weinig energie.
MissHolmes schreef op 26-07-2026 om 15:41:
Anijs dat slechte slapen ook gehad, had bij mij niet direct te maken met mn NAH (misschien wel indirect; gevoeliger voor stress e.d, ben best wel kritisch op mijzelf door bewijsdrang en dat zie ik vaker bij NAH), ligt bij mij aan serotonine gedoe waarvoor ik Antidepressiva slik. (Slecht slapen was niet enige klacht daardoor)
Ik slaap echt heel wisselend. Sommige nachten redelijk. Sommige heel slecht. Ook niet goed voor de energie. Voor mijn hersenbloedingen sliep ik prima. Maar goed, ik was dan ook , voorzover dat ging want al eerder ook een infarct gehad, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in de weer . Dus altijd bekaf.
Anijsblokje, wat naar dat je in het ziekenhuis ligt. Heel veel sterkte, hopelijk knap je snel wat op.
Onbegrip en dat links laten liggen die mensen, lastig soms. Bij vreemden gaat dat makkelijker dan bij familie. Het doet me vaak wel verdriet. De opmerkingen als : maar je ziet er goed uit of kijk naar wat je allemaal wél weer kan. Het voelt een beetje alsof je leed en ziekte ontkend wordt. Ik vind het maar moeilijk allemaal.
Jojo ook welkom, fijn dat je ook van de partij bent! Als lezer of schrijver , maakt niet uit.
Hey, ik ga ook meeschrijven hier, ook nah helaas. Ik las al een en ander erover op het forum, en veel is herkenbaar Lientje. De eindeloze struggle en de moeite voor alles is zo energievretend.
Mijn grootste problemen: cognitief, geheugen als een zeef, linkerarm en been die niet meer zo goed meewillen en vooral de eindeloze vermoeidheid. Wat heb ik daar een hekel aan! En nee, dat is niet hetzelfde als gezonde mensen "die ook weleens moe zijn". Wat heb ik toch een hekel aan die rotopmerking... Ik laat onwetenden tegenwoordig ook links liggen. Geen zin om me nog te moeten verantwoorden.
Ik ben al een aantal jaar volledig arbeidsongeschikt, ik heb gelukkig geen problemen gehad met het uwv daarover. Daar was ik toen heel blij om. Ik werkte als verpleegkundige in het ziekenhuis en hield enorm van mijn werk. Daar heb ik veel verdriet van gehad, dat ik het niet meer kon.
Letterkoekje en poezenmeisje , dank jullie wel!😘
Welkom olijfje. Hier ook een zorgmedewerker, nu ziek aan dienst. Goed of afkeuring is de komende 15 maanden nog niet aan de orde, maar maak me er wel zorgen om. En het verdriet om het verlies van je baan, ik begrijp het zó goed. Ik heb al wat tranen geplengd de afgelopen maanden. Denk dat ik in mijn hele leven niet zó veel gehuild heb. En ik heb toch al behoorlijk veel ( naars) meegemaakt.
En nee. Die moeheid is zeker niet het gewone moe. Uitgeput is misschien een beter woord. Waarbij je hele lijf als lood aanvoelt.
dank je wel Lientje, ik ben lezer en schrijver.
Vandaag oh zo slecht met de overprikkels.
Dat ik maar naar boven ben gegaan, met dikke tranen.
Dat ik maar alles moet accepteren, maar er weer niks van durf te zeggen. Bah.
Heb er les voor gehad, maar niemand snapt dat het niet gelijk aanslaat in mn hoofd.
Donderdag gelukkig met mijn dochter op vakantie..
Ff hele andere omgeving.
Lig hier nu in bed te jhuilen, dat wil ik niet.