Mijn vriend wil dichterbij familie wonen
Ik ben heel erg benieuwd wat jullie vinden. Mijn vriend is opgegroeid in het zuiden van het land. Hij (en wij) hebben daar nog vrienden en familie wonen (ouders van vriend, broer). Dit is op ongeveer twee uur rijden van de plaats waar we nu wonen, mijn geboorteplaats. Mijn familie woont hier of tot op een max van 30 minuten rijden. Ik woon hier fijn maar wil wel graag een koopwoning en iets voor onszelf.
Nu het volgende:
-We willen een huis kopen maar dat lukt in deze omgeving niet (alles is te duur voor ons helaas).
-We moeten mogelijk onze huidige woning verlaten (is huur).
-Vriend heeft de wens dichterbij ouders en familie te wonen.
-Ik ben momenteel zwanger van ons tweede kind.
-Beiden vaste baan in onze huidige omgeving.
Onze kansen op een woning zijn dus het grootst in oude woonplaats van vriend, een grote stad waar alle faciliteiten zijn en we een goede toekomst kunnen opbouwen met ons gezin en schoonfamilie. Nadelen: ver weg van mijn familie, allebei een nieuwe baan moeten zoeken.
Ik weet niet goed waar we goed aan doen. Ik snap zijn wens heel goed maar tegelijkertijd ben ik ook bang voor zo'n grote onzekere stap (ga ik een baan kunnen vinden, ik laat mijn ouders "achter" enz.).
Roos57 schreef op 12-02-2026 om 21:13:
[..]
Kan .
Maar het kan ook dat zij ook een aandeel heeft .
ik lees tot nu toe niet dat zijn gedrag eerder ook vreselijk was . Ik ben benieuwd naar hun communicatie.Hem afkraken doe ik niet !
Zijn gedrag eerder was niets mis mee. Wat zou mijn aandeel hierin kunnen zijn ?
Laat hem maar een betere baan zoeken met meer inkomen, misschien lukt het dan wat makkelijker een ander huis te huren in de buurt van de huidige locatie.
Kopen zou ik niet aanraden, eerst maar eens zien of het nog beter wordt tussen jullie.
Ik vind de timing en de manier waarop echt zo naar voor jou. Dit wil je niet er bij hebben nu.
Maar naast de timing is het natuurlijk sowieso een hele vervelende situatie, ook voor hem. Hij zit vast op een plek waar hij niet wil wonen. Je zegt ook dat je met een baby ook niet wil verhuizen, dus hij zit ook nog eens voorlopig vast. En voor hoe lang? En 'jij niet willen verhuizen' en 'hij niet willen blijven' is dan wel onverenigbaar.
Je zegt hierboven dat je zelf lange tijd niet hebt open gestaan voor verhuizen, ik lees dat als 'los van de zwangerschap' en als iets wat jullie toch al wel eerder hebben besproken? Hoe ging dat toen dan? Je wil niet tijdens de zwangerschap (snap ik zo goed, drie grote veranderingen zou ik niet willen), maar ook niet met een baby maar tijdens rustigere maanden. Voor jouw man klinkt dat misschien als; zit ik hier dan tot de jongste naar school is of worden school en vriendjes dan straks de reden om niet te verhuizen, zit ik hier dan tot ze 18+ zijn? Je wil nog wel verhuizen naar een plek waar jullie allebei gelukkig zijn, maar toch het liefste in de buurt blijven. Daar waar hij dus niet gelukkig is.
Opnieuw los van de timing en de klote manier waarop, dat wat jij voelt bij verhuizen voelt hij bij blijven. Jouw nadeel om ver weg te zijn van jouw familie is voor hem het voordeel om weer dichtbij zijn familie te zijn en vice versa. Jouw nadeel 'ouders achterlaten' is voor hem 'eindelijk terugkeren naar'. En ga je dat dan oplossen met een compromis of eindigen jullie dan beide ongelukkig?
Due-scimmie schreef op 12-02-2026 om 08:10:
[..]
Dat ligt er toch echt aan waar in het zuiden. Volgens mij valt dat in mijn regio in Brabant wel mee bijvoorbeeld.
Ik mijn regio in Brabant is het niet te doen.
thinkso schreef op 12-02-2026 om 20:10:
Blijkbaar is hij hier al maanden ongelukkig en is hij dat zat. Hij stelt mij eigenlijk een ultimatum en verwijt mij dat ik zelf ook geen oplossing heb. Dat klopt, deze woningmarkt is verrot en daar komen we niet tussen in deze omgeving. Elk gesprek wat we erover hebben, mondt uit in ruzie. Hij is nu een wandelende donderwolk thuis omdat ik duidelijk heb proberen te maken wat mijn gevoel is over deze gang van zaken. Hij is het daar niet mee eens en wil niet langer hier wonen. We voelen nu zelfs wel echt als vreemden. Ik voel me vreselijk. Ik voel me al niet mezelf door alle hormonen en ik kan hier gewoon niet tegenop praten.
Gedeeltelijk herkenbaar, in de zin dat ik mijn man zijn stress ook veel moeilijker buiten kon sluiten toen ik zwanger was. Terwijl hij juist extra stressvol was door de zwangerschap.
Maar het kan zeker bij jouw man ook spelen, dat als hij al niet gelukkig was in die omgeving, zijn stress daarover ook versterkt wordt door het aanstaande vaderschap. Ook voor de toekomstige vader is het een ingrijpende verandering. Hij hoeft de baby dan wel niet te dragen, maar dat wilt niet zeggen dat hem dat niet beïnvloed.
Het is ook mogelijk, dat hij enigszins in paniek is, en dit een soort van zelf sabotage is.
Probeer dus open het gesprek in te gaan, en samen naar een voor jullie beide acceptabele oplossing te zoeken.
thinkso schreef op 12-02-2026 om 20:38:
[..]
Het gekke is... hij denkt echt dat dit makkelijk kan. Hij denkt zelf snel een nieuwe baan te vinden en denkt dat dit voor mij ook geldt. Gewoon solliciteren tijdens mijn verlof of tijdens een paar weekjes extra vakantie opnemen. Dat het drie grote veranderingen in een mensenleven zijn (baby, werk, verhuizen) lijkt hij te pareren.
Dat verlof is er niet voor niets. Diverse vrouwen plannen hun verlof vol, om er dan achter te komen dat ze dan toch wel hoog zwanger zijn, en daarna de handen vol hebben met de baby. Met een nieuwe baan zoeken zou ik wachten tot de baby minstens 9 maanden oud is eigenlijk. Dan zijn de slapeloze nachten minder frequent en ben je een eind ontzwangerd.
Hetzelfde geldt voor verhuizen. De baby kan de eerste maanden prima bij de ouders op de slaapkamer, dit vermindert zelfs de kans op wiegendood.
thinkso schreef op 12-02-2026 om 20:40:
[..]
Ik heb zelf lange tijd niet open gestaan voor verhuizen. Nu wel maar is de markt zoals hij is. Ik heb aangegeven dat ik best zou willen verhuizen mits naar een plek waar we allebei gelukkig van worden en na de bevalling en tijdens rustiger maanden (zal dus ruim na de bevalling zijn). Ik heb gezegd dat ik het liefst in de buurt wil blijven wonen.
Dan is het toch ook normaal dat hij bezichtigen wil inplannen? Hoe vind je anders een plek waar jullie beiden gelukkig worden. Vanuit je huiskamer lukt dat niet. Vooronderzoek heet dat.
je schrijft in je op dat jullie mogelijk de huurwoning moeten verlaten. Waarom eigenlijk? Huurbescherming? Scheefhuren? En is hij daarover misschien in paniek?
Ik vind het bizar dat hij dit zo door wil drukken nu je zwanger bent. Ik zou met hem proberen af te spreken dat wanneer jullie 2e kind 1 jaar is dat jullie dan serieus gaan kijken hoe jullie dat goed kunnen gaan regelen,mits hij je wel goed behandelt en nu ophoudt met pushen. Anders zou ik hem lekker alleen laten verhuizen. Ik vind het maar een rare kerel als ik het zo lees. Sterkte. Hopelijk komt het goed.
Wat ik me afvraag : Is het wel onderwerp van gesprek of jij je wel happy gaat voelen in zijn gewenste woonomgeving?
Of is het zo: hij is niet happy dus jij moet verhuizen?
Om een relatie gezond te houden, ben je het aan elkaar en jezelf verplicht om goed en eerlijk te communiceren. Vertel wat je wil en luister naar wat de ander wil. Jullie zitten nu in de problemen omdat dat niet op tijd is gebeurd. Als je eerder met elkaar had besproken hoe jullie een gezamenlijke toekomst zien, hadden jullie wellicht andere keuzes gemaakt. Helaas heb je achteraf niet zoveel aan een dergelijk inzicht, behalve dan dat je ervan kan leren. Hopelijk lukt dat samen. Gezien de stress op dit moment, lijkt het me handig om daar hulp bij te zoeken - je huisarts of praktijkondersteuner kan vast een goede relatietherapeut aanbevelen.
Sterkte!
CharlieB schreef op 12-02-2026 om 21:52:
Ik vind de timing en de manier waarop echt zo naar voor jou. Dit wil je niet er bij hebben nu.
Maar naast de timing is het natuurlijk sowieso een hele vervelende situatie, ook voor hem. Hij zit vast op een plek waar hij niet wil wonen. Je zegt ook dat je met een baby ook niet wil verhuizen, dus hij zit ook nog eens voorlopig vast. En voor hoe lang? En 'jij niet willen verhuizen' en 'hij niet willen blijven' is dan wel onverenigbaar.
Je zegt hierboven dat je zelf lange tijd niet hebt open gestaan voor verhuizen, ik lees dat als 'los van de zwangerschap' en als iets wat jullie toch al wel eerder hebben besproken? Hoe ging dat toen dan? Je wil niet tijdens de zwangerschap (snap ik zo goed, drie grote veranderingen zou ik niet willen), maar ook niet met een baby maar tijdens rustigere maanden. Voor jouw man klinkt dat misschien als; zit ik hier dan tot de jongste naar school is of worden school en vriendjes dan straks de reden om niet te verhuizen, zit ik hier dan tot ze 18+ zijn? Je wil nog wel verhuizen naar een plek waar jullie allebei gelukkig zijn, maar toch het liefste in de buurt blijven. Daar waar hij dus niet gelukkig is.
Opnieuw los van de timing en de klote manier waarop, dat wat jij voelt bij verhuizen voelt hij bij blijven. Jouw nadeel om ver weg te zijn van jouw familie is voor hem het voordeel om weer dichtbij zijn familie te zijn en vice versa. Jouw nadeel 'ouders achterlaten' is voor hem 'eindelijk terugkeren naar'. En ga je dat dan oplossen met een compromis of eindigen jullie dan beide ongelukkig?
De timing en de manier waarop is inderdaad om buikpijn van te krijgen. Jouw andere punten herken ik wel. Zijn "haast" zit hem in het feit dat hij anders mogelijk weer een jaar (of langer) vastzit in deze omgeving en hij daar dus echt niet gelukkig is. Hij verwacht namelijk niet dat we in het eerste jaar zullen verhuizen dus is zijn insteek: dan liever nu. De jongste zal inderdaad over ca. 2 jaar naar school gaan dus dan ga je ook niet verhuizen als kind daar net begonnen is.
En het laatste klopt ook. Ver weg van mijn familie is voor hem dichterbij zijn familie en andersom. Ik begrijp ook heel goed dat hij dat wil. Dus ik heb er wel enigszins begrip voor maar zie ook niet voor me hoe ik een baan ga kunnen vinden tijdens mijn verlof of na mijn verlof. En of ik dus wel zo ver weg wil wonen van mijn familie. Maar ja, moet dat ten koste gaan van zijn geluk? Ik wist op voorhand dat waar we nu wonen, hij niet zou willen blijven. Ik wist niet dat hij in de omgeving van zijn familie wilde wonen, dat is iets wat veranderd is de afgelopen tijd.
thinkso schreef op 13-02-2026 om 08:10:
[..]
De timing en de manier waarop is inderdaad om buikpijn van te krijgen. Jouw andere punten herken ik wel. Zijn "haast" zit hem in het feit dat hij anders mogelijk weer een jaar (of langer) vastzit in deze omgeving en hij daar dus echt niet gelukkig is. Hij verwacht namelijk niet dat we in het eerste jaar zullen verhuizen dus is zijn insteek: dan liever nu. De jongste zal inderdaad over ca. 2 jaar naar school gaan dus dan ga je ook niet verhuizen als kind daar net begonnen is.
En het laatste klopt ook. Ver weg van mijn familie is voor hem dichterbij zijn familie en andersom. Ik begrijp ook heel goed dat hij dat wil. Dus ik heb er wel enigszins begrip voor maar zie ook niet voor me hoe ik een baan ga kunnen vinden tijdens mijn verlof of na mijn verlof. En of ik dus wel zo ver weg wil wonen van mijn familie. Maar ja, moet dat ten koste gaan van zijn geluk? Ik wist op voorhand dat waar we nu wonen, hij niet zou willen blijven. Ik wist niet dat hij in de omgeving van zijn familie wilde wonen, dat is iets wat veranderd is de afgelopen tijd.
Ik zou zeggen: ga allebei een week of twee bij familie logeren.
Dan krijgt hij een tijdje familie tijd en realiseert zich wellicht dan dat dat ook niet allemaal is zoals hij verwacht.
En jij krijgt rust zonder dat gepush van iemand die hier drama van maakt nu jij zwanger bent. Als hij dit allemaal zo dringend wil, dan had hij niet nu aan een tweede kind moeten beginnen.
Het kan ook een soort nesteldrang van hem zijn; vaders kunnen dat ook hebben. Het mogelijk moeten verlaten van het huidige huurhuis in combinatie met een tweede kindje op komst en geen koopwoning in de huidige omgeving kunnen vinden, kan natuurlijk ook een reden zijn om in de omgeving van zijn familie iets te zoeken. Een soort paniekvoetbal.
Hoe dringend is het om een ander huis te vinden? Moeten jullie er binnen een jaar uit?
thinkso schreef op 13-02-2026 om 08:10:
[..]
En het laatste klopt ook. Ver weg van mijn familie is voor hem dichterbij zijn familie en andersom. Ik begrijp ook heel goed dat hij dat wil. Dus ik heb er wel enigszins begrip voor maar zie ook niet voor me hoe ik een baan ga kunnen vinden tijdens mijn verlof of na mijn verlof. En of ik dus wel zo ver weg wil wonen van mijn familie. Maar ja, moet dat ten koste gaan van zijn geluk? Ik wist op voorhand dat waar we nu wonen, hij niet zou willen blijven. Ik wist niet dat hij in de omgeving van zijn familie wilde wonen, dat is iets wat veranderd is de afgelopen tijd.
Je wist dat hij niet wilde blijven wonen waar jullie nu wonen. Hebben jullie weleens besproken waar hij dan wél wilde wonen? Of wist je al die tijd alleen maar dat hij niet wilde blijven waar hij nu woonde, maar hebben jullie nooit uitgesproken waar dan die volgende plek zou zijn?