Miauw - Onze katten

Ach Pieter toch. Ja die incidentele hartverzakking krijg je er gratis bij, bij een kat. Heb ook weleens smekend met snoepjes mijn kat weer binnenshuis proberen te krijgen. En laatst was er één niet helemaal lekker en ik kon haar niet meer vinden. Echt overal gezocht, inmiddels dikke stress natuurlijk. Lag ze in de la onder mijn oven, waar je van achter in kan. Duurt even voordat je dáár gaat kijken. 

Nou idd, die hartverzakking krijg je er gratis bij 
Toen ik hem gisteren op het balkon vond achter die plantenpotten heb ik echt even op mijn hoofd staan krabben. Hoe krijg ik hem weer naar binnen zonder dat hij in paniek rare sprongen gaat maken.
Er staat een bezem op mijn balkon en daarmee heb ik hem zachtjes tegen zijn billen getikt en vloog hij naar binnen. 

Pieter heeft een hele andere vacht dan mijn vorige poes. Zij had best stugge haartjes die overal in bleven steken.
Van Pieter vind ik hier en daar een klein pluizig plukje en dat is makkelijk op te pakken.
Zo kan ik ook zien dat hij in de nacht aan de wandel gaat. Ik vind hier en daar een plukje haar in de woonkamer. 

Hier ook een keer: mijn katten lagen op het balkon te slapen (balustrade wel helemaal afgezet met gaas), en ik hield ze in de gaten, maar dacht wel even snel naar de wc te kunnen.
Toen ik terugkwam stond mijn poezenmeisje op de (ronde!) railing van de balustrade heel vriendelijk naar me te kijken. Ik woonde op de vierde verdieping 😅.
Ik ben heel rustig, rustig van buiten maar niet van binnen…, en zachtjes pratend naar haar toegegaan, en kon haar er voorzichtig van af tillen.

Gelukkig was er geen deur dichtgeklapt oid waarvan ze kon schrikken, want ik weet niet of het dan goed was gegaan.
Over hartkloppingen gesproken inderdaad.

Onze poes was ooit uit het slaapkamerraam gesprongen/gevallen.
We lagen nog in bed en ik zei gelijk “die is dood”.
Uit het raam was er beneden geen kat te zien. Uiteindelijk hebben we haar in de ommuurde tuin gevonden en is ze ook zelf naar boven gerend. Ze was wel in shock want je kon met je nagels flink in het oor duwen zonder reactie.
Bij de dierenarts bleek ze een gebroken middenhandsbeentje te hebben en heeft met haar voorpootje drie weken in het gips gezeten.

toen ik mijn eerste kittens had, zie  mijn profielfoto, ben ik er ook een van de twee kwijt geweest. Die bleek later achter de boeken in de boekenkast te liggen pitten. Ik heb er nog ergens een foto van, dat dat koppie net boven de boeken uitpiept. Die foto moet ik eens opzoeken. 

Loulou39 schreef op 06-04-2026 om 19:02:

Hier ook een keer: mijn katten lagen op het balkon te slapen (balustrade wel helemaal afgezet met gaas), en ik hield ze in de gaten, maar dacht wel even snel naar de wc te kunnen.
Toen ik terugkwam stond mijn poezenmeisje op de (ronde!) railing van de balustrade heel vriendelijk naar me te kijken. Ik woonde op de vierde verdieping 😅.
Ik ben heel rustig, rustig van buiten maar niet van binnen…, en zachtjes pratend naar haar toegegaan, en kon haar er voorzichtig van af tillen.

Gelukkig was er geen deur dichtgeklapt oid waarvan ze kon schrikken, want ik weet niet of het dan goed was gegaan.
Over hartkloppingen gesproken inderdaad.

Maar hoe kwam zij dan op die railing als het balkon met gaas was afgezet? 

Mijn Houdini is vorig jaar nog naar de buren ontsnapt. Er zat een gat in het net en daarin vond ik ook allemaal haar van het erdoorheen wurmen. Dat deed hij dus kennelijk al een tijdje! Ik kreeg een foto van de buren met de vraag of dat toevallig mijn kat was in hun tuin en ik kreeg daarvan spontaan een hartverzakking. Hij zat zo ontspannen, alsof hij er al helemaal thuis was. Zij vonden het niet erg, maar ik wel. Mijn katten mogen mijn tuin niet uit. Ik had het niet zelf ontdekt, omdat hij netjes kwam als ik in mijn handen klapte ten teken dat ze naar binnen moeten. Het duurde soms wel wat lang, maar ik zocht daar niets achter, omdat hij nu eenmaal een sterke eigen wil heeft. Hij heeft nog twee weken getest of dat gat goed dichtzat 

ToetieToover schreef op 07-04-2026 om 10:12:

Mijn Houdini is vorig jaar nog naar de buren ontsnapt. Er zat een gat in het net en daarin vond ik ook allemaal haar van het erdoorheen wurmen. Dat deed hij dus kennelijk al een tijdje! Ik kreeg een foto van de buren met de vraag of dat toevallig mijn kat was in hun tuin en ik kreeg daarvan spontaan een hartverzakking. Hij zat zo ontspannen, alsof hij er al helemaal thuis was. Zij vonden het niet erg, maar ik wel. Mijn katten mogen mijn tuin niet uit. Ik had het niet zelf ontdekt, omdat hij netjes kwam als ik in mijn handen klapte ten teken dat ze naar binnen moeten. Het duurde soms wel wat lang, maar ik zocht daar niets achter, omdat hij nu eenmaal een sterke eigen wil heeft. Hij heeft nog twee weken getest of dat gat goed dichtzat

Ik vrees dat Pieter ook zo een Houdini is. In de keuken heb ik een schuifpui en een harmonicahordeur. Pieter is op het balkon gekomen door onder die hordeur door te kruipen, met een beetje schade maar gelukkig kon ik dat weer rechttrekken. 

Mijn vorige kat deed dat nooit. Voor de zekerheid deed ik de schuifpui wel dicht als ik ging slapen of het huis uit ging maar die ene keer was ik dat dus vergeten. Nu hangen er roze memootjes op de badkamerspiegel en bij mijn sleutelbos met in grote letter SHUIFPUI sluiten!

Het balkon moet dus nog afgezet worden maar ik twijfel nog want misschien ga ik volgend jaar verhuizen en ik mag hier ook niet in de muren boren. Mijn bovenburen hebben vier katten en zij hebben het balkon af laten zetten met met aluminium rasters maar daar hangt een flink prijskaartje aan. Een net gaat met Pieter niet voldoen denk ik. 

Ik woon op drie hoog en beneden zijn struiken maar als hij eenmaal beneden is vind hij de weg natuurlijk nooit meer terug en hij laat zich ook niet vangen. Dus die deur gaat voorlopig dicht als ik er niet bij ben. 

Even paniek vanmorgen, bij Pieter dan. Hij zit nog veel naast de kast en boven zijn koppie is de vensterbank. Als het donker is zit hij daar naar buiten te kijken. Vanmorgen was het vensterbankkussentje naar beneden gevallen en Pieter had met een nageltje het kussentje vast. Ik heb voorzichtig geprobeerd het kussentje op te rapen maar dat was dus paniek, flink blazen. 
Ik heb het maar even zo gelaten en twee uurtjes later lag het kussentje los en kon ik het wegpakken.
Hij had ook brokjes gegeten en was op de bak geweest dus alle goed.
Dat kussentje had ik al en ik had het gewassen. De onderkant is stroef zodat het kussentje niet weg kan schuiven. Kennelijk werkt dat niet zo goed meer als het gewassen is.
Ik had al een nieuwe liggen en ik zal er nog eentje bestellen voor de vensterbank in de woonkamer.
Gekocht bij Zooplus, gelukkig zijn ze niet zo duur. 

Gisteren een mail gestuurd naar het asiel om verslag uit te brengen. Zij bevestigen dat ik op de goede weg ben met Pietertje dus ik ga zo door. 

Gisteren had Pieter een "verhuisdag". In de ochtend zat hij niet op zijn vaste plekje naast de kast. Ik vond hem terug onder de piano (van kind die staat hier nog in de kamer van Pieter/rommelkamer). Twee uur later was hij daar weer weg en hij zat achter een doos die schuin tegen de muur staat.
Dat gaf mij mooi de gelegenheid om zijn plaid dat naast de kast ligt even goed uit te schudden. Die zat inmiddels nogal onder de haren.  
Nog twee uur later zat hij weer op zijn vaste plekje naast de kast. 
Als het donker wordt gaat hij in de vensterbank naar buiten kijken. Ik hoor hem af en toe heel zacht miauwen want buiten is van alles te zien. Vogels in de vijver hier beneden en mensen die hun hondje uitlaten.
Om 24 uur ben ik nog even bij hem gaan zitten, eten gegeven. Hij bleef toen in de vensterbank zitten. Hij hield mij nauwlettend in de gaten maar vluchtte niet naast de kast.
Alweer een klein stapje 

Baby stapjes!
Hier vloog een van mijn katten op de schutting, daarna springt ze naar beneden de struiken in. Maar gisteren liep de hond van de buurman los. Gelukkig kon ik mijn kat nog op tijd naar binnen lokken met een zakje met vlees. Geen idee of de hond betrouwbaar is met katten. Maar ga dat risico niet nemen. Hij loopt normaal gesproken nooit los rond. 

Ik heb altijd binnenkatten gehad. De kittens van mijn ava zijn groot geworden in een flat op de vijfde etage. Toen zij een jaar of zes waren ben ik verhuisd naar een eengezinswoning. Daar stond gelukkig al een dichte schutting om de tuin. 
De dikste van de twee bleef netjes in de tuin. De springert maakte af en toe een uitstapje op het dak van de garage.
Eén dag is zij kennelijk toch de tuin uitgegaan. Dikke schrik, zij is twee nachten weggebleven. Ik heb geen oog dicht gedaan. 
Gelukkig was zij zelf ook behoorlijk geschrokken en is daarna nooit meer de tuin uit geweest.