Steun bieden in rouwperiode
De moeder van er vriendin is recent overleden. Ik wil haar graag steun bieden, maar heb zelf geen ervaring met een te vroeg overlijden zo dichtbij.
ik heb laten weten dat ik voor haar huisdier kan zorgen als dat helpt, of boodschappen halen. Maar ze lijkt de dagdagelijkse praktische zaken zelf op te kunnen pakken.
dus een vraag aan de mensen die dit wel hebben meegemaakt: waar had je behoefte aan? Wat heeft geholpen? En zijn er ook dingen die je beter niet kunt doen?
wat mij hielp.
In het begin, een wandeling, zelfgebakken koekjes en een luisterend oor. (En dan niet altijd over mijn moeder maar ook over random andere dingen).
Later juist wel die dagelijkse dingen, want die werden toen ik vol in de rouw zat meer "gedoe".
Ik vind dit best een moeilijk onderwerp omdat dit voor mij om mensen gaat van wie ik nog steeds heel veel hou. Ik heb gemerkt dat mensen die heel dicht bij je staan het ook niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. Mijn man was overleden en ik had zo veel verdriet en ik was een stortvloed van tranen. Mijn zwager zei dan telkens van kom op, jij bent een sterke vrouw en jij kunt dit aan. Dat was goed bedoeld maar ik durfde daarna mijn emoties niet meer te laten zien en dat is niet goed voor het verwerkingsproces. Daarna kreeg ik complimenten dat ik het allemaal zo goed deed. Huilen deed ik daarna maar in mijn eentje vaak in bed. Ik was niet sterk en voelde me een wrak. Ik heb toen een soort masker opgezet dat ik sterk ben en het allemaal wel aan kon. Zover ben ik nu wel want het is al 10 jaar geleden. Mijn advies aan jou is van laat haar huilen en ga mee met haar verdriet. Je hoeft niet altijd sterk te zijn en je zwakte tonen is ook eigenlijk iets van sterk zijn want dat durven veel mensen niet.
Vraag het je vriendin. Een vriendin van mij wil het meestal juist niet over haar moeder hebben. Zij gaat liefst samen iets leuks doen en praat dan meestal over andere dingen. Af en toe begint ze wel over haar moeder en haar verdriet, maar dat is dan op haar initiatief. Een andere vriendin vindt het juist fijn als ik over haar vader begin. Mensen reageren niet allemaal hetzelfde, en je kunt met de beste bedoelingen dingen doen die helemaal verkeerd vallen.
Volgens mij is dat heel erg persoonlijk. Voor mij was het juist belangrijk dat mijn vriendinnen de gezellige basis bleven vormen.
De week na het overlijden van mijn moeder was een roes. Dan wordt je geleefd. Toen zijn mijn vriendinnen er geweest voor mijn gezin, zodat ik bij mijn vader en zus kon zijn.
De periode na de begravenis heb ik anders ervaren. De dagelijkse dingen kon ik nog prima. Sterker nog, die had ik nodig om door te kunnen gaan. Het af en toe even instorten deed ik bij mij partner.
Tuurlijk had ik wel eens een moment dat ik het bij mijn vriendinnen ook niet meer droog hield. Maar ik had ze voornamelijk nodig om te zien dat het leven nog door ging en ik nog steeds kon lachen.
Lief dat je er wil zijn. Het zit hem vaak in kleine gebaren: een luisterend oor, langsgaan en praten, nog meer luisteren en er simpelweg zijn, een tasje met wat lekkers aan de deur hangen, een kaartje sturen, aanbieden om op moment X eten te koken en langs te brengen. Sterkte!
Vraag het vriendin vooral zelf. Wees eerlijk dat je er graag voor haar wil zijn maar niet goed weet op welke manier.
Ik had juist behoefte aan structuur en motivatie. Het was voor mij al een hele uitdaging om b.v mijzelf aan te kleden en 10min na buiten te gaan.
Vriendin apte dan heel simpel wat heb je voor ontbijt op.
Later kwamen de tranen en de behoefte om te praten.
En weer later heeft een vriendin mij op pad mer genomen na b.v het strand.
Maar iedereen rouwt anders.
De eerste dagen had ik vooral de behoefte om te vertellen hoe het gegaan was. Daarna viel het me op dat de anderen weliswaar een verlies hadden doorgemaakt, maar daarvan alweer herstellende waren, en dat veroorzaakte een kloof; zij het een natuurlijke kloof maar het was best een schok dat je al snel niet veel meer kon delen. Je kon in hun ogen zien dat ze al elders waren ook al sprak hun mond deelnemende woorden.
Dus het af en toe ophalen om samen met mij (want zo voelde dat; men wilde mij plezieren, ik scheen geen inbreng te hebben) ergens heen te gaan, werkte bevreemdend. Ik was er helemaal niet voor in de stemming. Toen men zich niet gewaardeerd voelde is die afstand ontstaan. Men wist niet wat men moest doen dus de aandacht werd minder en minder.
Daarna was de gelegenheid voorbij om er nog iets van te maken. Er is geen ruzie ontstaan ofzo, wel merkte ik dat de familie tijdens hun verblijf spullen hadden meegenomen. Dat kan voor hen natuurlijk hebben aangevoeld, maar ik heb er evengoed voor betaald. Dat gaf de grootste afstand. Als ze het hadden gevraagd hadden ze het waarschijnlijk gekregen. Maar dat risico wilden ze niet lopen. Ik voelde het als een soort vijandigheid.
Ik was nog bezig met verlies en herstel - voor mij voelde het verlies dus veel intenser - en zij waren alweer direct met hun gewone leven doorgegaan, en dan voelt vijandigheid als iets wat je totaal níet kan gebruiken in je nieuwe nog wankele evenwicht want je hebt al je krachten nodig. Dus voor mij was het toen totaal afgelopen met het contact.
Dus TO, dit ligt heel moeilijk en heel delicaat. Je moet zelf al heel veel belangstelling voor de getroffene hebben gehad vóór het verlies, om ook daarna een goed contact te kunnen behouden.
Als je dat al had en nog steeds hebt, is er ook na het verlies geen probleem. Maar anders werkt het niet, hoe goed je het ook bedoelt.
Dat is misschien ook de reden dat familie "tegenvalt" en verre vrienden of kennissen of nieuwe vrienden ineens "meevallen". Van de eersten verwacht je iets, misschien ten onrechte want waar relaties zijn zijn ook fricties die op dergelijke stressmomenten juist naar boven komen, en van de tweede soort heb je nul verwachtingen. Iedereen kan zich fris en onverplicht af en toe wat inzetten met veel waardering.
Omdat je die niet hebt, heb je grote kans dat die ineens "iets" tot "veel" voor je doen in welk opzicht dan ook, en dat dit heel verrassend positief uitpakt. Misschien voelt dat oneerlijk want alle familieleden treuren om de overledene en die band van gedeeld verlies zou moeten spreken.
Dit zijn van die ambivalente kwesties in je bestaan. Pijnlijk en je kan er toch niet veel aan doen.
Vraag het haar inderdaad. Mijn ouder is 10 dagen geleden overleden en ik wil vooral rust! Ik moet er niet aan denken dat allerlei mensen nu spontaan op de stoep staan met pannen eten ofzo. Het is echt persoonlijk, dus vraag haar waar zij behoefte aan heeft
Joszy schreef op 22-02-2026 om 09:01:
Vraag het haar inderdaad. Mijn ouder is 10 dagen geleden overleden en ik wil vooral rust! Ik moet er niet aan denken dat allerlei mensen nu spontaan op de stoep staan met pannen eten ofzo. Het is echt persoonlijk, dus vraag haar waar zij behoefte aan heeft
Gecondoleerd 
Laat weten dat je er bent als ze wil praten. Een kaartje met een lieve, meelevende tekst is ook altijd goed. Wat je hebt gedaan (hulp aanbieden) is ook heel goed. Dan is het aan haar om dat wel of niet aan te nemen. Onverwachts langsgaan zou ik inderdaad niet doen. Laat haar jou benaderen als ze daar behoefte aan heeft.
Lief dat je zo je best wil doen!
Joszy schreef op 22-02-2026 om 09:01:
Vraag het haar inderdaad. Mijn ouder is 10 dagen geleden overleden en ik wil vooral rust! Ik moet er niet aan denken dat allerlei mensen nu spontaan op de stoep staan met pannen eten ofzo. Het is echt persoonlijk, dus vraag haar waar zij behoefte aan heeft
Gecondoleerd Joszy
Vooral goedbedoeld niets opdringen. Zeggen dat je er zoveel mogelijk voor haar wil zijn, maar dat ze het zelf moet aangeven. Naar haar kijken en zien of er tekenen zijn dat ze bij dit of dat wil geholpen worden. Als jullie vriendinnen zijn, en je kent haar goed, dan zie je dat aan haar.
Ik denk dat sommige mensen het ook vervelend vinden als ze plots langs alle kanten worden overspoeld door goedbedoelde acties waar ze op dat ogenblik helemaal geen behoefte aan hebben.
Joszy: mijn medeleven. 
wij hebben in korte tijd veel verloren.
Als je aangeeft dat je het moeilijk vind en niet zo goed weet wat je moet zeggen of doen is dat al erg fijn . Hou contact. Volg haar .
Ik had vooral behoefte aan 'normaal'. Dus gewoon lekker ons ding als vriendinnen blijven doen zoals we altijd deden. Natuurlijk vroegen ze hoe het met me ging, maar het ging niet alleen maar daar over. We hadden ook plezier. Maar dat is natuurlijk heel persoonlijk of en wanneer je dan zelf klaar bent voor plezier.